http://www.martinnoordzij.nl/scripts/weblog/rsstemplate.php en-us CuteNews http://www.martinnoordzij.nl/scripts/weblog/rsstemplate.php?subaction=showfull&id=1278844756&archive= 1278844756 Sun, 11 Jul 2010 12:39:16 +0200 http://www.martinnoordzij.nl/scripts/weblog/rsstemplate.php?subaction=showfull&id=1278458812&archive= ]]> 1278458812 Wed, 07 Jul 2010 01:26:52 +0200 http://www.martinnoordzij.nl/scripts/weblog/rsstemplate.php?subaction=showfull&id=1278003856&archive= Dat we tegen Brazilie spelen is eigenlijk totaal niet belangrijk. Tsja, we hebben nog wel een rekening te vereffenen. Twee eigenlijk. In 1994 verloren we in de kwartfinale van die rakkers door een vrije trap van Branco. En in 1998 verloren we in de halve finale met strafschoppen. Maar we hebben ook van ze gewonnen. In 1974. Met 2-0. Neeskens en Cruyff scoorden toen. Keiharde wedstrijd. Oh, ik dwaal af. Het gaat dus niet om Brazilie, maar om de wedstrijden na Brazilie. Dat we van Brazilie gaan winnen staat namelijk vast. Wordt geen enkel probleem. En die halve finale tegen Urugay of Ghana? Makkie. Nee, het gaat natuurlijk om die finale. Tegen Duitsland of Argentinie. Daar hebben we pas een rekening mee te vereffenen. 1974. 1978. Iedereen dacht dat dit vereffend was in de halve finale van 1988 of in de kwartfinale van 1998. Njet dus. Nu in 2010 gaan we ze scheren.]]> 1278003856 Thu, 01 Jul 2010 19:04:16 +0200 http://www.martinnoordzij.nl/scripts/weblog/rsstemplate.php?subaction=showfull&id=1276528049&archive= 1276528049 Mon, 14 Jun 2010 17:07:29 +0200 http://www.martinnoordzij.nl/scripts/weblog/rsstemplate.php?subaction=showfull&id=1276479836&archive=
We waren kapot. Arrien heeft ons op Livingstone afgezet, een resort waar we de komende 4/5 dagen verblijven. Vlak bij waar Lobke d'r zus woont. Het is een mooi resort. Mooie (schone!) huisjes en bedden en van alle gemakken voorzien. In het midden van het park ligt een groot zwembad. We hadden er alleen allemaal niet zo'n oog voor. Toen we aankwamen was ons huisje nog niet gereed. Dus besloten we eerst om boodschappen te doen bij Vreugdehil, de plaatselijke supermarkt. We gingen met een busje van Vreugdehil van het park naar de supermarkt. Makkelijk hoor. Rond een uur konden we ons huisje in. Maaike was nog aan het werk, maar had de middag vrij genomen. Samen met Mick en Casper is ze gezellig komen zwemmen. Later kwam de rest van de familie en hebben we met z'n allen hamburgers verorbert. Voor ons. Voor ons was het daarna tijd om naar bed te gaan. Eigenlijk ben ik nog wel lang wakker geweest om het vorige verslag te schrijven.

Vrijdag voelden we ons al weer een stuk beter. Het ontbijt regelen we hier zelf, van de Vreugdenhil. Brood met pindakaas en ei en knakworsten en cola en … zoiets. Maaike kwam in de loop van de dag samen met Casper naar ons toe en we hebben daarna gezellig bij Zanzibar op het terras gezeten. Ook nu kwam later op de dag de hele familie en hebben we 's avonds bij Arrien en Maaike thuis gegeten. Er was heerlijk gekookt. We hebben ook nog het huis bekeken wat in aanbouw is en dat wordt echt fantastisch. Enorme uitzichten en de ramen en puien worden zo gebouwd dat de uitzichten het best tot z'n recht komen. We kregen de auto mee om het eiland rond te toeren.

Zaterdag zijn we het eiland rondgetourd. We zijn 'helemaal' naar Westpunt gereden. Onderweg een paar keer gestopt om van het eiland en landhuizen foto's te maken. De weg naar Westpunt is echt fantastisch. Heuvel op, heuvel af met mooi dor landschap, cactussen en bergen. En in de verte de blauwe zee. Bij Kura Hulanda (new resort op 't Westpunt) hebben we gelunched en gesnorkeld. Oei wat was het lang geleden dat ik gesnorkeld heb. Ik was helemaal vergeten hoe gaaf dat is. We hebben een bedje gehuurd op het strand en vanaf dat bedje ben ik een paar keer de zee in gegaan om te snorkelen. Heel veel vissen gezien (waaronder de Napoleonvis) en zelfs twee keer in een school beland van ruim 50 vissen. Terug zijn we via de zuidelijke weg gereden. Nog even bij Flamingo area gestopt (jawel, er zat welgeteld 1 zo'n beest) en bij een leuk dorpje en kerkje. Rond half 5 waren we terug in ons huisje. We hebben een borreltje gedronken met de familie en daarna togen we met z'n 4-en naar Tinto om lekker te eten. Toffe plek is dat. Boven op het water waarin lichten geplaatst zijn, waardoor het water helemaal lichtblauw word. Lekker wijntje, lekker vleesje. Lekker praten. Helemaal goed!

Vandaag -de zondag- hebben we eerst koffie gedronken bij Arrien en Maaike. Nog een beetje gespeeld met de kinderen. Casper is een wereldventje. Lacht heel de tijd. Of slaapt lekker. Daarna zijn we bij het Hyatt een ijsje gaan eten. Dit resort is net open en is te luxe voor woorden. We zijn ons te buiten gegaan aan ijs, waarbij vooral opviel dat Mick helemaal losging! Daarna zijn we doorgereden naar de Caracasbaai, alwaar ik graag nog een keer wilde snorkelen. Daar ligt de Thugboat, een oud wrak waar veel gedoken en gesnorkeld wordt. Om er te komen was al een heel avontuur. Over slechte wegen, grote, diepe plassen en zand. Er zit daar een toffe duikschool en na enig navraag wist ik waar het wrak lag. Ik ben zo'n anderhalf uur aan het snorkelen geweest en heb weer veel vissen gezien. Waaronder ook de trompetvis. Die langwerpige beesten met lange snuit.

's Middags zijn we gaan zwemmen in het zwembad. En lekker nietsdoen verder. Rond een uur of 6 hebben we afscheid van elkaar genomen. Maaike, Arrien. Ik vond het reuze gezellig. Met jullie, de kids, bij jullie thuis en op Livingstone. Enne bedankt voor het lenen van de auto!

Nu nog een dag te gaan in Curacao. Morgen vliegen we om 16.50 terug naar NL. Daar komen we dan dinsdagochtend om 7.00 aan. Maar. Maar. Morgen eerst voetbal kijken. Ik heb al wat wedstrijden danwel samenvattingen gezien, maar morgen begint het voor ons. Om 7.00 zit ik paraat voor de TV van Livingstone of bij Zanzibar en dan ga ik supporteren. Om half 8 gaat het loooos. Ik heb er zin in! ]]> 1276479836 Mon, 14 Jun 2010 03:43:56 +0200 http://www.martinnoordzij.nl/scripts/weblog/rsstemplate.php?subaction=showfull&id=1276223090&archive=
Op de heenweg kwamen we weer langs Onverwacht. Je weet wel, dat verlaten treinstation met oude, roestige treinen. Lobke was zo lief om te vragen of we daar even konden gaan stoppen. Natuurlijk geen enkel probleem. En zo heb ik mijn gewilde foto's gemaakt. Jullie gaan ze nog zien. Tweede stop werd Zanderij. Het vliegveld. En daar staat zo'n oud ANWB-bord met de afstanden naar Amsterdam, Willemstad en andere Antillen-plaatsnamen op, alsook Paramaribo en Nickerie. Dit is een collectors-item foto geworden. De internetfora staan er vol mee! Het was al met al een mooi begin van ons avontuur. Direct naar Zanderij reden we de bauxietweg op naar het dorpje Witagron. Die wegen zijn slecht, al naar gelang hoeveel het geregend heeft. En omdat we in het regenseizoen in Suriname zijn, waren de voorspellingen niet goed. Maar het viel reuze mee. Na ongeveer 4 uur waren we in Witagron. Onderweg was het echt geweldig. Een paar stops gemaakt, waar we onze eerste Toekan van de vakantie hebben gespot. Bij bruggetjes over de rivieren hebben gekeken. Bruggetjes van hout of metaal. De ene brug nog brakker dan de andere. Ik heb geweldige foto's kunnen maken van een knalrode weg (zo zien die bauxietwegen eruit), groene bosranden, houten bruggen en blauwe luchten met mooie wolkenpartijen. Indrukwekkend. We hadden ook nog een stop bij een tolbrug. Daar hebben we gegeten onder het genot van mooie aria's. Iedere zondagmorgen werden die daar gedraaid. Daar kregen we ook een raadsel mee. Die konden we op de terugweg inlossen. Ha. Ik had het raadsel na een half uur gekraakt.

Uit kwamen we dus in Witagron aan. Daar kregen we een lunch. Helemaal meegenomen in de auto. Niet zo'n handige maaltijd, zo'n gerecht met rijst, kip, pannekoek en gele saus (ben even de naam kwijt van het gerecht) wat werkelijk helemaal door elkaar gehutseld was door de autorit over de hobbelige wegen. Wel lekker. Rond 14.00 stapten we in de boot. Nou ja, boot? Een bijzonder smalle korjaal dit keer. We pasten er net in met 8 personen, een gids, een bootsman, drinkwater voor 4 dagen, eten voor 4 dagen en onze bagage. De boot haalde net geen water naar binnen. Wij hadden nog de mazzel dat we in het midden zaten. Daar was het het breedst. Zat je voorin. Dan zat je heel krap. 3 uur in zo'n korjaal is geen pretje kan ik je vertellen. Op houten bankjes, je benen niet kwijt kunnend en stilzittend om geen water te maken. En dan begint het te hozen. Poncho's aan (wij hadden ze als enige klaar liggen) maar het regende te hard om ons echt te beschermen. Wel weer aapjes en ook een toekan gezien. Rond 17.00 waren we aangekomen bij de Raleigvallen. Zeikend nat. En gebroken. Een opmaat voor de rest, blijkt nu. We werden welkom geheten door de beheerder van Stinu-eiland, wat in het grootste natuurreservaat van Zuid-Amerika ligt. We liepen direct door naar de kamers. Kamers? Een openlucht hok met bedden. Fantastisch! Je slaapt gewoon in een hok, met aan een kant open, met een uitzicht naar de jungle. Echt fantastisch. We waren helemaal wild. Maar helaas. Een nadere inspectie leerde dat de kamers erg ranzig waren. De toiletten waren niet schoon gemaakt. Er lag een gele laag over de bril en de vloer was ook niet fris. Hmmm. Eerst maar schoonmaken dan. Ook liep er weer genoeg aan beestjes rond. Maar daarover later meer. We gingen avondeten. De gids voor deze 4 dagen is chauffeur, gids bij het wandelen, kok, de persoon om tegen te klagen, entertainer, enz. enz. Respect voor deze job kan ik je vertellen. We hebben lekker gegeten en hadden daarna trek in een biertje. Dat was er niet. Moesten we eerst bestellen voor de volgende dag. Gelijk maar volop gedaan. De diesel-generator was aangeslagen en zou het tot 10 uur doen. Dus na een aantal leuke gesprekken te hebben gehad met de mensen uit de groep gingen we rond 9 uur naar bed. En toen begon de ellende. Een van de groepsgenoten lag als eerste in bed en na ongeveer een kwartier hoorden we allen (de kamers waren open immers) Gadverdamme. Allemaal beestjes, om mij heen. Nou is daar een succeshit over geschreven, maar dit was niet leuk. Het waren namelijk -weer- bedvlooien. De paniek sloeg ons om het hard. Lobke is al geterroriseerd en we dachten tegelijk, toch niet weer he. Op naar de gids. Klagen, klagen. De gids zou het doorgeven aan de beheerder. Die deed niets. Belachelijk. Het is gewoon nalatigheid ten top hier. Midden in de jungle waar juist bij open kamers, enige hygiëne erg belangrijk is. En als we er nou 150 euro voor hadden betaald ofzo, ja dan weet je waar je terechtkomt. Maar we hebben met z'n allen grof geld betaald. Dan wil je geen vieze, niet schoongemaakte kamer. Dan wil je geen vlooien in je bed. Als je consequent iedere week de matrassen uit de kamer haalt en ze in de zon legt, gaat iedere biotoop dood. Tsjonge. De gids had op eigen initiatief insectenspray meegenomen. Het was kiezen. Of liggen op een giftig matras of liggen op vlooien. We kozen voor het eerste. Lobke en ik hadden daarnaast nog een briljant plan. We hebben onze ponchos helemaal uitgevouwen en om onze matrassen gedrapeerd. Dat was een goede laag tussen het matras en onze huiden. Om zo te moeten gaan slapen. Nee, dan slaap je niet lekker.

De volgende dag waren we we redelijk schoon. Wel een paar beten (muggen of vlooien, we weten het niet meer) erbij, maar beperkt. Gelukkig. Gelukkig zijn de dagen in de jungle wel leuk. Vandaag zou een fantastisch avontuur worden. De tocht naar en de beklimming van de Voltzberg. Een berg van 240 meter hoog die uittorent over de jungle. Het wandelen zou 2,5 uur in beslag nemen, en de beklimming ruim een half uur. Met een stijgingspercentage tussen de 15% en 35%. Als het zou regenen zouden we de berg niet opgaan, werd ons verteld. De wandeling was zwaar. Voorop liep de gids, achterop een local van het eiland. Ik heb respect voor een van de groepsgenoten. Een vrouw van 62 jaar. Die zwetend maar behoorlijk energiek de tocht volbracht heeft. We hebben niet veel meer gezien dan bij Palumeu. Het is toch een lastig verhaal hoor, het spotten van dieren in de jungle. Na twee rustpauzes en 2 uur lopen kwamen we aan bij een laaggelegen plateau van waar af we de Voltzberg van dichtbij konden bewonderen. En je raad het al. Het begon te regenen. De gids stelde voor om de staat van de berg dichtbij te gaan bekijken en daar te beslissen of we wel of niet de berg op konden. Wij toeristen wisten het antwoord al, maar speelden het spelletje maar mee. Zo werkt het in Suriname. Nee zeggen gaat niet. Met de eigen ogen laten zien dat iets niet kan. En als we dan als toerist toch echt willen, dan gaan we toch. Zoiets is het. Erg vaag. De oude dame in de groep en haar dochter gingen niet mee.

Aan de voet van de berg aangekomen, besloten we naar het eerste plateau te gaan, op zo'n 170 meter hoog. Het onderste stuk was nog door de bosjes, redelijk veilig omdat je bij een glijpartij je jezelf nog ergens aan vast kon grijpen, maar vanaf het eerste plateau was geen begroeiing meer. Een kale, granieten blok wat spiegelglad was bij regen. Lobke gleed onderweg naar het eerste plateau hard onderuit. Bergschoenen zijn niet geschikt om dit soort klimmen te maken. Ze viel boven op haar heup. Hop, nog een schaafwond erbij. Gelukkig zaten we nog in de begroeiing. Lobke besloot, terecht, om niet hoger te gaan. Je bent je leven niet zeker. Over bleven de 3 jongens in de groep en 1 van de vriendinnen van een jongen. We moesten over het kale stuk naar het eerste plateau. Je moest niet lopen waar het water naar beneden stroomde. Dan was het definitief schluss. Een stukje ernaast kon je op handen en voeten wel naar boven. Toen we op het eerste plateau stonden, was het uitzicht fenomenaal. We zagen regenbuien in de verte, heel veel bos en dampen van het vocht naar boven stijgen. Wat een uitzicht. En toen zagen we ze. Een hele kolonie ara's. Ver weg. Maar we konden duidelijk rood-groene en geel-blauwe ara's onderscheiden. Helaas te ver weg voor foto's. Een van de groepsgenoten wilde hoger. Hij bleef er maar op hameren. Ik ben er maar niet op ingegaan. Nee, we hadden geen 360 graden view over de jungle. Maar volgens mij gaf het hogerop de berg geen meerwaarde. Ik ging er maar niet op in en de gids besloot gelukkig resoluut om terug te gaan. Dat moest op onze kont. Behalve die ene gast. Die liep gewoon. Die lazerde prompt -gelukkig weer tussen de begroeiing- een stuk naar beneden. Het is dat hij zich aan een liaan kon vastgrijpen. We hadden dus pech gehad. De helft van de groep heeft een mooi uitzicht gezien. De andere helft niet. De terugweg was een stuk zwaarder dan de heenweg. Het was warmer en bedompter. En de kreekjes hadden een hogere waterstand gekregen door de regen. Onze voeten werden nat... In totaal na 7,5 uur waren we terug bij het kamp. Zonder ook maar een dier gezien te hebben. Heftig.

We besloten om onze matrassen nogmaals in te spuiten. De spuitbus raakte op en een stel kon hun bed niet voldoende insprayen. Dat hebben ze geweten. De voeten van een meisje leken net een paddestoel. Oef. Naast de vlooien kregen we door dat er nog veel meer gedierte in het hok verbleven. Wat dacht je van kikkers, witte kakkerlakken, een salamander en als uitsmijter een aantal tarantula's. De grootste van alle dagen lag op nog geen meter van mijn hoofdkussen. Die heb ik verwijderd met een plastic tupperwaredoosje. Hoorde ik later van de gids dat die beesten je van een meter afstand kunnen bespringen en begiftigen. Yep. Lucky me! Dat ding was van voor tot achterpoot gemeten 10 cm lang. De hel was begonnen. Je slaapt gewoon niet lekker. De tweede nacht heb ik met mijn voeten tegen de klamboe aangelegen. De volgende dag waren mijn voeten bezaaid met beten. Jeuk! Auw!

We klaagden meer en meer tegen de gids. De gids wist het ook niet meer. Behalve dat hij dit altijd heeft op deze tours. Ook niet leuk voor hem. Ik ga zeker het tourbureau op de hoogte stellen van dit drama. Beesten in je kamer ala. Dat kan in de jungle, me dunkt. Maar ranzigheid en vlooien. Nee. Nooit accepteren. De beheerder ter plekke doet er geen flikker aan. Dat kan niet. De gids had zelf ook nog wel een ranzig verhaal. Wij lagen met z'n allen op de eerste verdieping. Hij lag er onder. Als er 's nachts een toilet doorgetrokken werd, kreeg hij het op z'n hoofd. Er was een lekkage. In zijn kamer vanuit onze toiletten en douche...

Goed. Genoeg geklaagd in dit stuk. Nog een ding dan. Er is ook nog een bier van ons opgedronken. Handdoeken die geleend waren door een stel moesten op eens betaald worden en er is make-up ontvreemd van verschillende dames. Te bizar. Wat een plek. Een soort no-mans-land waar alles maar mag. Daar zijn we toch niet van gediend. De handdoeken zijn dan ook niet betaald. Het teveel opgedronken biertje wel. De make-up hebben we maar laten zitten, want we werden uitgekafferd bij ons vertrek door de beheerder. In het Surinaams, zodat we het lekker niet konden volgen... Soko soko!

Nogmaals, genoeg geklaagd in dit stuk.

Op dag drie hebben we een wandeling gemaakt naar de Moedervallen. Een grote stroomversnelling op een uur lopen van de lodge. We zijn een hert tegengekomen, sporen van een jaguar, vlinders, vogels, voorntjes die tegen de stoom op zwemmen en, cool als ze zijn, piranha's. Grote zwarte. Bij de Moedervallen zelf konden we helaas niet zwemmen. Maar of we dat gedaan hadden met die piranha's. Dacht het niet! De middag hadden we vrij. We spotten nog een grote varaan en een toekan. En verder hebben we veel gelachen en humor gehad. Vooral moeder van 62 en dochter van 39 gingen lekker tekeer tegen elkaar. Moeder had allemaal verhalen over van alles (ga ze echt niet allemaal vertellen) die dochterlief allemaal in twijfel trok. We kunnen er een soap van maken, kan ik je vertellen. Wat een stel.

We hadden nog een nacht te gaan. We hebben allemaal slecht geslapen eigenlijk. En we waren blij dat we weer weg konden. Ik ben 's morgen nog even in mijn eentje naar de airstrip geweest van de raleighvallen en daar heb ik nog meer toekans gezien en heel, heel veel andere vogels. Wat een mooie, rustgevende plek was dat zeg. Ik ben er maar een half uurtje geweest, maar het maakte diepe indruk op mij.

Rond 10 uur vertrokken we weer met de boot. Het was een uur korter varen dan de heenweg omdat we stroomafwaarts gingen. Het was bloedje heet en weer heel moeilijk om je draai te houden. Ook omdat we deze niet konden vinden in de krappe boot. Maar zoals gezegd, het was nu maar twee uur varen. We hebben weer in Witagron geluncht en na vier uur auto rijden (met een aantal buitjes onderweg, waardoor de weg nog mooier, roder werd) waren we weer terug bij guesthouse Kolibri. Wat een opluchting.

Ik weet het. Achteraf is alles te overzien. En kan je om dingen lachen. Maar deze trip was echt (te) heftig.

's Avonds hebben we patat en frikadellen laten bezorgen door friet.nl. Heerlijk. Ik heb nog een aantal biertjes gedronken met Sita en Gerard en rond 23.00 uur ging ik naar bed. Compleet afgedraaid. Helaas duurde mijn nacht maar kort. Om 2.00 ging de wekker. Om 2.30 werden we opgehaald om naar het vliegveld gebracht te worden. Om 6.30 ging onze vlucht naar Curacao. Daar zit ik nu dit verslag te schrijven. In een 4-sterren resort. In de airco. We hebben vandaag ook weer heel veel dingen beleefd, maar het is nu al 23.00 uur. Ik ga slapen. Want na 3 intensieve, spokende nachten en een nacht van 3 uur snappen jullie het. Ik ben kapot. Lobje ligt al lekker te slapen, naast me. Ga ik ook doen.

P.S. Ik realiseer me dat er heel wat schrijfvouten in dit stuk staan. Normaal lees ik een geschreven stuk nog even door. Nu niet. Geen puf meer voor. De schrijfvouten komen door de vermoeidheid. Lekker belangrijk... Ik laat ze lekker staan!

Morgen meer. Over luxe, Curacao en familie. Neefje Casper hebben we al gespot!

Bon bini!]]> 1276223090 Fri, 11 Jun 2010 04:24:50 +0200 http://www.martinnoordzij.nl/scripts/weblog/rsstemplate.php?subaction=showfull&id=1275790316&archive= Les 1. Ga nooit in een busje met een capaciteit van ong. 20 personen op of achter de wielkasten van de achterwielen zitten. Ik vertel verderop waarom. Les 2. Ga nooit in een boot, of korjaal zoals ze dat hier noemen achterin zitten. Ik vertel dadelijk waarom. Les 3. Geniet.

Alweer drie dagen geleden gingen El Lobo en ik op voor ons derde avontuur in Suriname. Na de jungle en fietsen was het tijd voor de zeeschildpadden. We hadden een tocht geboekt van 3 dagen, waarvan 1 een avond of nacht voor de zeeschildpadden bestemd was. De rest van de dagen wisten we eigenlijk niet zo goed wat ons te wachten stond, hoewel ik wel zeer uitkeek naar een oversteek naar Frans Guyana, wat ook in de trip zat. Om 8.00 uur werden we opgehaald. Oei. De bus zat vol. We gingen maar achterin zitten, maar niet helemaal achterin op de achterbank, omdat die bestemd was voor de tassen. Dachten we, maar er werden nog ergens gasten opgehaald, zodat de bus afgeladen was met 20 personen en 2 van die personen zaten tussen de bagage gepropt op de achterbank. Goed. Op weg. By the way. Ik heb me voorgenomen om niet al te veel over de groep en de groepsgenoten te vertellen. Dan wordt dit verslag 10x zo lang. Laat ik vooropstellen dat het allemaal erg gezellig was en met iedereen hebben we wel een babbeltje of een aantal woorden uitgewisseld. Zeer geslaagd.

De gids vertelde ons dat we er ongeveer 4 uur over zouden doen om van Paramaribo naar Albina te rijden. Dat is via de Oos-West verbinding via de bovenkant van Suriname naar het oosten toe. Na ongeveer een uur hadden we door dat het geen gemakkelijke rit zou worden. De weg lag vol met gaten. De weg was zeer slecht onderhouden. Dat was gekomen door jarenlang achterstallig onderhoud in verband met de binnenlandse oorlog die hier jarenlang tussen Bouterse en Brunswijk is gevoerd. En nu gaan ze samenwerken... Need to say more? We kwamen bij een mooie stalen brug uit, waar we even wat gedronken en gegeten hebben en vanaf daar gingen we echt het land van Brunswijk in, het land van de Marrons (de donkere Surinamers). De brug zijn we overgewandeld, wat mooie kiekjes opleverde. Inmiddels leerden we elkaar al wat beter kennen. Een half uur later lukte dat elkaar leren kennen nog veel beter. Want. Want de chauffeur -gaten of geen gaten in het wegdek- reed met ongeveer 120 / 130 km over de weg heen. Wat natuurlijk bijzondere taferelen in de bus opleverde. Passievruchten belandde in mijn nek en koffers op de schoot van die twee personen helemaal achterin. Nooit achterin zitten. Het was vervaarlijk. Man man. Ik heb gevreesd. Ben heel de bus door gestuiterd. Totdat. BANG. KRRRGGGLK. Tsja. Een klapband. Wat wil je. Onder mijn voeten maakte het een kabaal van jewelste. Na ongeveer 300 meter kwamen we tot stilstand. Ergens in de middle of nowwhere. De chauffeur stapte rustig uit en begon zijn krik te pakken. Na ongeveer een uur was de klus geklaard (het duurde nogal even voordat het wiel loskwam) en zei de chauf... Nu ben ik dubbel zo moe dan op een normale werkdag. Dat we een klapband hadden gekregen verbaasde mij niet overigens. De band was zo kaal als de neten.

We vervolgden onze weg. Niet minder hard. En na ongeveer 2 uur kwamen we in een groot dorp terecht waar vroeger Amerikanen gezeten hadden. Er stond nog een te gek huis in het dorp met een grote schotelantenne waar ze vroeger rechtstreeks mee naar Amerika konden contacten. En allemaal van die barakken. Die je ook wel in films ziet zoals Top Gun. Door het dorpje rijdend werden we flink aangestaard door de dorpsbewoners. Wie keek nu naar wie...

Na ongeveer weer een uur kwamen we aan in Albina. We reden ook daar even door het dorp en het leek wel Afrika. Wat een gezicht. Er was markt, heel veel kleuren en drukte. Aan de overkant zagen we Frans Guyana al liggen wat dus echt een stukje Europa is. Het is een overzees departement van Frankrijk en hoort dus echt bij Frankrijk / de EU. Vanuit Albina stapten we over in een boot om nog in een uur door te varen naar Galabi. Een plaatsje helemaal in het Noord-oosten van Suriname langs de grensrivier tussen Suriname en Frans Guyana. Rond een uur of half vier waren we er uiteindelijk. Wat een reis. We waren behoorlijk nat geworden van de boottrip. Nooit achterin zitten. We werden ingedeeld in kamers en waren heel blij met een douche/toilet op onze eigen kamer. Dat hebben we geweten. Er waren maar 3 van die kamers. De rest van de gasten moesten de toiletten en douches delen. Na het avondeten -niet de laatste maaltijd die dag- zijn we naar Galabi Zoo geweest. Daar zit een vent op die alles om zich heen vangt en in zijn dierentuin zet. Heel de boel loopt zo'n beetje vrij rond, alleen 's avonds worden de dieren in hokken gezet. Nog niet in de buur aangekomen, kwam er een doodkopaapje op Lobke aangerend en die sprong in haar nek. Na een lichtelijk paniek momentje heb ik het aapje overgenomen en ging hij lief op mijn schouder zitten en al mijn zakken doorlopen. Ik had alles goed opgeborgen en hij kon dus nix vinden. Leuk vond tie dat niet. Ik wel. Verder waren er rode ibissen (zeer zeldzaam), kaaimannen, schildpadden, wilde zwijnen, slangen, nachtbeertjes, enz. enz. Je mocht alles aanraken en beetpakken. Wat een beestenboel. Echt heel leuk.

Na dit avontuur, maakten we ons klaar om de oversteek te maken naar Frans Guyana. Op naar de schildpadden. En wow. Wat voor pracht zagen we onderweg? Een sterrenhemel. Een die ik al lang niet gezien had. Het was zo donker. Zo veel sterren. En de melkweg zag je ook. Die had ik al een tijd niet meer gezien. Nu was het donker genoeg. Wow. Na ong. 3 kwartier waren we aan de overkant van het water. Op Europees grondgebied. Bij het aanvaren zagen we al heel veel bulten op het strand liggen. Allemaal schildpadden die al op het strand gekropen waren om hun eieren te leggen. Ergens aan het strand legden we aan en we gingen op zoek naar een geschikte pad om te bekijken. De gids gaf aan dat we niet mochten flitsen of met zaklampen mochten schijnen op de beesten. Op het moment dat de eieren gelegd worden, raken de schildpadden in trance en dan mag er wel iets meer met een licht op geschenen worden. Maar voor die tijd niet. En flitsen ook zeker niet. Wat pas echt bizar is, is dat er aan de Franse kant gewoon een dorp aan het strand ligt en ook een weg. Aan de Surinaamse kant is dat niet het geval, daar komen de schildpadden ook om eieren te leggen. Ik vind het eigenlijk wel goed dat we bij het dorp naar de padden zijn gaan kijken. En niet in de wildernis. Dan hebben die beesten ten minste nog ergens rust. Want met 16 toeristen, een dorp en een weg met auto's in de buurt gaat de natuur toch hard achteruit. Overigens deed heel deze setting niets af aan het bijzondere van het leggen van eieren door die schildpadden. We stonden werkelijk met z'n allen gebiologeerd te kijken naar hoe zo'n beest eieren legt (zo'n 80-120) per worp en daarna -hevig zwaaiend met zijn poten- het gat dichtgooit, gladstrijkt, aanstampt en het strand verlaat. Na het leggen van de eieren moet het beest bij het dichtgooien van het gat om de minuut uitblazen. En dat is echt blazen. Een diepe oerzucht. De eieren zijn rond en wit. Voelen slijmerig aan. Na het leggen van de eieren kan je naar de kop kijken van de schildpad. En dan zie je een traan in z'n ook. Hoe mooi is de natuur toch. Ik kan nog veel meer vertellen over dit gebeuren, maar doe dat maar even niet. Lobke heeft heel het proces uitgetekend in haar Jacques Cousteau boekje. Ik zal er een kopie van maken en later op mijn site publiceren.

En toen gebeurde het. Een nest met jonkies was uitgekomen. Dat gebeurt 2 weken nadat een nest is gelegd. En het kan 24 uur per dag gebeuren. Het waren er wel 50 ofzo. Ze krioelden op het strand met z'n allen. Ook afgeleid door het licht van ons en van het dorp en van vissers en van andere toeristen. Zodat we de schildpadden die echt de verkeerde kant opliepen op mochten pakken en in het water konden zetten. Dat was niet verzonnen door de gids of door onszelf, nee dat hadden Franse onderzoekers ons gevraagd. Die liepen daar ook volop rond. Sommige schildpadden zijn getagged en zo wordt bekeken hoe het met de schildpaddenpopulatie gaat. Die kleintjes zijn echt lief. Zo'n 5 cm groot met alles erop en eraan. En ze spartelen als een gek. Overigens, zo'n grote schildpad is ruim 2 meter groot. Die hebben we gezien.

Na dit alles zijn we teruggevaren en hebben we onder een kop soep alles besproken. We waren allemaal zwaar onder de indruk. En het werd nog gekker. Ook op ons strand, dus in Galibi liepen volop kleine schildpadden rond. Ook die moesten terug het water in. Er overleven er maar weinig. Van iedere 100 eieren, overleeft het maar een kleine 1 procent. De rest wordt geroofd, opgegeten door honden of mensen, loopt de verkeerde kant op of wordt door roofvogels of katvissen opgegeten. Tsja. En het avontuur was nog niet afgelopen. Want teruggekomen in onze kamer, bleek deze behoorlijk gevuld te zijn door vliegende kakkerlakken (die heb je hier). Grote jongens van ook zo'n 5 cm. Maar die pakten we niet zomaar op. Met de kamers naast ons hebben we met bezems en kranten heel veel van die jongens naar buiten gewerkt. Wat een ranzigheid. En nu merkten we ook pas hoe de kamers eigenlijk stonken. Naar hond. Hadden die honden uit het dorp in onze kamer geslapen. Want die stonken ook zo. We hebben de dikke kikker in de douche maar laten zitten. Die krijg je er niet zomaar uit.

Na toch wel een goede nacht slaap was dag 2 aangebroken. Zo'n tien van de achttien gasten vertrokken en we bleven met een gezellige groep achter. We zijn weer naar Frans Guyana overgestoken om een simpel schildpaddenmuseum te bezoeken en ons te verbazen over hoe Frans dit land was. Allemaal Renaults en Citroens met Frans kenteken en heel veel Franse kindertjes. Gek hoor. We hebben op het strand nog de kuilen en sporen van de schildpadden bewonderd en zijn toen naar een zandbank gevaren. Daar hebben we, zo'n beetje midden op zee, lekker gezwommen en gepoedeld. De stroming stond sterk. Zo sterk dat je er in kon hangen. 's Middags begon het te plenzen voor ruim een uur en daarna hebben we op het strand gebabbeld, gelezen, gezonnebaad, geslapen. Daarna gegeten en een borrel gehouden. Toen weer de ranzige beesten uit de kamer verjaagd (dit keer ook een vliegend iets van ruim 8 cm), nog een aantal mini-schildpadden in zee gezet en heerlijk geslapen. Warm was het.

Dag 3 was de laatste dag van het Galibi-avontuur. Een dag waar ik erg naar uitkeek. Wat we zouden naar Saint-Laurent gaan. De Franse equivalent van Albina. We hebben de gevangenis Papillon bezocht, wat eigenlijk niets meer was dan je laatste eindbestemming als gevangene. Als je iets kwaads had gedaan, dan werd je verscheept vanuit Frankrijk naar Frans Guyana en in etappes naar de Guillotine geleid. Via verschillende cellencomplexen kwam je uiteindelijk in Death-Row terecht. Voordat je terechtgesteld werd kreeg je nog een goede maaltijd, sigaretten en mocht je naar het toilet. En dan gebeurde het. De gevangen moesten toekijken en het hoofd werd omhoog gehouden als teken, dit gebeurt jullie ook. De naam van de volgende werd bekend gemaakt. Het was geen frisse bedoening. Hitte, latrines en continu gejen van bewaarders maakte dat velen gevangenen al eerder het loodje legden. Behalve Papillon. Hij is de enige gevangenen die wist te ontsnappen uit de gevangenis. Als in ik NL ben ga ik het boek lezen. Of de film bekijken.

Na de gevangenis zijn we nog de markt op geweest. Ik heb daar nog wat gekletst met een Surinamer die hier iedere zaterdag CD's kwam verkopen. Voor keiharde euro's zoals hij het zelf noemde. Het zou me niet verbazen als hij nog iets meer verkocht. Het is een soort vrijstaat dat Frans Guyana, met ook heel wat weirdo's aan Fransen eerlijk gezegd. Hoewel de controles streng zijn tussen Suriname en beide Guyana's is dat hier helemaal niet het geval. We waren al een paar keer in F. Guyana geweest en ook nu, zelfs waar grensbeamten rondliepen, konden we zonder enig probleem aan wal. En in Suriname zie je echt niemand die er op let. Eigenlijk moet je een multiple-entry visum hebben, voor een bezoek aan Guyana, maar niet hier tussen Albina en Saint-Laurent. Dat komt ook omdat de twee volken in beide landen van dezelfde achtergrond zijn. Zelfs zelfde families. Het wordt gedoogd om de grens over te steken, handel te drijven en familie te bezoeken. We hebben verder genoten van de markt (wederom net Afrika, behalve de gebouwen die typisch Frans zijn) en een croissant en koffie. Een belevenis.

De terugreis liep verder voorspoedig. Geen gekke dingen, behalve noodweer, de vele kuilen en de snelheid van het rijden. We waren er al aan gewend. Dus. So What. Er was nog een ander toeristen-stel in de bus gestapt. Die vroegen of er nog iemand naar de Raleigvallen ging. Ja, dat gaan wij. We hebben onze lokale vertegenwoordiging gebeld en gevraagd of dit stel nog meekon. Dat konden ze. Een goede daad van ons, want ze willen dit heel graag.

Dus morgen weer de jungle in. Naar de raleighvallen. Als het goed is avontuurlijker dan de jungle tocht naar Palumeu. Want we gaan met de auto. En de boot. En we gaan daar flink wandelen. Ook een berg op. Ben benieuwd. Ik zeg. Tot over 4 dagen. Dan zijn we weer terug in Paramaribo en hebben we weer internet.

Nu ga ik slapen. Het is al bijna nacht. En morgen om 6.00 het bedje uit. Weltrusten. Het is mooi geweest om te ervaren dat van hetgeen waar we op voorhand het minst beeld bij hadden, misschien wel het minst van hadden verwacht, tot nu toe het hoogtepunt is geweest. Sterren, schildpadden, Papillon.

Kakkerlakken...]]> 1275790316 Sun, 06 Jun 2010 04:11:56 +0200 http://www.martinnoordzij.nl/scripts/weblog/rsstemplate.php?subaction=showfull&id=1275508979&archive=
Op dit moment hadden we wel door dat fietsen in Suriname nogal een uitdaging is. De lucht was strakblauw en de zon scheen heftig. Het was ruim 30, misschien wel 35 graden en we waren rood, bezweet, be-deet en vet van de zonnebrand. Het was doorzetten. Na ongeveer een anderhalf uur kwamen we in Alkmaar aan. Alkmaar? Shit. Dan zijn we te ver doorgereden. Bij Marienburg moesten we namelijk met de boot over naar Fredricksdorp. Dus hup. Weer een half uur terug gefietst en eerst maar eens een lunch genomen. Bij een supermarkt dit keer, want er zaten niet echt restaurantjes onderweg.

Overigens, het is hier wel heel mooi fietsen hoor. Het doet allemaal een beetje Aziatisch aan. Palmen, leuke houten huisjes (veel ook zwaar verwaarloosd, schitterend om foto's van te maken) en allemaal standjes onderweg met vis, fruit of kip(pebouten). Soms een riviertje. Dan weer allemaal zandwegen vanaf de hoofdweg. En oh, ja. We zijn ook nog bij een grote oude suikerfabriek geweest. In Marienburg. Stonden treintjes, oude silo's en andere gebouwen.

De boottocht naar Fredricksdorp over de Commewijne rivier was normaal van prijs, 15 SRD. Terwijl de rivier toch echt even breed is. Eenmaal overgevaren was het nog 5 minuutjes naar Fredricksdorp. Rond een uur of 3 waren we er. Het laatste stuk moest over een dijkje van gras. En omdat het 's nachts flink geregend had, ging dat niet heel makkelijk. Fredricksdorp is echt mooi. Alle oude huizen van toen het nog een plantage was, zijn opgeknapt en een paar zijn omgetoverd tot hotelkamers. De beheerders (een Surinaamse vrouw en NL man) hebben het in 1975 gekocht en zijn jarenlang boer geweest. Tot 8 jaar geleden. Toen hebben ze het verbouwd. Als je dan nagaat dat er nog heel veel van die plantages weg liggen te rotten, kan je nagaan wat voor potentie dit gebied heeft voor het toerisme. 's Middags hebben we lekker (in de schaduw!) gelezen en biertjes gedronken. Rond 6 uur gaan eten (kipsate met patat) en daarna moesten we binnen zitten. Binnen? Jawel. Want L. zei: 'Ik word gestoken'. Ik zei: 'Ik heb nergens last van'. Ik had dat nog niet gezegd, of ik had 4 hele grote muggen op mijn arm. De beheerder zei: 'Het begint nu onaangenaam te worden'. En we wisten wat hij bedoelde. Binnen zitten is de enige remedie... Dus dat hebben we gedaan. Dat belooft nog wat voor Galabi. Dat ligt aan dezelfde kant, in het Zwamp gebeuren.

Goed. Ik heb vannacht heel slecht geslapen. Het was te warm en te benauwd. Een paar uurtjes mijn ogen wel kunnen sluiten, maar verder niet best. Na een sober ontbijt zijn we terug gereden naar Nieuw Amsterdam en vanaf daar naar beneden via Dordrecht en Meerzorg terug naar Paramaribo gegaan. Alleen de weg van Nw. Amsterdam naar Dordrecht was niet meer. Het begon nog met asfalt, wat als snel een zandweg werd en daarna als snel een moeras. We hebben doorgezet en met het neerleggen van verschillende plankjes over diepe en brede plassen zijn we in Dordrecht aangekomen. Vanaf daar zijn we snel doorgefietst naar Meerzorg. We konden vanaf Meerzorg nog de Peperpot plantage bezoeken, maar dat zou ong. een uur extra fietsen betekenen. Maar ik zat er echt, echt doorheen. Zo warm, weinig slaap en, het begon te regenen. We besloten om met een bootje naar de overkant te varen. Naar Paramaribo. En Peperpot links te laten liggen.

Bij de bootjes aangekomen begon het spel. 30 SRD werd gevraagd om over te varen. Lobke nam het voortouw. 30 SRD? Vind je het zelf ook niet een beetje veel? En L. gaf ook aan eerder voor 15 SRD te zijn overgevaren. De bootsman gaf geen kick en er kwamen nog 3 bootsmannen bij. Daar kwamen de verhalen. De benzine is duur. Het water is ruw. De boot moet opgeknapt worden, en weet ik wat allemaal. Lobke hielt voet bij stuk. Dat kan zij heel goed. Ze vroeg nog een keer. Wat vind je er nu zelf van. En toen brak de man. Okay. Voor 20 SRD doe ik het. De andere bootsmannen lachten hem uit en zeiden niet doen. Maar we zijn overgeraakt voor die 20.

In Paramaribo zijn we snel de fietsen gaan inleveren en rond 2 uur zaten we aan de lunch bij Zus en zo. Daarna opgefrist in het hotel en verder niets meer doen. Lezen en uitrusten. ]]> 1275508979 Wed, 02 Jun 2010 22:02:59 +0200 http://www.martinnoordzij.nl/scripts/weblog/rsstemplate.php?subaction=showfull&id=1275335629&archive=
Dat is nog eens een aankomst! Na wat kleding tegen de muggen aangetrokken te hebben, gingen we eten. Dat was een voorbode van 4 dagen volop eten. Iedere ochtend een ontbijt met pannekoeken, ei met groente en broodjes met kaas, 's middags warm eten met kip, rijst of iets met vis en 's avonds weer volop kip, vis en rijst. En zoete aardappelen, en zure komkommer, en gebakken banaan, en casave brood, en kouseband, en .. och noem maar op. Eten, eten, eten. Heerlijk. 's Avonds kregen we een dia-presentatie van alle soorten dieren die we eventueel tegen zouden komen. De elektriciteit loopt op zonne-energie. Daarna hebben we heerlijke discussies gehad over eten, politiek en vooral de man-vrouw verhoudingen. Dat is in Suriname toch wel heel anders dan in Nederland. Hier bepaalt de man. Hij is de baas. En omdat we twee echte Surinamers bij ons hadden, de gids en die gast die aan het werk was, leerden we de Surinamers echt kennen. Rond 11 uur gingen we slapen. Ons matrasje was wat vochtig, we dachten van het klimaat. Dus So What.

De volgende ochtend stond om 6.30 warm water klaar om in de hut koffie te zetten. In de jungle heb je alleen koude douches en dat blijft afzien. Het was de laatste keer dat ik ben gaan douchen... Vandaag stond de jungle tocht op het programma. Een uurtje varen in een koraal (lange boot, uit een stam van een boom gehakt) om echt ver de jungle in te komen. Het water staat momenteel erg hoog in Suriname, door de vele regen. We gingen ergens een gat in in de bossen en daar gingen we aan wal. Voor een wandeltocht van ongeveer 3 a 4 uur. Naar Poti-Hill. Een rots van 250 meter hoog. De wandeltocht was vet. Veel planten gezien en gegeten. Planten met Kinine (tegen de malaria), planten met Betadine, planten met zuurtjes smaak. Noem het maar op. Dieren kom je er eigenlijk niet tegen. Tenminste, niet de dieren die je graag wilt zien. Geen apen of jaguars. Het pad is 1. te vaak bewandeld door toeristen met deo en deet en 2. de diertjes trekken zich gewoon volop terug. Naar het echte ongerepte. En als dan 3. iedereen gewoon zo aan het kletsen is... Maar wat we wel gezien hebben is: een rivierkrab, muggen, dragonflies, vlinders (hele zeldzame blauwe), roofvogels en een kikker. Geen slechte vangst. Tel daar de vele, vele ondefinieerbare insecten bij op en de score staat op plus.

Na ongeveer 2 uur waren we bij Poti-Hill aangekomen. Heel de dag was het al droog en super weer. De tocht de berg op duurde een klein half uurtje. Maar toen ging het wel mis. Met de rug van die oude man, Arnold. Hij liep al met een band om een en ander te verstevigen, rug was, stuk. Na een fantastisch uitzicht over de jungle vanaf Poti-Hill, was de terugweg een ramp. We hebben er ruim 4 uur over gedaan. Sneller ging niet. De man moest gedragen worden, liep zelf 1 meter per uur en strompelde zijn weg. Tsja. Waarom ben je meegegaan, vroeg de rest zich af. Uiteindelijk, drie uur na normale aankomst kwamen we terug bij de boot. Na nog een uurtje varen, waren we terug bij de hutten. Tijd om te eten! Heerlijk. Daarna lekker Hangmatteren en Parboreren. Zo noem je dat hier. In een hangmat liggen en Parbo biertjes drinken. Wat we daarna gedaan hebben, ben ik even kwijt. Maar dat maakt niet uit. Het was relaxed. 's Avonds hebben we weer gegeten en hebben we een paar filmpjes bekeken van de plaatselijke indianen die hun legenden door een Nederlander hebben laten verfilmen. Het viel me op dat de plot van de vier filmpjes niet echt sterk was. Maar goed. Legendes he.

Dag drie gingen we op pad om te zwemmen en te vissen. Maar deze dag is letterlijk in het water gevallen. De twee dagen hiervoor was zeer goed weer. Dag twee heeft het zelfs helemaal niet geregend. Maar dag drie. Tsjonge. Zo'n beetje heel de dag ging het los. Zo veel regen. We gingen naar een picknick-plek waar we lekker gebarbeqqd hebben. Dat was heerlijk, maar verder heel de dag onder een houten afdakje in een hangmat gelegen. Geslapen, gelezen en gedronken. Toen het droog werd, liepen we nog naar een visplekje om te zwemmen en te vissen, maar dat ging niet best. We liepen langs een wespennest en met z'n vieren werden we volop gestoken. Lobke 3 keer. Ik twee keer, waarvan 1 keer onder onder mijn oog. Ik overleef het wel, maar Lobke is al zo, zo ontzettend vaak gebeten door van alles. Niet alleen muggen, maar weet ik wat ze allemaal voor gaten in haar lichaam heeft door van alles. Meest irritante voor Lob was dat in haar bed, vlooien zaten. We hadden het niet door toen we aankwamen, maar de hut was lek. De matrassen wat vochtig, maar wij dachten dat dat van het klimaat was. Bleek dat heel het matras zeiknat werd van de regen. En daar gaan natuurlijk beestjes inzitten. Vlooien. Je wilt niet weten hoe Lobo eruit ziet. Een groot rode stippen drama. Lobke liep naar de gids en gaf aan niet weer een nacht in het bed te willen liggen. De gids had zo iets, we zien wel. Niet dus. Dezelfde nacht lagen we in een andere hut. En de bedden waren daar lekker droog. Geen nieuwe beten meer.

's Avonds heb ik nog samen met een van de reizigers een nacht boottocht gemaakt. De rest ging niet mee door de regen. Het bleef maar regenen. We gingen in het pikkedonker stroomafwaarts zonder motor aan. Helaas hoorde je niet super veel door de regen op onze poncho's en in het water, maar het is ook nog tien minuten droog geweest. En ik heb eigenlijk nog nooit zoiets geks meegemaakt. Volkomen donkerte, volkomen stilte en heel veel geluiden. Vooral van de brulkikkers. Lobke en ik dachten nog wat is dat toch 's nachts. Zoveel herrie kunnen die kikkertjes toch niet maken. Blijken het (we hebben ze gezien) giga-giga beesten te zijn tot een halve meter groot. Wij hebben ze denk ik van 40 cm. gezien. Wat een ranzige beesten. Maar goed. Het was te gek. Zo'n tocht over het water, terwijl het donker is. Nog aalscholvers en zilverreigers gezien.

Mmmw. Nu ik het over dieren heb. Ik vergeet heel wat op te schrijven. Want tijdens de regenachtige boottocht hebben we wel veel dieren gezien. 3 soorten apen, die kleine doodskopaapjes, de brulapen en de spinaap. De enige aap in Suriname die ook met zijn staart kan swingen tussen de bomen. Ook hebben we 2 Ara's over zien vliegen. Groen-gele. Machtig mooi, maar ook in een flits voorbij.

Naast alle natuur hebben we ook kennis mogen maken met de bewoners van Palumeu. Toen we aankwamen hebben we een rondje dorp gedaan. En vandaag op de laatste dag. De indianen willen niet al te graag op de foto' De gids vertelde, je moet je voorstellen dat je in NL lekker in je tuin zit, beschuit met muisjes te eten en opeens stopt er een bus volop met Surinamers om foto's te maken. Dat wil je niet. En omdat een dorp in de jungle geen tuinen kent zoals in NL is het eigenlijk een groot leefgebied wat als tuin gezien kan worden. Gelukkig waren er wel wat toeristische set-ups met indianen die aan het pijl en boog schieten waren, manden vlechten en katoen weven. En ja. Het is een set-up. Aan de andere kant. Het is fantastisch om door zo'n dorp te lopen, waar de indianen echt wonen en je ziet hoe ze leven. In de hangmatten, onder hun houten huisjes. Met een dorpsplein. En een school. Enzovoorts. Dat was erg authentiek. Op de school mochten we wel foto's maken. Dus we hebben wat kleine kindjes enzo op de foto. Leuk! Vooral omdat ook hier gewoon Nederlands als hoofdtaal wordt geleerd. Dus de schoolklassen stonden vol met oude bureaus uit NL (waar ik nog achter heb gezeten) en Aap, Noot, Mies borden. Bizar. Terwijl ze allemaal een binnenlandse taal spreken hoor. Indianentaal die wij niet kunnen volgen. Maar ook NL. Veel toeristen voor ons hebben boeken gestuurd. Ook hebben we nog een verjaardagsfeest meegemaakt. Met een of ander drankje van 1%. Meer kunnen de indianen niet aan, qua alcohol. Ik heb dus 10 glazen op :-) Om twaalf uur 's middags :-)

Goed, volgens mij hebben we alles wel een beetje gehad. Qua beschrijving. Ik ben nog heel veel vergeten. Dat weet ik ook. Maar als me nog iets te binnen schiet... schrijf ik het later wel een keer op. Of niet...

Tot slot. Nog een ding om op te schrijven. Omdat het zo hard geregend had, was het vliegveld afgekeurd. Je moet je voorstellen dat het een landingsbaan van gras is. Daar hebben ze drie jaar over gedaan om te maken. In de jaren 60. Zo hebben ze 60 vliegveldjes in het binnenland aangelegd. Operation Grasshopper heette dat. Geleid door een Nederlander. Drie jaar, voor een vliegveld van 500 meter. Om bomen te kappen en meters zand te storten. Met kruiwagens. We hebben de foto's gezien. Zie je. Dat vergeet ik dan weer op te schrijven. Maar goed. Van gras dus. En dat gaat niet goed samen met regen. Ons vliegtuig van de heenreis kon er niet op landen. Dus werden we nu met twee vliegtuigjes opgehaald. Twee Chesna's. Wow. Met z'n 5-en in zo'n ding en een piloot. Alles mechanisch. Gelukkig was het weer goed. Geen buien zoals op de heenreis. En na anderhalf uur waren we terug in Paramaribo. Wat een avontuur in zo'n klein dingetje. Wij konden tenminste nog vliegen. In ons guesthouse in Paramaribo hoorden we dat veel vluchten uit het binnenland geannuleerd waren. Mazzel en avontuur tegelijk.

Woppa. Morgen gaan we fietsen. Naar Fredricksdorp. In de plantages, waar vroeger de slaven katoen verbouwden en plukten. Rond 9 uur gaan we een fietsje huren en dan twee dagen fietsen. Goed smeren is ons aangeraden. De koperen ploert is hier heftig...

Het is een mooie vakantie!

En het Parbobier smaakt lekker!

xx]]> 1275335629 Mon, 31 May 2010 21:53:49 +0200 http://www.martinnoordzij.nl/scripts/weblog/rsstemplate.php?subaction=showfull&id=1275010841&archive=
Morgen dus naar de jungle. Dat houdt ook in dat ik 4 dagen niet kan bloggen. Dus... vanaf maandag ben ik er weer. Lobke ook trouwens... En wie weet Suus. Volgt er ook nog een verhaaltje van L.]]> 1275010841 Fri, 28 May 2010 03:40:41 +0200