Dag 1: easy
Deze dag om 4 uur ‘s ochtends het bedje uit. Het is maar wat je easy noemt. Tussen 5 en half 6 zouden we worden opgehaald. Ons ontbijt zouden we in een dorpje vlak voor het startpunt nuttigen. Goed. Om half 6 was het zover. De dag ervoor hadden we naar een extra drager (porter) gevraagd, omdat we het niet zaggen zitten onze eigen rugzakken te dragen. Omdat het nog een tikkeltje onzeker was of dit zou lukken hebben we de rugzak van Lobke ingepakt met onze slaapzakken, kleding en wat eten. We waren de eerste die opgepikt werden en de dragers (8 in getal) zaten al achterin, te geinen. Het was ons gisteren al duidelijk geworden dat we met 6 mensen in een groep zaten. Op het Titicacameer waren we een stelletje tegengekomen (duitse man en zweedse vrouw) waarvan ik het vermoeden had dat ze met ons mee zouden gaan. En dat klopte. Daarna pikten we 2 aussi’s op. De groep was compleet. Even voorstellen: Claus en Nina, Benjamin en Laura en Martin en Lobke. Tot slot werd de gids opgehaald, Magaly of voor ons, Maggy.
Het was nog 3 uur rijden naar het startpunt van de Inca Trail Dit punt wordt ook wel km punt 82 genoemd. Er zijn nog diverse andere punten om te starten (bijv. Km 88 of 110) maar uiteraard gaan we voor het maximale. Het eerste stuk verliep niet zonder slag of stoot. De bus waarmee we waren opgehaald, had problemen met de versnelling. Bergje op kreeg de chauf de bus niet van z’n 1 naar z’n 2. Na vele verwoedde pogingen met veel gekraak en geknars, achteruit rijden en gevloek, gaf de chauf het op en besloot deze een half uur de berg in z’n 1 op te rijden. Wat een herrie. Na het half uur was e.e.a. minder steil en konden we gelukkig ook in z’n 2 en 3 onze weg vervolgen.
Na 2 uur kwamen we in het dorpje aan (ben de naam vergeten) waar we stokken, cocabladeren, pocho’s, drinken, etc. etc. konden kopen. Lobke en ik hebben 2 goede wanderstokken uitgezocht (een bamboe stok met een hengsel en een top van mooi inca borduurwerkje) en daarna hebben we lekker ontbeten. In de bus en tijdens de lunch hebben we goed kennisgemaakt met de andere groepsleden en met name de australiers bleken veel humor te hebben. Vanaf dat moment mochten we Benjamin, Benno noemen. Een afkorting die in australie veel gebruikt wordt bij namen (ik zou bijvoorbeeld Marto) heten.
De extra porter was ook voor ons geregeld, hoewel de prijs hiervan mij vies tegenviel. Toch besloten we het extra zeulen van onze bagage af te kopen.
Na nog een klein uurtje kwamen we bij km 82 aan. Het is erg leuk om te zien dat iedereen zich hier klaarmaakt voor de zware tocht, gidsen, porters, wandelaars, etc. Uiteraard word je ook hier bestookt met wandelartikelen (met name coca, coca, coca) maar Lobke en ik hadden alles al (dat was dan ook ons antwoord). Lobke en ik moesten nog even onze grote rugzak overpakken in 2 kleinere rugzakjes en ook wij waren klaar voor de tocht. We waren blij dat we een porter genomen hadden, want ook de slaapmatjes moesten zelf gedragen worden. (door ons dus niet). Uiteraard vertrokken we niet na foto’s genomen te hebben van het startpunt.
Op pad. Kinderspel. Voor de eerste 4 uur tenminste. We genoten met z’n allen van de eenvoudige wandeling, mooie omgeving (bergachtig met een rivier, weg en treinspoor) en het rennen van de porters langs ons heen. Na 3 uur hadden we lunch. Wow. Wat een luxe. Pannenkoekjes, gebakken brood, soep, thee, enz. Dit was super.
Een uurtje later ging het bergop. Niet zo’n beetje ook. De mannen werden hier van de kinderen gescheiden. Gelukkig lieten Lobke en ik ons niet gekmaken en liepen we in een relaxed tempo naar boven. Na 3 uur klimmen waren we op de plek van bestemming. De eerste slaapplaats. Haha. Alles was al neergezet. De tenten, een plek om te eten. Relaxed. Het gesprek van de dag ging over morgen. Als deze laatste 3 uur al zo zwaar waren, hoe moest dat dan morgen. De dag die challenge genoemd wordt. Lobke en ik hadden al gelezen op internet dat e.e.a. zwaar zou worden. Maar nu moet je het zelf doen. De spanning nam toe.
De slaapplaats was neergezet bij 2 families die leefden van wat landbouw en veeteelt. Het was net een dierentuin: paarden, ezels, katten, honden, kippen, andersoortige vogels, noem maar op. Erg gezellig. En ieder diersoort had wel kleintjes (het is immers lente in Peru). Tel daar ook nog een tweetal lieve, kleine kindjes op die bij de families hoorden en het feest was compleet. Dit maak je niet snel mee in Nederland (nooit?)
Voor het avondeten hebben we gekaart. Shithead heet het spel. Ik ga hier echt de regels niet uitleggen, maar het is een leuk (nietszeggend) spel. En uiteraard (zoals met alle spelletjes) wil ik winnen, wat geregeld lukte ;-)
Het avondeten was goed! Soepje vooraf, rijst met kip (maar ook spaghetti, stukjes brood, enz.) als hoofdgerecht en thee als toetje. En toen was het acht uur. En donker. En kregen we te horen dat we de volgende dag om 5 uur eruit moesten. Er zat nog maar 1 ding op. Naar bed.
Dag 2: challenge
Baby, oemph, oemph, oemph. Deze dag staat in het teken van 1 ding. In een tocht van 12 kilometer stijgen van 3000 meter naar 4200 meter en daarna weer een paar honderd meter omlaag. De nacht was zwaar geweest (vooral voor Lobke) omdat het koud was geweest en we onrustig waren door ons gevoel van morgen en alle diertjes om de tent heen. Maar vandaag gingen we ervoor. Allereerst kregen we de gelegenheid om ons te wassen. Er was een teiltje met water en 2 stukjes zeep voor ons neergezet. We kregen daarna een stevig ontbijt voorgeschoteld. Lobke en ik kregen door dat al het eten van de 4 dagen uit een grote blauwe ton werd getoverd. Deze ton werd meegesleept door 1 van de porters. Wonderlijk.
Rond 6 uur waren we op pad. Het ging direct bergop. Er was ons verteld dat we er 2 uur over zouden doen voordat we op onze luchplek zouden aankomen (Claus had nog wel de slimme opmerking geplaatst, dus we gaan om 8 uur lunchen?) Maar die 2 uur zouden we niet halen. 3 uur lag wel in ons bereik zodat we toen gingen luchen. Inmiddels was het ook gaan regenen; de lunch werd aangeboden in 2 leuke vierkante campingtentjes. Ik ging buiten een peukje roken, want ik had wel door dat deze tocht niet al te moeilijk zou worden. Tuurlijk, je loopt 3 uur achterelkaar omhoog, deels via trappen en deels via een pad, maar ik had het zwaarder verwacht. En omdat Lobke en ik een rustig tempo aanhielden, kon mij niets gebeuren. Buiten had ik al snel vriendjes gemaakt met een klein mannetje. We deden een spelletje...wie kan er het meeste billenkoek geven. Uiteraard, na vele cirkels om elkaar heen gedraaid te hebben, won ik. We hebben de lunch flink opgerekt, omdat we hoopten dat het droog zou worden. En dat werd het. Niet helemaal, maar de miezerige druppeltjes die overbleven waren makkelijk te ondervangen met onze superponcho’s.
Het ging weer gelijk bergop. Pittig, maar niet niet te doen. Zowel Lobke als ik hadden er vertrouwen in dat we het gingen redden. En na een uurtje stonden we op de top. Niets te zien, want het was bijzonder mistig. Wel een toffe foto geworden met z’n zevenen op de top. Uiteraard moest ik deze prestatie vieren met een peukje.
Nu volgde een afdaling van zo’n 2 uur. Het voordeel van afdalen is dat je geen conditie nodig hebt. Het nadeel is dat je enkels, bovenbenen en knieen verrot gaan. Beide is eigenlijk even zwaar, maar Lobke en ik geven toch de voorkeur aan afdalen.
Wederom was op de camping alles voor ons klaargezet. En wat voor camping was het. In een heel mooi landschap met bergen met sneeuw op de achtergrond en mooie groene natuur om ons heen. Yes. Dit is ubercool. Het avondritueel was dezelfde als gisteren. Kaarten, eten, koffie, roken en naar bed. Helaas hadden we wel al het pad omhoog gezien voor de derde dag. Deze leek minimaal zo zwaar als deze dag. En de derde dag moesten we 2 passen over in plaats van 1. De story ain’t over yet.
Tussen dag 2 en 3. Oftwel de nacht.
Steenkoud is het hier. Onder het vriespunt. We kunnen niet goed slapen, al hebben Lobke en ik dat niet van elkaar door. Brr. Ik hoop dat ik nog wat kan slapen en dat het snel ochtend is.
Dag 3: unforgettable
Helaas is deze dag niet zo unforgettable geworden als de bedoeling is. Allereerst hebben we (te) weinig geslapen. Ten tweede vroeg eruit (zie punt 1), ten derde moesten we na het ontbijt direct een flinke klim maken. E.e.a. te vergelijken met de klim van gisteren, hoewel (gelukkig) deze korter was. Ten vierde...de bewolking en mist. We hebben vrijwel niets van de omgeving kunnen zien. Nu geeft je dat wel de gelegenheid om je goed te concentreren op het authentieke incapad, maar het is toch jammer.
Het incapad begon op deze dag na de eerste klim van vandaag (de tweede pas) pas echt. Het loopt vrijwel evenwijdig aan een bergkam en bestaat uit witte stenen die netjes in elkaar liggen. Aan de linkerkant heb je soms een afgrond van tientallen meters diep (hotzakidee, die porters maar rennen) en aan de rechterkant heb je dan hetzelfde, alleen, uiteraard, omhoog. Deze wand omhoog is helemaal begroeid met vooral mos. In alle kleuren die er bestaan, met name herfstkleuren (rood, oranje, geel, groen). Echt schitterend.
Na een kleine 4 uur lopen kwamen we op een camping aan. Hier gingen we lunchen. De lucht trok ietwat open, zodat we kort wat van de omgeving konden oppakken. Maar eigenlijk nog steeds te weinig om echt onder de indruk te raken. Op dit moment besefte de groep dat deze weersomstandigheden wel es slecht konden zijn voor ons bezoek van morgen aan Macchu Picchu. We besloten om met z’n allen het beste er van te hopen, want wetenschappelijke beredeneringen (Macchu Picchu ligt lager dan hier, de bewolking zal wegtrekken, etc.) werden allemaal teniet gedaan door onze gids Magaly: ‘Je kunt het niet voorspellen hier, in de bergen’.
Na de lunch gingen we verder klimmen over de derde pas heen. Gelukkig viel deze klim heel erg mee, het stelde eigelijk niets voor. Maar daarna begon het feest pas echt. Wederom 2 uur dalen. En deze daling was ietwat heftiger dan de vorige keer. Steile trappen, dalende paden en steile trappen. Omlaag. Gelukkig kon Lobke haar aandacht afleiden door flink in gesprek te geraken met Laura. Behalve praten had Lobke ook veel lol. Omdat we allemaal in poncho’s liepen, leken we wel een leger van Lord of the Rings. Haha, ik had een rugzak voor en achter met een zwarte poncho erover, net een paard onder mijn benen en Lobke had een riem om haar poncho heen; net Gandalf. Laura en Ben hadden grotere rugzakken en leken wel soldaten uit de veldslagen uit de film.
Onderweg kwamen we nog diverse incaforten tegen, zoals het fort ‘het dorpje in de bergen’. Een en ander gaf ons indrukken van wat we zouden aantreffen bij Macchu Picchu.
2 uur dalen werd al snel langer door al het geklets. Telkens (tijdens de gehele vier dagen) liepen Claus en Nina voorop (ruim), daarna kwamen Ben en Laura al dan niet in combinatie met Martin en Lobke. Maar het gebeurde ook vaak dat Martin en Lobke helemaal achteraan liepen. Magaly wachtte dan weer op ons, altijd lachend, maar soms volgens mij anders denkend. Lobke en ik hebben overal ‘shit on it’ en doen het rustig aan.
Het was dus echt pittig. Dit lange dalen. Poehee. Pijn, pijn, pijn. Maar gelukkig heeft Lobke heel veel plezier gehad van de schoenen van Annette. En ik ben gewoon een bikkel...
Oei, oei, oei. Wat heerlijk. We kwamen op de camping aan. Wat een uitzicht hier. En het mooie is dat je hier bier kon halen. Want morgen was het alleen nog maar naar beneden, bergje af naar Macchu Picchu. We hebben dus biertjes op, een wijntje, die we kregen van de porters en een bruiloftstaart (ook van de porters) omdat we erachter gekomen zijn dat Claus en Nina op huwelijksreis waren (en dan ga je dit doen). Je kon hier ook warm douchen en eten in een soort kantine. Het stikte hier van de Amerikanen en er was best een gezellig feestje aan de gang. Maar niet aan ons besteed. We moesten er de volgende dag weer om 4 uur uit.
Dag 4: Machhu Picchu
Eruit en naar beneden (en toch ook weer stukken omhoog). Nina en Claus waren we binnen no time kwijt. Benno en ik liepen ook stevig door, maar Lobke en Laura hadden het niet makkelijk meer. Benno en ik besloten te wachten om het moment supreme met onze dames mee te maken. Benno en ik moesten vrij lang wachten. Maar op een gegeven moment konden we met z’n vieren naar De Zonnepoort. In totaal duurde deze tocht 2 uur.
Ja, we waren er. De Zonnepoort. Nee, we zien niks. Fuck We zagen Claus en Nina met een grote glimlach staan, wij hebben foto’s van Macchu Picchu. Ik dacht en zei tegen Lobke: ‘Als hij dat nog 1 keer zegt vandaag dan doe ik hals und beinbruch bij hem’. Toch konden we ook nog een staartje meepakken van het uitzicht en ik heb zelfs een foto met een mooie wolk met daaronder een stukje Machhu Picchu. Maar teleurgesteld waren we wel. Zo teleurgesteld zelfs dat we besloten een uur te wachten. Helaas zonder resultaat en we moesten echt verder, aldus Magaly. Voor de grote horde toeristen zou komen.
Het was nog 40 minuten naar beneden. Na 20 minuten kwamen we op een mooi stukje terecht (en het was voor even opgeklaard) waar we toch nog getrakteerd werden op een fantastisch uitzicht. Haleluja. Ik besefte steeds meer dat het heel bijzonder was om hier te lopen. Ooit, lang geleden in Polen, ben ik iemand tegengekomen die me foto’s liet zien van Macchu Picchu. Hij was er datzelfde jaar geweest en was er nog steeds helemaal ondersteboven van. En nu was ik er zelf.
Eenmaal beneden aangekomen, liepen we door naar het checkpoint om onze kaarten af te laten stempelen en kregen we een rondleiding van 2 uur. Macchu Picchu bestaat uit landbouwgrond, tempels, huizen, voorraadplaatsen, etc. Het is bijzonder indrukwekkend om te zien. Na de rondleiding trok het volledig dicht. En begon het te regenen. Hard. We besloten om naar de ingang te gaan en daar een bakkie koffie te drinken. Heerlijk. Het was rond half 12 en we hadden nog tot 3 uur de tijd op Macchu Picchu. Niemand had echt zin meer om rond te dolen op Macchu Picchu, en de groep besloot met de bussen naar beneden naar het dorp te gaan. Behalve Martin natuurlijk. Die wilde meer en meer zien.
Rond 12 uur ging ik het terrein weer op en liep ik helemaal naar links boven. De lucht trok weer open wat de gelegenheid bood om nog wat foto’s te maken en een half uur te genieten van het uitzicht op Macchu Picchu (en de hordes toeristen die er nu waren). Even een half uurtje alleen maar kijken en nergens aan denken. Het deed me denken aan mijn avontuur in Cambodja bij Ankor Wat. Ook zo’n wereldwonder.
Nu stond er nog maar een uitdaging open. Het beklimmen van Wana Picchu. De berg die achter het complex ligt. De gids had gewaarschuwd om dit niet te doen als het regent. Gevaarlijk en glad. Maar je kent Martin Die wil omhoog en gekke dingen doen. Ik schreef mij om 12.50 in bij het beginpunt (je wordt geregistreerd, als je dan de berg afvalt weten ze dat je gemist wordt). Nog geen half uur later stond ik op de top (haha, er staat een uur voor). Het was wederom mistig en ik kon weinig zien, hoewel het nog even opentrok op een gegeven moment. Inmiddels had ik mijn enkel flink bezeerd en deze werd dikker en dikker. Och, alleen nog even naar beneden. Oei. Dat deed pijn. Maar toch. 20 minuten later stond ik weer beneden. Na nog een mooie foto gemaakt te hebben van een paar Lama’s met een regenboog erboven ben ik ook met de bus naar beneden naar het dorp gegaan. Ik wist niet meer in welk restaurant we elkaar zouden ontmoeten, maar gelukkig kwam Lobke achter mij aanrennen. Ze hadden me gespot. Magaly was ongerust geworden, toen Lobke zei dat ik waarschijnlijk wel die berg zou beklimmen. Ze wilde al bellen of ik nog onder de levenden was.
Na nog wat gegeten te hebben in het gezellige dorpje Macchu Picchu gingen we met de trein (echt gaaf om in Peru in de trein te zitten!) terug naar Ollampidinges en vandaar verder met de bus naar Cuzco. Deze trip nam ruim 3 uur in beslag zodat we pas rond 8 uur in Cuzco aankwamen. Niemand had zin om nog wat te gaan drinken (hoewel we dat wel afgesproken hadden), zodat Lobke en ik alleen nog even wat gingen eten en drinken. Ook wij storten helemaal in en gingen naar bed. Morgen stond de reis naar Bonaire alweer op ons te wachten. |
Tsjee. Wat was de opening van de Olympische Spelen vet zeg. Zoiets geks hebben we echt nog nooit gezien. Hoewel. In 1980, ja, toen ik zes was, was ik ook behoorlijk 'impressed'. In Moskou was dat. Met het publiek wat allemaal borden omhoog hield. En die borden vormden dan een afbeelding, bijvoorbeeld een beertje, de mascotte. Dat blijft mij altijd bij. En in Seoel hadden we de gebraden duif, met het aansteken van het Olympisch vuur. Beetje bizar. En Sidney was ook mooi en Athene. Maar Beijing, 2008, was gewoon gestoord. Die vette drummers in het begin, de papierrollen met de geschiedenis van China, het vuurwerk en de athleet die over de dakrand loopt en daarna het vuur aansteekt. Ik ben om. Gekker gaat het nooit worden. China heeft zichzelf neergezet.
Gisteren was tie er weer. De Noordzij familiereunie. Zo eens in de drie, vier jaar komt deze langs en komen alle Noordzijtjes tezamen. Mijn vader was vroeger met 5 broers en zussen thuis en dit is de vierde keer dat we bij zo'n reunie bij elkaar komen. Leuk om alle neven en nichten (en kinderen van de neven en nichten) dan te zien. De activiteit dit keer was boerengolfen en daarna een barbeque bij neef Hans (zoon van een broer van mijn vader). Het was schitterend weer en de golfactiviteit was heel leuk. We waren allemaal erg gebrand op een overwinning ;-). Daarna heerlijk genoten van de tuin van Hans (ook in het Brabantse land, Hoogerheide) en van het vlees! Natuurlijk moesten we allemaal op de foto, met de twee, drie generaties die iedereen rijk is (ons gezin niet, maar dat verandert in Augustus, he zus). Klik op 'lees verder' voor de family-picture! De kleine van mijn zus staat er ook al op ;-). Overigens heb ik nog iets heel mooi gehad van nicht Ellen. Een reisverslag van mijn oma uit 1966 toen ze voor een jaar naar Australie ging (met de boot !!!) om ome Wim te bezoeken (broer van mijn vader) die geemigreerd was naar Australie. Heel mooi.
Ik ben een beetje heel erg teleurgesteld. In de techniek. In de internetwereld... Vanochtend was de voorverkoop van het concert van Coldplay. Wegens omstandigheden kon ik de deur niet uit. Dus, dacht ik in al mijn naiviteit, bestel ik het kaartje telefonisch of via internet. Nooit doen! Telefonisch werd vanaf 10 uur het volgende bandje afgespeeld: "Wegens grote drukte zijn al onze medewerkers in gesprek. U wordt niet verder geholpen en wij verbreken nu de verbinding". Bruut toch. Vroeger kon ik nog kiezen om een half uur aan de lijn te blijven. Maar die keuze krijg je niet meer. Dan het internet. Meestal ligt bij een dusdanige drukte op een website, de site er gewoon uit. Zo niet van ticketservice. Je wordt mooi omgeleid naar een soort wachtkamer, waarna je vervolgens 10 a 20 minuten naar een balkje mag kijken. Die steeds groter wordt. En als het balkje vol is, kom je op de site. Daar moet je vervolgens opnieuw de keuze Coldplay opgeven en dan mag je je aantal gewenste kaartje opgeven. Vervolgens dacht ik dat ik er was, maar ik kreeg de melding dat de kaartjes niet meer beschikbaar waren voor het veld. Nogmaals proberen voor een andere plek op de tribune had geen zin. Nu kreeg ik steeds de melding dat er teveel bezoekers waren voor dit evenement... Geen mogelijkheid meer om er tussen te komen. En daarna kwam al snel het bericht op de site dat het concert uitverkocht was. Dus als je ergens graag naar toe wilt, ga gewoon naar het postkantoor of GWK. Dan lukt het altijd. Ik heb Coldplay vorige keer ook al gemist en nu dus weer. Ik ben teleurgesteld. Heeft er iemand nog kaarten???
Eindelijk. Na wekenlang voorbeschouwingen is het EK 2008 begonnen. Eindelijk kunnen we voetbal kijken en beleven. De beleving in de eerste wedstrijd Tsjechie - Zwitserland was overigens ver te zoeken. Wat een slechte wedstrijd zeg. Maar goed. Er staan gelukkig veel betere wedstijden op het affiche dit EK. Mij is geregeld de vraag gesteld wat ik van Nederland vind. Hoe ver komen we? Ik ben uitgenodigd om mee te doen aan vier pouletjes. Maar ik doe geen voorspellingen. Ik zet geen geld in in een poule. Waarom niet. Omdat ik maar geloof heb in 1 ding. En dat is het verleden. Het EK van 1988. Want dat hebben toen 'we' gewonnen. Wat flauw... dat je zo doet, is mij geregeld gezegd. En onder druk doe ik dan toch de volgende voorspelling: Nederland - Italie 2-1, Nederland - Frankrijk 0-4, Nederland Roemenie 1-0. En daarmee gaan Italie en Nederland door naar de volgende ronde. In in die kwartfinale komt Nederland Rusland tegen. En die wedstrijd winnen we met 3-1. In de halve finale komt Nederland Spanje tegen. En die wedstrijd verliezen we helaas. Met hoeveel weet ik niet, maar ons avontuur stop daar. Wie het EK gaat winnen. Spanje natuurlijk. Wedden dat ik er helemaal naast zit en Nederland niet eens de voorronde doorkomt...
Begin deze week heb ik een VOG NP aangevraagd. Een wat? Een Verklaring Omtrent Gedrag Natuurlijke Personen. En dat moet je bij het gemeentehuis doen. Nou weet ik die in Rotterdam goed te vinden, daar heb ik vorig jaar ook zo’n verklaring aangevraagd (en al mijn paspoorten, rijbewijs, verschillende uittreksels geboorteregister, etc.) Maar in Den Bosch was ik nog nooit op het gemeentehuis geweest. Mijn verhuizing vorig jaar heb ik elektronisch doorgegeven en andere redenen om daar te komen heb ik nog niet gehad. Nu dus wel. Als ik in Den Bosch iets zoek, dan bel ik mijn LobLob. Ik geef door waar ik moet zijn (eventueel met straatnaam, vaak hoeft dat niet) en dan krijg ik een uitgebreide routebeschrijving. Kenmerk van de route is de beschrijving in detail (bij het bruggetje met het standbeeld van het zeemannetje links, bij de laatste kroeg op De Parade, je weet wel die van toen en toen, bij het blauwe wegwijzerbordje, naar rechts, bij de T-splitsing waar restaurant XYZ zit, waar we toen met mijn ouders hebben gegeten, links, enzovoorts), waardoor het echt niet mis kan gaan. Zo ook dit keer. Vrijwel blindelings vond ik mijn weg naar het gemeentehuis in Den Bosch. Is het niet schitterend. Ik kan iedereen een LobLob aanbevelen!
Iedereen die ik erover heb gesproken is enthousiast. "Martin, ben jij de 'Wereld van Sofie' aan het lezen? Tof boek, man." Nou het zal wel. Ik vind er niets aan. Ik sta nu op het punt om mijn leesavontuur in dat boek te beeindigen. Het is een traag, sloom boek waarin herhaling van uitleg over zogenaamde filosofische gebeurtenissen niet geschuwd wordt. Ik bedoel een paar pagina's lezen over Decartes of Plato is best interessant, maar elke keer wordt er weer op dezelfde theorieen teruggegrepen... En dan die Sofie, die als 11 of is het 12 jarig kind dit allemaal meemaakt. Pfff. Ik had wel wat anders te doen toen ik die leeftijd had. En het boek wordt in verschillende recensies een ijzersterke roman genoemd. Nou voor mij is het een roman met een zeer matig, dun verhaal. Nix aan. Kortom, het is een saai boek en hoewel ik over de helft ben, twijfel ik er dus over om 'm aan de wilgen te hangen. Want als ik dit boek vergelijk met de film Desie & Dunya, waar ik vanmiddag geweest ben, dan weet ik wel wat een goed verhaal is. Tsjonge wat een toffe film. Met diepgang. Het einde is heel treffend. Je kunt miljoenen levens leiden, maar jouw leven is het mooiste. Daar hebben we de oude Grieken niet voor nodig. Tsja. Ik weet het na deze film zeker. Ik stop met 'De wereld van Sofie'. Op naar het volgende boek. Bedankt dat jullie even wilden luisteren zodat ik deze keuze makkelijker kon maken.
Schreef ik gisteren nog dat het eerstvolgende concert het concert van Bruce Springsteen is. Sinds vandaag weet ik wel beter! Morgen gaan Lobke en ik naar Roger Waters. Waters geeft een concert van ruim 3 uur lang met alle hits van Pink Floyd en -yes- hij speelt heel het album Dark Side of the Moon. Een klassieker van jewelste. Ik heb twee keer eerder bij een concert meegemaakt dat een heel album gespeeld wordt, bij Metallica en bij The Cure, en dat is toch wel apart (lees waanzinnig vet) hoor! Morgen gaan we dus genieten. In Landgraaf. Eigenlijk is het gewoon voorproeven voor Pinkpop :-) Hoewel we dit keer overnachten in Maastricht in een hotel in plaats van op een camping met 40.000 anderen. Laat de zon maar schijnen!
Nou ja. Nieuw? Lobke heeft een BMW van bijna 22 jaar oud gekocht. Een mooie, 2-deurs, bronskleurige 318 i. Met getint glas. Wat een bak is dat zeg. Daar kan je echt mee cruisen! Zeker met die motor die erin ligt. Probleem alleen is dat we nu 3 auto’s hebben. Een blauwe Volvo 440 (1.9 Turbo Diesel Intercooler) en natuurlijk mijn Alfa 33 (1.4 ie). Dat is eigenlijk iets teveel van het goede. Gelukkig vind Ciska het helemaal niet erg om het komende half jaar in mijn Alfa te rijden! Dat scheelt bij ons weer een parkeerplaatsje voor de deur. Een foto van onze nieuwe aanwinst vind je onder ‘lees verder' helemaal onderaan deze post.
Na iets meer dan een jaar bij de Rijksvoorlichtingsdienst gewerkt te hebben, ga ik een nieuwe uitdaging aan. Ik word webmanager bij de Provincie Noord-Brabant. Ik kom te werken in het Provinciehuis in Den Bosch (ontworpen door Rotterdammer Maaskant ;-). Het heen-en-weer reizen tussen Den Bosch en Den Haag werd me te gortig. Ik reisde iedere dag ruim 3 1/2 uur. Met de trein, wat op zich relaxed is. Lekker laptopje op schoot en filmpjes kijken. Of af en toe gewoon doorwerken. Dat ging goed hoor. Maar iedere dag om kwart over 6 uit bed en om half 8 thuiskomen was niet leuk meer. Dan eet je nog wat, doe je de afwas en dan ga je op de bank hangen. Met de oogjes op half 11. Je bent dan toch 14 uur per dag met je werk bezig. Net iets teveel van het goede... Nu heb ik 10 minuten nodig om te fietsen...
Het was even klussen. Maar we zijn al ver. Een mooie nieuwe vloer. De muur een grijstint gegeven. De deur en raampjes geverfd. Een nieuwe afrastering. Een mooie buitenverlichting. Maar we zijn er nog niet hoor. Er moet nog wat groen gekocht worden, een tuinset, een schutting voor de schoorsteen, etc. Maar we zijn nu al heel blij met het resultaat. Eindelijk niet meer tussen het mos eten, maar gewoon op een strakke vloer. Lekker in de zon. Goh, wat ga ik genieten als ik binnenkort op een normale tijd thuiskom uit mijn werk. En dan nog lekker van de avond kan genieten in de buitenlucht. Helemaal vet.
Wat heb ik veel films gezien de afgelopen maand. Tsjee. Soms in de bios en heel veel op mijn laptop. Wat dacht je hiervan: Into the Wild, No Country for Old Men, Transformers, Hostel, Saw 3, Beowulf, Cloverfield, The Mist, en nog meer. Mooi lijstje toch? Ik was vooral onder de indruk van Into the Wild. Geregisseerd door mijn held Sean Penn en met een soundtrack van Eddie Vedder (van Pearl Jam). De beelden waren waanzinnig en het verhaal is ijzersterk. Iedereen kent het gevoel: ik wil terug naar de basis. Naar de onderste laag van de piramide van Maslow. Nou daar gaat deze film over. Gewoon alles achter je laten en in je eentje erop uittrekken. Impressive.
Of ik nog bij concerten geweest ben. Mwah. Alleen bij Motel Mozaique. Wat wel leuk was. Vooral Goldfrapp was indrukwekkend. Helaas viel de rest toch een beetje tegen. De komende maanden komen er wel weer een paar concerten aan. Eerst naar Bruce Springsteen. Met mijn moeder. Vervolgens Radiohead. En natuurlijk komt Pinkpop eraan. Met Metallica, Foo Fighters, Queen Of The Stone Age, Alanis, Morrisette, Rage Against The Machine en nog veel meer leuks. Dat gaat stevig worden. Het gaat waarschijnlijk ons enige festival worden dit jaar, dus we moeten er met volle teugen van genieten. Maar dat gaat zeker lukken met dit programma. Zeker de zaterdag kijk ik naar uit: Eagles Of The Dead Metal. Ooit gezien? Nee? Dan moet je de volgende keer met me mee! Gegarandeerd een feestje!
April en mei zijn toch een beetje de feestmaanden. Feyenoord wint de beker. Feesten. Koninginnedag. Feesten. Bevrijdingsdag. Feesten. Echt gezellig. Ik heb e.e.a. een beetje verdeeld over Rotterdam en Den Bosch. Koninginnedag heb ik in Den Bosch gevierd. Leuk sfeertje op straat met diverse podia. Gezellig op pad met mijn Bosche vrienden. Het bevrijdingsfeest heb ik in Rotterdam gevierd. Met Stef. Gezellig onder de Erasmusbrug met optredens van Normaal en DJ Rodrigues. Het ging los! Ook heb ik nog een aantal borrels met het werk gehad. Afscheid van collega’s en een stukje koninginnenacht. Het is fijn om met je bijna ex-collega’s op pad te zijn.
Ik heb me er jarenlang tegen verzet.
Live bedoel ik. Met Welkom lieve. Lobke heeft al een paar geboortekaarjes gemaakt voor vrienden. En dat bevalt zo goed, dat ze het grootser gaat aanpakken. En hiervoor hebben we een website in het leven geroepen. En die staat vanaf nu live! 
Feyenoord is zo goed als rond met Gertjan Verbeek als trainer voor het nieuwe seizoen. Het is de bedoeling dat de huidige oefenmeester van SC Heerenveen binnenkort zijn contract ondertekent in Rotterdam, waar hij Bert van Marwijk opvolgt. Dit las ik vandaag op AD.nl. Nu weet ik dat binnenkort, morgen is. Dat heb ik vernomen van Bert van Marwijk. Hij belt mij wel eens. Voor advies. Dit keer belde hij mij om te vertellen dat morgen zijn opvolger bekend wordt gemaakt. Met Gertjan Verbeek wordt Feyenoord volgend jaar kampioen. Eindelijk weer eens. Na 10 jaar. Ik ga dus een seizoenskaart 2008/2009 kopen. Ik hoop dat Jeroen K. weer meegaat. Dat kan niet anders, want ook hij snakt naar een kampioenschap. Geen woorden maar daden!
Morgenochtend vertrekken we! Op naar Oostenrijk. Op naar Damuls. Met Jeroen en Suzanne. Lobke en ik hebben er zin in. We hebben afgelopen zondag al geoefend met snowboarden op een binnenbaan te Brabant. En dat ging goed. Ik ging weer zeer bochtenrijk naar beneden. Zelfs Lobke bleef voor de aller allereerste keer heel goed staan. Dus vanaf zondag gaan we los! En er ligt een flink pak sneeuw. Wedden dat er dalijk 3 meter ligt! Het sneeuwt als een jekko. Kijk maar eens onder 'lees verder' voor de vooruitzichten. Het is onder de -10! Lekker fris. Ik denk dat wanneer we terug zijn er een nieuwe hobby bij hebben. Haha. Check mijn moblog. Ik zal geregeld een fotootje met mijn mobiel naar martinnoordzij.nl sturen.
Ik wilde naar The Cure. Maar ik had geen kaartje. Had heel de voorverkoop gemist en het concert is al tijden uitverkocht. Dan biedt Marktplaats een uitkomst. Maar daar waren de prijzen niet mis. 90, 100 euro werd er geboden. Oei. Wat dan? Dit concert missen? Nee. Vroeger ging ik geregeld op de bonnefooi. Gewoon voor de deur bij iemand een kaartje kopen. Dit plan trok ik vanavond ook. Rond half negen stond ik op het plein voor Ahoy. Maar wat schetste mijn verbazing? Bijna geen mensen. Plein helemaal leeg... Het concert begon al om half negen. Hmm. Dat wordt nix meer, dacht ik. Maar dan komt er toch uit het niets iemand op je af. Kaartje nodig. Ja! Zei ik. 85 euro. Ehm, nee. Ik heb er 45 euro voor over. Er kwam nog iemand bij staan. Heel druk doen! Beetje schreeuwen. De ander zei, doe rustig man. Anders kom je nooit aan geld. Hij (hij bedoelde mij) weet hoe het werkt. Dus zo werd het al snel 65 euro. Nee, zei ik. Ik heb er 45 euro voor over. Anders ga ik gewoon weer naar huis. Dat is om de hoek. Ik hoef niet naar The Cure. Hoor. 55 euro dan. Nee, 45 euro. Meer niet. 50 euro. Na 10 minuten over en weer bieden in de regen (en dreigen met weglopen; de eerste stappen al huiswaarts zetten ;-) had ik een kaartje. Voor 45 euro. Deze standvastigheid heb ik geleerd in Marokko. Gewoon je uiterste prijs noemen en niet van afwijken. En dat werkt dus ook in Nederland. En geloof me maar, die gasten hebben goed geboerd. Want er kwam een pak geld uit z'n zak. Goed binnen dus. Om kwart voor negen. Snel Bart, Rachela en nog een paar mensen gevonden en daarna genieten. Niet 1 uur, niet 2 uur, maar 3 uur lang. The Cure heeft 3 uur en 1 kwartier opgetreden. Is dat gek dan. Veel bekende nummers. Veel onbekender werk. Heel goed. Ze hebben er zelfs een heel album tussendoor gegooid: Faith. Alles achter elkaar door. Na 1 uur en drie kwartier kwam een eerste woord uit mr. Smith richting het publiek. En na twee uur waren ze voor de eerste keer van het podium. Om daarna 4 keer terug te keren. Binnen een paar minuten. Je merkt het. Ik ben er vol van. En als je dan ook nog eindigt met: A Forrest. Steengoed opgetreden. Wow. 
Over enen en nullen. Tuurlijk kennen we allemaal het begrip kilobyte, megabyte, gigabyte en ook terabyte komt nu opzetten (in harde schijven e.d.) Maar wat komt daarna? Het antwoord is: Petabyte. Hoelang gaat het duren voordat we in deze meeteenheid harde schijven gaan kopen? En wat komt er daarna? Zie tabelletje hieronder! 
Ik wil dan toch nog even terugkomen op de Rotterdamse museumnacht. Want ik heb in museum Boijmans van Beuningen toch een paar hele mooie momenten gekend. Vaak schrijf ik hier op mijn weblog over muziek, films of soms over een boek, maar eigenlijk nooit over kunst. Terwijl ik een groot kunstliefhebber ben. Monet, Dali, Bosch en Munch zijn een paar van mijn favoriete schilders. Van deze kunstenaars zie je soms ergens een schilderij hangen. In Spanje ben ik wel eens in het Dali museum in Figueras geweest. En in Parijs heb ik beroemde werken van Monet gezien. Maar ook in Rotterdam hangen een aantal mooie werken van deze kunstenaars. Bijvoorbeeld het enige schilderij van Munch in Nederland. En een beroemd werk over oorlog van Dali. Van Jeroen Bosch heb je in Den Bosch natuurlijk veel meer werken hangen ;-) In het Noord-Brabants museum. Maar ook in Rotterdam hangen enkele mooie (en vooral oude) werken. Tot slot viel tijdens de nacht mijn oog op de kleine toren van Babel van Breughel. In Wenen hangt de grote versie van dit schilderij. Ik heb vier werken onder 'lees verder' gezet waar ik tijdens de nacht vele minuten naar heb staan staren. Impressive!
Zo, het is alweer een tijdje geleden. Mijn laatste berichtje. Ben dan ook druk. Zowel doordeweeks met het werk als in de weekenden met de vrije tijd. Bijvoorbeeld dit weekend. Die begon eigenlijk donderdagavond al. Met een concert van Queen of the Stone Age. Wat was dat vet zeg. De recensies op internet zijn wisselend, maar ik was platgespeeld. Hard, strak en melodieus. Vrijdag moest ik (helaas) nog werken, en eigenlijk heb ik het de vrijdagavond rustig aangedaan. Dus toen had ik ook wel even een berichtje kunnen schrijven ;-). Zaterdag zijn Lobke en ik naar Rotterdam gegaan. Eerst naar mijn zus en Laurens. Op bezoek in hun huis. Had ik nog niet gezien. Was erg gezellig! Daarna door naar de museumnacht gegaan. Op pad langs vele musea in Rotterdam, samen met Rogier. Een oud studiegenoot van Lobke die in Rotterdam woont. We hebben de collecties van NAi, Kunsthal, Boijmans en heel wat galleries bekeken en beoordeeld. En natuurlijk biertjes gedronken. Een topavond hoor! Vandaag, de zondag, een beetje uitgeslapen en toen de stad ingegaan. Kleding gekocht en van Lobke heb ik een mooie ring gekregen. Van titanium. Strak design. En zo vul ik dus mijn dagen zonder internet. Komende week weer hard werken en dan op naar de volgende vrijetijdsbesteding. Ik zal proberen wat vaker online te zijn en een bericht op martinnoordzij.nl te plaatsen.
Ben er weer? Waarom dan toch? Sommige dingen moet je vanaf blijven! Ben is er een van. Ik weet het nog goed. Ergens in de jaren 90. Ik had (als een van de weinigen) een mobiele telefoon. Model koelkast. Met een KPN abonnement. Ik belde voor fl. 1,95 per minuut. Ik werd uitgelachen. Door iedereen. Maar toen kwam Ben. Met een ijzersterke campagne. Ik voelde emotie (lees marketing) wat op het hoogste niveau bedreven werd. Ikzelf was marketeer in de leer en dacht alleen maar WOW. Hele dagen lang. Op de eerste dag van het bestaan van Ben ben ik overgestapt. Ik had dan ook een grote wrok toen T-mobile besloot Ben van de markt te halen. Onmogelijk dat T-mobile het succes kon evenaren. Niet dus. T-mobile is groot. Ook in Nederland. En ik ben al jarenlang een tevreden klant. Maar toch komen ze terug met Ben. Met een vrijwel gelijke campagne. Al mijn goede herinneringen worden van tafel geveegd. Ben krijgt een nieuw leven. Weg nostalgie. Bedankt Ben! 
Natuurlijk. We kennen allemaal oom Dagobert (de gier), ome Willem (deze vuist op deze vuist), oom Tom (van die hut), uncle Sam (die er steeds weer in slaagt jonge Amerikanen in de maling te nemen), ome Jan (die van de vakantie en het geld), ome Joop (nee, nou wordt ie mooi) en uncle Bens (lijst of bami bij). Vragen jullie je ook niet af wat de functie van Oom eigenlijk inhoudt? Want het lijkt erop dat de titel Oom nogal vaak misbruikt wordt. Wikipedia leert mij het volgende: Een oom is een nauwe familierelatie, hij is de broer van iemands vader of moeder. De echtgenoot van een tante is een aangetrouwde oom, evenals die van een bloedeigen homoseksuele oom. Hmm. Daar daar heb ik ook zo mijn bedenkingen bij. Alhoewel, het eerste stuk gaat voor mij binnenkort WEL op :-) Want over een paar maanden ben ik de broer van iemands moeder. Jawel, die Schwester ist schwanger! Ik moet me maar snel gaan inlezen. Zodat ik mijn nieuwe rol op-en-top kan gaan vervullen! Want de 
Dit weekend hebben Martin en Lobke een uitje. We gaan naar Gent. Goeie verhalen over gehoord en dus de hoogste tijd om zelf deze stad te gaan ontdekken. We gaan zo op pad. Met de Alfa, want mijn Volvo staat nog steeds bij de garage...grmbl. Eigenlijk weet ik nog helemaal niet wat er allemaal te doen is in Gent. Heb me niet voorbereid. Gelukkig heeft Lobke een boekje gekocht met de titel: Gent, onder vriendinnen. Ik heb zo mijn twijfels of ik met dat boekje in mijn hand, mijn ei kwijt kan in Gent. Och, het komt sowieso wel goed met zo'n tripje. Lekker uit eten, rode wijntjes drinken, slapen in een 4 sterren hotel. Heerlijk. Je kunt ons volgen via mijn moblog!
Tijd voor een jubileum. Nee, twee. Vaak komen er data en zaken langs die 'in jubileum zijn' waarvan ik denk: Och 't zal wel. Dit weekend niet. Dit weekend staat het album Thriller van Micheal Jackson in het zonnetje (25 jaar geleden uitgebracht) en rijdt de Rotterdamse Metro 40 jaar. Met beide zaken heb ik heel veel. Thriller hoef ik niet uit te leggen. Dat herkent iedereen wel. Billy Jean! De Rotterdamse Metro is een ander verhaal. Ik heb zo vaak in de Metro gezeten, niet op tweehonderd handen te tellen! Mijn moeder woonde (en woont nog steeds) op 1 minuut lopen van metrostation Slinge. Twaalf minuten later zit je dan in de stad. Ideaal. Toen ik daar studeerde, werkte, ging stappen, noem maar op... de Metro bood uitkomst. Daarna heb ik jaren in Rotterdam Noord gewoond. De Metro werd veel minder door mij gebruikt. Tram 5 werd mijn lijn, van de Schieweg naar het centrum. Nu in Den Bosch gebruik ik helemaal geen openbaar vervoer meer. Ik woon 5 minuten van de stad vandaan. In Den Bosch rijden alleen maar bussen. Die groen-witte uit Rotterdam. Gekocht door de gemeente in verband met tekort aan materieel ;-). Maar goed. Ik dwaal af. Tegenwoordig zit ik weer ongeveer twee keer per week in de Metro. Naar mijn moeder. Ding dong. Station Slinge! Gefeliciteerd Metro. Ik heb veel aan je (gehad)!
Ebo bedankt! Komend weekend is 't carnaval. En Den Bosch komt al weken in de stemming. De straten worden geler, roder en witter, de kleuren van Oeteldonk. De kikkers vliegen je om de oren, symbool van Oeteldonk. En afgelopen zaterdag hadden de buren al een fanfareband op bezoek (tot 03.00 u. in de nacht). Je merkt het, alle lichten staan op groen, het gaat een feestje worden. 't Is alleen zo moeilijk te omschrijven voor niet-Brabanders ;-). En toen kwam Ebo met een linkje naar een verhaal van Martin Bril. En die kan heel goed iets omschrijven. Dat kan hij op TV (bijvoorbeeld bij DWDD of in een reclame van de Volkskrant) maar zeer zeker ook in z'n korte verhalen. De tegenstrijdigheid in 
Uit hoofde van mijn functie ben ik tegenwoordig wekelijks bij het ministerie van OCW te vinden. Ik heb daar een aantal projecten rondom communicatie lopen. En naast die projecten loopt er bij OCW ook iemand rond die ik al langer ken. Zo'n 15 jaar al; we hebben samen nog in de klas gezeten. Die ene uit Berkel. Iedere keer als ik bij OCW ben, loop ik even langs. Ik weet namelijk op welke verdieping ze werkt. Maar iedere keer is ze er niet. Dan weer in vergadering. Dan weer aan het lunchen. Jaja. Denk ik dan bij mezelf. Ze ontvlucht me gewoon. Dat kan niet anders. Jammer dat het zo moet lopen. We hebben zoveel meegemaakt samen. En nu, nu ontloopt ze me... Tijden veranderen. Trouwens, ik heb het over het linkermeisje. Niet die middelste.
Daar zat ik dan. Mijn make-up (uiteraard dierproefvrij), dat ik 's ochtends zo zorgvuldig had aangebracht, was volledig vervaagd. Mijn haar, dat vanochtend een pro-krul behandeling onderging en daarna volgens de Leco standaard is gestyled, was deels zeikwaternat en deels totaal verpluist. Mijn matte beige foundation is verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor een glanzende, bloedrode teint. Kortom, ik zit daar op en top charmant te wezen. Maar ja, het gaat om de inhoud en daar wist ik toch alles van!? Maar dan komt de kramp. De kramp die bij normale mensen ’s nachts komt, kwam bij mij tijdens dit ongewoon belangrijke overleg. Tja, en dan zit er werkelijk waar niets anders op dan in je charmante rokje met mooie vrouwelijke pumps iemand te vragen of ze je tenen richting je knieën willen duwen. Je kunt het ook zelf doen, maar ja daar is het rokje te kort voor... Kortom: hardlopen onder werktijd, ofwel douchen, aankleden, opkalefateren in 5 minuten (probeer voor de grap maar eens een panty in 2 seconden aan te trekken), is funest voor je carrière, maar goed voor de spierpijn! Suus.
Op 2 januari 2008 viel mijn ook op een 
Al zo, zo lang wordt er over gesproken. Ben zelfs in Winterberg geweest toen het al volop dooi was. Maar ik, Martin Noordzij, heb nog nooit in de sneeuw gestaan met een snowboard onder mijn voeten. Ja, in van die hallen, maar nooit voor het echie. En dat moet afgelopen zijn. Schnell. Dus dit jaar gaat het gebeuren. Lobke en ik gaan 5 dagen op wintersport met Jeroen en Suzanne. Geweldig toch! We gaan naar Damüls in Oostenrijk (zie plaatje, dat is het hotel). Het is het sneeuwrijkste dorpje in Oostenrijk (ze zeggen zelfs van de wereld) en ligt op 1400m (boarden tot 2000m). En 18km van de 40km pistes is blauw. Voor beginners dus: Jeroen en Suzanne. Zie 
Afgelopen dinsdag ben ik in Ahoy naar de wielerzesdaagse geweest. De finale was zinderend. Vier koppels (Stam - Lampater, Risi - Marvulli, Keisse - Bartko & Schep - Zabel) hadden tot het laatst toe kans op de overwinning. Het was genieten! Uiteindelijk reed Stam zo hard, zo ontzettend hard, dat hij (samen met Lampeter die iets minder hard kon fietsen) terecht heeft gewonnen. Binnenkort is er weer een topevenement in Ahoy. En daarom doe ik hierbij een oproep. Wie wil er met me mee naar het wereld tennistoernooi in Ahoy? De namen zijn echt vet dit jaar, 4 uit de top 5, en ik ga uit van een top-finale tussen Hewitt en Nadal. Dus... wie gaat er mee op zondag 24 februari. Kaartje kost 42 euro.
Ik woon nu ruim een half jaar in 's-Hertogenbosch (ik heb geleerd dat Den Bosch eigenlijk niet goed is ;-) en het gaat heel goed hier. De afgelopen periode heb ik vernomen dat de wijk waar ik in woon -De Muntel- een wijk is met een bijzonder welstandsniveau. Een bijzonder welstandsniveau dient ter bescherming van de herkenbaarheid van de (historische) structuur en het daarmee gepaard gaande karakter van de bebouwing. Mooi, want je mag hierdoor niet zomaar van alles aan je huis (ver)bouwen. Maar het wordt nog mooier hoor. Want De Muntel zal binnen afzienbare tijd worden aangewezen als gemeentelijk beschermd stadsgezicht. En dat gaat betekenen dat je huis er ook gewoon goed uit moet zien. En dat doen helaas niet alle huizen in de straat. Het valt op zich mee, maar die rotte kozijnen moeten er gewoon uit! Dat gaat dus veranderen. Al met al zie ik het als een verbetering, hoewel ik wel ga uitzoeken wat er nog meer wel en niet mag als je in een beschermd stadsgezicht woont. Vooruitlopend op het verkrijgen van de status beschermd stadsgezicht is de gemeente volop bezig met het maken van een bestemmingsplan voor de wijk. Ben benieuwd wat daar dan weer in staat. Binnenkort ligt het plan ter inzage en kan ik bezwaar maken tegen voorstellen of juist met nieuwe voorstellen komen. Kortom, ik krijg het nog druk! Wil je meer weten over de wijk waar ik in woon? Klik dan op 'lees verder' voor informatie en foto's! Het heeft wat research gekost ;-)
En een niet-Katholiek opgevoed persoontje als ik, doet dan de raarste dingen. Want ik woon nu in het Katholieke zuiden van het land en dan krijg je te maken met Driekoningen. Of je nu wilt of niet. Lobke zei het al: 'Als er kinderen aan de deur komen, moet je ze wat snoep geven'. En zo geschiedde. Maar nu eerst een stukje les: Kinderen lopen de avond voor Driekoningen verkleed met een kroon langs de deuren, één van hen heeft een zwartgemaakt gezicht. Ze dragen daarbij lampionnen en zingen de volgende woorden: Drie kooooningen, drie kooooningen, geef mij nen nieuwen (h)oed. Mijnen ouwen is verslee-eeten, mijn moeder mag 't nie wee-eeten. Mijn vader heeft het geld, op de roo-ooster geteld. En zo geschiedde. Rond een uur of half 9 ging de bel en stonden er 6 kinderen voor me te zingen. Ik heb ze drie chocolade letters gegeven, die over waren van de Sint. De ogen rolden bijna uit de kasjes van die kinderen. Lobke zei ook: 'Dat is iets te veel Mart. En als er nu andere kinderen komen?' Gelukkig kwamen die niet meer ;-). Ik ben nu wel popiejopie bij die kids. En ik denk ook bij hun ouders ;-). Overigens kende ik Driekoningen alleen maar als titel van een film 'Three Kings' met George Cloony.
De afgelopen twee weken ben ik vrij geweest. Normaal ga ik in zo'n periode altijd weg, op vakantie of een paar dagen er tussenuit. Dit keer niet. Lekker thuisgebleven. Uitrusten. Want daar had ik behoefte aan. Maar goed, als je je voorneemt dat je thuis blijft en dan eigenlijk wil gaan nixen, dan lukt dat toch niet helemaal. Want de afgelopen twee weken: ben ik naar Koln naar een concert geweest, heb ik drie keer kerst gevierd, ben ik op zoek gegaan naar een garage om mijn Volvo-bumper te laten repareren (en dat valt niet mee, bumper ligt er nog steeds af na drie dagen zoeken), heb ik me verdiept in World of Warcraft, heb ik de badkamer schimmelvrij gemaakt en daarna het plafond moeten herstellen ;-) enzovoorts. En ik heb nog iets gedaan. Ik heb een website voor Lobke gemaakt. Voor haar geboortekaartjes. Binnenkort online!
Wat gaan we dit jaar doen met Oud-en-Nieuw? Ieder jaar stel ik deze vraag opnieuw aan mezelf. En ieder jaar stel ik deze vraag steeds later in december. Want ik heb helemaal niets met Oud-en-Nieuw. Vroeger. Vroeger was het nog spannend. De straat op met vriendjes zoals Marcel en Michel en dan vuurwerk afsteken. Later, tussen mijn 16e en 22e, zat ik bijna ieder jaar bij Jeroen en Suzanne. Biertjes drinken en vuurwerk afsteken. Ook ben ik in die jaren een aantal keer in Heyplaat geweest. Met Pedro en Chris. Maar op een gegeven moment wil je meer met Oud-en-Nieuw. Niet alleen bij iemand thuis of op straat hangen. Dus ben ik vele jaren naar het buitenland gegaan. Oud-en-Nieuw vieren in Londen, Luxemburg, Dublin, et cetera. Vorig jaar heb ik voor het eerst in Den Bosch Oud-en-Nieuw gevierd. Dit jaar wordt de tweede keer. Eerst naar Sietske en Stijn en daarna naar de Verkadefabriek. De party aldaar was al een tijdje stijf uitverkocht en op marktplaats.nl werd tot het vijfvoudige van de orginele prijs gevraagd, maar Sietske heeft nog twee kaartjes weten te regelen voor het dubbele van de orginele prijs. Je moet er wat voor over hebben als je zo laat beslist wat je gaat doen (vandaag ;-). Ik ben benieuwd wat het gaat worden. De laatste keer dat ik naar een party ben geweest, in Cafe Rotterdam, was niet best. Teveel opschmuk. Maar wie weet. Den Bosch is toch anders dan Rotterdam ;-).
Je hebt van die irritante reclames (meestal maandverband of wat dacht je van de Postbank) maar sommige reclames zijn echt briljant. Op dit moment draait de campagne van Coca-Cola Zero met die commercial van 'The Ex'. Geweldig in elkaar gezet. Van onzekere schlemiel tot de grootste hot-shot die er is en dat in 30 seconden. Van mij mogen ze 95% van de reclames afschaffen, maar hiervoor zet ik toch echt de tv aan. Sterker nog, ik zap zodra er een programma begint naar een andere zender, naar een reclameblok in de hoop dat ik de commercial zie. Tssssssss. Klik voor de commercial (YouTube) op 'lees verder'. You know me. I manage.
Zo. Het zit er bijna op. De kerst. En ik zal een bekentenis doen... Kerst kon mij altijd gestolen worden. Maar de tijden zijn veranderd. Ik vind het zelfs leuk om naar de families te gaan. Kerstavond zijn we in Rotterdam geweest. Met ma, pa, Laurence en Annette gegeten en Triviant gespeeld. 1e Kerstdag zijn we in Volkel geweest. Bij een zus van Lobke d'r moeder. Met nog meer zussen. En alle kinderen. Zo'n 24 mensen. Gezellig. Met z'n allen eten, spelletjes spelen en kletsen. Ja, ja, het wordt nog wat met mij en de kerst. Hoewel, we hebben nog steeds geen kerstboom en ik stuur ook geen kerstkaarten. Onder 'lees verder' vind je 2 foto's van de kerstdagen 2007!
Het is nu 3.00. Vrijdagnacht. Nog een paar uurtjes slapen en dan treedt Lobke dr verassing in werking. Al ruim 2 maanden houd ik mijn mond, ben ik aan het regelen en doe ik geheimzinnig. Morgen is het dan zover. We hebben net de verjaardag van Lobke gevierd. Leuk feestje! En morgen gaan we dat vervolgen! Ik ga het nu gewoon opschrijven. Hier. Op martinnoordzij.nl. De verassing. We gaan morgen, Annette, Johan, Jeroen, Lobke en ik naar Keulen. Naar een concert van New Model Army en Therapy. Dat gaat echt vet worden. Twee bands die live onweerstaanbaar zijn. Ik heb er zin in en ik weet dat Lobke het ook tof gaat vinden. Ze weet nog van nix. En het was heel moeilijk om vanavond mijn mond te houden, maar het is gelukt. Morgen staan Johan en cs. om 13.00 uur voor onze deur, stappen we in de auto en gaan we onderweg. Ik ben benieuwd naar Lobke dr gezicht. Als ze dit maar niet leest voor we gaan Nog even scherp zijn morgenochtend ;-). Een affiche van het concert vind je onder 'lees verder'. Vagabonds and children...
Ik ben van 1974. Dan heb je de jaren '70 niet helemaal bewust meegemaakt. Of helemaal niet. Maar toch. Ik ben naar de expositie: WAUW! Nederland in de jaren '70 geweest. In het Noordbrabants museum in ‘s Hertogenbosch. En dan kom je toch heel veel bekende dingen tegen. Daar kom ik zo op terug. Want ik wil eerst kwijt dat ik bijzonder geintrigeerd ben dat de jaren ’70 tot een museumstuk is geworden. Dat het decennium waarin ik ben geboren te bewonderen is voor publiek. Geweldig! En wat kom je dan zoal tegen op de expositie? Een heleboel...en zo herkenbaar: Martin Brozius, De Berenboot, citroengeraniums, macrame plantenhanger, schrootjeswanden, bruin-oranje behang, Ome Willem, The Beatles, en ga maar door. De expositie duurt nog tot en met 27 januari. Klik op 'lees verder' voor het affiche. Iedereen, ga!
Lobke en ik zijn nu ongeveer 5 weken terug van onze vakantie. En -volgens mij heeft iedereen dat- na zo'n periode in Nederland ben je veel kwijt van je avontuur. Ik merk wel dat ik Marokko mis. Gelukkig heb je dan de foto's nog. En tegenwoordig kan je van alles doen met je computer en camera om foto's te bewerken of om video's te maken. Speciaal voor martinnoordzij.nl heb ik een ieniemienie videootje gemaakt -qua grootte dan, niet qua lengte- met een heerlijk muziekje eronder: Aisha van Khaled. Ik kom weer helemaal in de vakantiestemming als ik naar dit filmpje kijk. Ben benieuwd hoe dat met jullie is...als je het geduld hebt de video uit te zitten ;-). Klik 
Een doosje rood, een doosje wit, twee rosé en een Baileys. Je spaart toch eerst even een voorraadje, want om het nou elke week te doen? Maar eigenlijk weet je al dat dat een heel slecht idee is, want uitgerekend dan komt meneer Buckler met z’n schoongemaakte flesje Friesche Vlag Halvamel naast jou bij de glasbak staan. En dan moet het dus nog beginnen. Bij Albert. Alwaar het altijd feest is, want Albert let op de kleintjes. Geen mens die weet over welke kleintjes het gaat, maar hij let er op. En niet alleen op hen, maar ook op ons. Ja ja, hij let op de klanten, via de bonuskaart. Echt een briljant idee (vandaar AH natuurlijk). Maar ik begrijp toch nog niet helemaal wanneer ik nu die bonus krijg (ben ik toch blondt?). Misschien moet ik maar eens vier andere cijfers gaan intypen bij betaling, want de vier die ik altijd doe, zijn tot nog toe nou niet zo succesvol gebleken. Onzin natuurlijk. Maar niet zo’n rarigheid als die koopzegels. Je kunt deze zegels kopen -vandaar de naam “koopzegels”- als je tientallen eurootjes hebt afgerekend voor een paar bosuien. En met die zegels mag je weer produkten kopen???? Volgende keer wordt het de Aldi: wijn in karton, zonder zegels!
Het najaarsoffensief aan concerten is nog maar net achter de rug. In korte tijd heb ik New Model Army, de Sjemische Broeders, Beth Hart en T.Raumschmiere mogen aanschouwen. De heerlijke optredens in een kleine zaal werden met groot enthousiasme ontvangen. En 2007 is nog niet voorbij... Er komt nog een knallertje aan. Nu is het tijd voor een vooruitblik naar 2008. Drie maanden geleden heb ik een voorspelling gedaan: Metallica, Radiohead, Queen of the Stone Age en Foo Fighters komen naar Nederland. Hoe staat het nu met deze voorspelling? Voor Queen of the Stone Age heb ik al kaartjes. Radiohead gaat 1 juli in Amsterdam optreden en komen op Rock Werchter (!) Foo Fighters is nog niets over bekend (maar dat komt vanzelf). En Metallica? Het gonst van de geruchten op diverse 
Gisteren, toen Lobke en ik terugreden van Rotterdam naar Den Bosch waanden we ons in een zee van licht. Flatza! Lobke en ik keken elkaar aan en dachten: Wat is dat? Onweer? Maar binnen 2 seconden weet je eigenlijk het antwoord wel. En krijg je de vraag: Mart, Hoe hard reed jij? Ehm, bijna 140 km/u. Het was rustig op de weg. Tegen het donker aan. En dan rijd je wat harder. Tenminste ik wel. Zeker nu mijn Alfa weer gemaakt is en volop door kan rijden. Hoeveel gaat me dat kosten? Gelukkig is dat tegenwoordig terug te vinden op internet. Even niet rekening houdend met correcties (want 140 km/u zal in de praktijk neerkomen op 135 km/u) komt de boete neer op 56 euro. Dat is nog goed te doen ;-). Zeker omdat het alweer ruim een jaar geleden is dat ik op te hard rijden betrapt ben. Maar het blijft zondegeld... Zelf je boete uitrekenen kan overigens hier: 
Vandaag kreeg ik het verlossende telefoontje. We hebben een kaartje voor je; voor Bruce Springsteen. Ik sprong een gat in de lucht. Waarom? Ik ben twee jaar geleden ook naar Bruce Springsteen geweest. In Ahoy. Met Raymond. We zagen het helemaal zitten. De oude meester die los gaat op zijn overbekende muziek. Alleen... Het waren de Seeger Sessions. Muziek van een of andere Amerikaan waar Bruce een grote fan van is. Er is tijdens dat concert geen enkel bekend nummer langsgekomen. Het was niet slecht hoor. Vergis je niet, Bruce die ruim 2 uur een feestje maakt met een band van ruim 20 man is echt geweldig. Zeker als 10.000 fans al die -voor mij onbekende- nummers uit volle borst meezingen. Maar nu gaan we Bruce dus echt meemaken. Bruce met z'n E Street band. Aanstaande vrijdag is het zover!
Zelfs Willem van Hanegem zei het: Zo'n gekkigheid heb ik lang niet gezien. Rusland heeft zich geplaatst voor het EK. De wedstrijd Andorra - Rusland was niet om aan te zien. Maar de wedstrijd Engeland - Kroatie des te meer. Ik viel met mijn neus in de boter... Want de eerste helft heb ik niet gezien. Maar een rondje teletekst leerde me dat Engeland met 0-2 achterstond. Kijken dus naar die tweede helft! En Engeland ging los. Maakte snel 1-2 door een strafschop en ook vrij snel de 2-2. Genoeg voor kwalificatie. Maar toen ging het mis. Engeland ging achteruit voetballen. Nooit doen. 10 minuten voor tijd werd het 2-3. En Guus. Guus stond gewoon met 1-0 voor. Guus heeft weer een land op zijn kop gezet. Na Nederland (halve finale WK 1998), Zuid-Korea (halve finale WK 2002) en Australie (onterecht eruit tegen Italie in de 8ste finales) gaat Rusland wat beleven op het EK. Ik voorspel weer een halve finale. Gekkenhuis. Die Guus.
Mijn systeem om colums te plaatsen is stuk. Suzanne heeft een column geschreven, die niet verscheen op martinnoordzij.nl. Ik heb haar column nu hieronder neergezet. En ik ben jaloers! Het is er eindelijk van gekomen: ik heb een Playstation gekocht. Een echte PlayStation®3 -Entertainment like you’ve never seen before- van 60 gieg, backwards compatible, absoluut next gen-entertainment pur sang. Het ziet er ook nog eens fantastisch uit, zo’n PS3™-systeem. En dat voor een luttele € 503,= incl. verwijderingsbijdrage. Maar de echte verrassing kwam pas bij het openmaken van de doos: er zaten potjandorrie twee games bij, helemaal voor nada! Kijk, dat is nu Sony! Gratis een racespel en een 18+ “totaal-neermaaien-die-handel” spel. Het blijft natuurlijk (helemaal terecht overigens) speelgoed voor volwassen mensen. Dat racen zag er wel stoer uit, het was ook niet al te ingewikkeld. Je gebruikt simpelweg één pookie om te sturen en één om gas te geven. Na verloop van tijd blijkt er weliswaar een tweede knopje te zijn - de zogenaamde ‘turbo boost’ knop - maar een kniesoor die daar op let. Ach, er zullen best nog wat andere knopjes relevant zijn, maar wat mij betreft is het racen hierbij gecheckt. Ik ben dus helemaal klaar voor het betere maai en hakwerk. Laat die big fat mean motherf#%$@rs maar komen! Nou, dat was toch wel een beetje een teleurstelling. Dat spel hebben ze gewoon veel te ingewikkeld gemaakt. Dan moest ik weer schieten met een volautomatisch wapen, dan weer bullseye, even later moest ik weer een granaat gooien, daarna stond ik ineens in één of andere tanker. Ja, dat wordt dus even te ingewikkeld. Geeft niks. Het spel was toch gratis. Gewoon even terug naar de Saturn “Gierig maakt gelukkig” , alwaar fantastische spellen te vinden zijn. Het nieuwste Fifa-spel schijnt wel leuk te zijn. Eindelijk weer eens goed voetbal op de tv! Suus
Ik heb de afgelopen dagen e-mails ontvangen over het inloggen op martinnoordzij.nl. Het is stuhhuk. Dat klopt. Sinds de update op de webserver zijn er nog steeds onderdelen op martinnoordzij.nl die niet werken. Probeer maar eens een link te openen onder Links. Nee. Ook stuk. Het heeft iets te maken met de globals=on en globals=off functie in PHP5, maar dat is voor mij ook te technisch. Er zit niets anders op om onderdelen te vervangen met andere software. Maar dat kost weer tijd. En die is schaars bij Martin Noordzij. Dus tot die tijd werken sommige dingen gewoon niet (al is dit tot een minimum beperkt, ik heb er al hard aan gewerkt). Voor wat het betreft het inloggen. Jullie moeten natuurlijk nog wel een column kunnen schrijven of je mood kunnen aanpassen. De eerste login werkt niet meer (je weet wel, met gebruikersnaam DavidBowie en wachtwoord Heroes) maar de login voor de verschillende applicaties wel. Gebruik de volgende links: om een column te schrijven (Suus, Ebo, Johan) 
...veranderingen die het m doen. Vandaag was ik nog lekker een dagje vrij. Even bijkomen van het reizen :-). Op het programma stond: naar de kapper gaan, een verassing voor Lobke regelen (voor haar verjaardag) en naar vrienden om vakantiefoto's te laten zien. Lekker relaxed dus. Toch was het bezoekje aan de kapper een aparte ervaring. Ik leg uit... Ik moest echt naar de kapper, want met het lange haar dat ik inmiddels had, durfde ik niet meer op mijn werk te verschijnen. Normaal denk je: even naar de kapper. Maar voor mij was dat vandaag toch echt anders. Want ik ga al 6 jaar naar dezelfde kapper in Rotterdam. En zij weet precies wat ik wil. Ik zit namelijk al dezelfde zes jaar in hetzelfde patroon. Eerst wassen. Dan knippen tot het haar net over mijn oren valt, voor iets langer laten en achter een heel stuk korter; de mat eraf! En na afloop een klein beetje gel. Vandaag had ik geen tijd/zin om naar Rotterdam te gaan. Dus op naar een kapper in Den Bosch. Dan stap je binnen en moet je uitleggen hoe je het wilt hebben. Geen probleem, gaf de kapster aan. Toch vertrouw je het niet. Hoe kan ze dat nu in 1 keer doorhebben. En daar ging ze dan. Met haar schaar, scheermes en kam. Oei, er gaat wel veel af. He, knipt ze nu boven mijn oren. Enzovoorts. Dan komt het verlossende woord. Klaar! Spiegeltje erbij. Ik mijn bril op. En jawel, precies zoals ik het voor ogen had. Nee, nog beter. Met een kleine persoonlijke touch: laagjes. Het valt perfect. En nu nog een beetje gel erin, toch? Ja, zei ik gerustgesteld. Nu nog een beetje gel erin. Conclusie: ik zal mijn kapper in Rotterdam missen. Een gezellige, stevig rokende Rotterdamse vrouw waar ik al 6 jaar mijn vakantieverhalen, liefdesverdriet en werk mee bespreek. Dit zijn echt de kleine dingen waaraan je merkt dat je leven is veranderd. Ik woon in Den Bosch :-)
Het gaat goed met Feyenoord. Tuurlijk we hebben al 8 verliespunten te pakken, maar in vergelijking met vorig seizoen gaat het bijzonder goed. Ik weet het nog goed, vorig jaar, Feyenoord-Ajax. Een kansloze nederlaag. 0-4. Dat was overigens niet de eerste zware nederlaag Feyenoord-Ajax die ik gezien heb. In de jaren 90 ben ik vaak naar deze wedstrijd geweest in De Kuip en het was achter elkaar raak. 1-5, 0-5, 0-3, enzovoorts. Dit seizoen is het even anders. 2-2. En wat een wedstrijd. Ik was zondag niet in de kuip, maar gelukkig was het ook voor de TV het smullen. Wat een eerste helft. Mooie aanvallen, strijdlust, een briljante Makaay en Bruins. En een top doelpunt. Nu moet Feyenoord doortrekken. De komende wedstrijden tegen FC Groningen, Heracles, VVV, AZ, NEC winnen! Behalve AZ, geen onmogelijke opgave lijkt me. Kom op Feyenoord. Word kampioen dit jaar. En dat ik er niet bij ben in De Kuip -zoals altijd wanneer het goed gaat met Feyenoord- is jullie dan opnieuw vergeven.
Hallo allemaal. Lobke en ik zijn op vakantie. Naar Marokko. We hebben een auto gehuurd en gaan een mooie rondreis doen. En we hebben er zin in! Want het is alweer een tijdje geleden dat we samen op vakantie zijn geweest. We gaan het volgende rondje afleggen: Casablanca , Rabat, Fès, Meknès, Rissani, Merzouga, Todrakloof, Zagora, Marrakech. Als je op lees verder onderaan deze post klikt zie je de route op een kaart. Heel gevarieerd. Steden, bergen en woestijn. Natuurlijk kan je onze avonturen ook weer (semi) live volgen op martinnoordzij.nl. Wanneer we een internetcafe tegenkomen op de route, zullen we verslag doen! En wie weet... werkt mobiel internet in Marokko. Dan kan ik ook mobloggen. We zullen zien. Voor het verslag de komende weken: klik 
I know. Het is nu dinsdag. En het weekend valt op een zaterdag en zondag. Maar toch wil ik even terugblikken naar afgelopen weekend. Ik heb het druk, reis veel en heb daardoor niet eerder de tijd gehad om mijn weekend te evalueren. Dus hierbij... Vrijdag had ik vrij. Samen met Lobke vroeg naar Rotterdam gereden om daar mijn Alfa te laten keuren. Mijn vaste garage was dicht en toen ben ik maar naar de buurman gegaan. Blijkt deze al 3 jaar mijn Alfa te keuren... Ze doen altijd een een-tweetje. Mijn auto is behoorlijk afgekeurd. Zo doet mijn linker achter rem het niet meer, overschrijdt het beestje drie keer de CO2 waarde en is mijn uitlaat bijna doorgeroest. En zijn er nog veel kleine dingetjes als een scheur in mijn rechter knipperlicht en een defect aan het lichtje van mijn kilometerteller. Na de keuring heb ik mijn auto laten staan en de buurman garage gevraagd of hij de defecten, sleutels en papieren aan mijn garage wilde doorgeven. 's Middags heb ik gebeld en had mijn garage al een prijsopgave gedaan van alle defecten. En dat viel zoals gebruikelijk reuze mee. Echter. Echter. Ook mijn koppelingsplaten zijn versleten. En dat maakt het allemaal wat duurder. Ik heb het weekendje als bedenktijd genomen en maandag heb ik gebeld om de auto toch nog een keer te laten repareren. Dat gaat nu gebeuren! Na het keuringsavontuur zijn Lobke en ik doorgereden naar de bioscoop (in onze Volvo :-). We zijn naar Alles is liefde geweest. Leuke sfeertje in de film, veel BN-ers en aardig humoristisch. Al met al zeer de moeite waard. Na de film zijn we even bij mijn moeder geweest. Helaas stond ze al op het punt om te gaan werken. Dus we hebben haar 5 minuten gezien. Op het avondprogramma hadden wij een optreden van mijn zus in Theater Zuidplein. Theatersport. De laatste keer voor haar bij Lof en Zotheid. Ze is een nieuwe groep begonnen. Ebo ging ook gezellig mee. En het was gezellig, hoewel de improvisaties een beetje tegenvielen. Daarna zijn we terug naar Den Bosch gereden. Zaterdagochtend kwam mijn papa naar Den Bosch. Samen met mijn oom en zijn vrouw. We hebben heel de middag lekker zitten kletsen, koffie gedronken en gelachen. Rond 21.00 uur kwamen Johan en Jeroen aan. Voor een avondje uit in de Mezz te Breda. T. Raumschmiere gaf een DJ-set. Hoewel de DJs in het voorprogramma ook lang de tijd kregen (te lang naar onze zin) en de schwung er enigszins uit was, ging het goed los op T. Raumschmiere. Rond een uur of half 4 in de nacht waren we terug in Den Bosch. Ik had de finale van rugby opgenomen en we hebben nog even naar de eerste helft gekeken en worstenbroodjes gegeten. Helaas waren we te moe voor de tweede helft. Zondag waren Jeroen en Johan al weg toen ik wakker werd. Uit ons bedje zijn Lobke en ik direct door naar de bioscoop gegaan :-). Naar Stardust. Een naar mijn idee iets teveel fanta filmpje, maar toch wel leuk en lekker romantisch... Rond een uur of 4 waren we weer thuis en toen heb ik naar de tweede helft gekeken van de rugby finale. Een tegenvallende finale, maar wel leuk dat Zuid-Afrika heeft gewonnen. Na het rugby heb ik naar de formule 1 gekeken. Want ook daar stond heel wat op het spel. Raikkonen heeft gewonnen. Wat een verrassing. Een leukere ontknoping dan alle jaren met Schumacher. Nou... Dat was tie dan. Een verslag van mijn weekend. Ik wilde het jullie niet onthouden. Maar of het nu allemaal zo interessant is voor jullie...ik vraag het me af.
Afglopen vrijdag hebben Stef en ik weer eens ouderwets geknald in Rotterdam. Vroeger (toen we nog jong waren ;-) maakten we vaak op donderdag- of vrijdagavond bepaalde staprondjes. Bijvoorbeeld Coconuts, De Vlerk en Quasimodo. Of Rotown, Consul en Club Vibes. Vrijdag liep het rondje van Het Fust, Exit naar Off Corso. In Het Fust hebben we even wat gegeten. Daarna naar de Exit (voorheen De Twijfelaar) waar een live optreden was van 
Man, man, man... Als me dat nog een keer %^*#@... Het zal jullie ongetwijfeld opgevallen zijn dat mijn weblog vandaag grote problemen kende. Een soort crash. De helft van mijn weblog-items (zoals het menu (!) mijn fotos, news, moblog, shoutbox, etc.) lag eruit. Vannacht heeft de hostingprovider een update doorgevoerd. Dat mogen ze van mij nooit meer doen! In verband met veiligheid en hacks, was de uitleg. Wel, die veiligheid kan me geen bloempot interesseren, kan ik je na vandaag vertellen. Ben vanavond 4 uur aan een stuk bezig geweest om de boel te fixen. Het ziet er weer strak uit. Maar helaas heb ik niet alles kunnen fixen. De gastcolumn, het nieuws, mijn linkdumps en mijn promotie-item (wat net nieuw was) maken allemaal gebruik van hetzelfde CMS-systeem. En door de update is het niet meer mogelijk meerdere categorieen op 1 pagina hosten. Dus sorry columnschrijvers, en liefhebbers van de linkdump... even niet meer. Maar het zal terugkomen! P.S. Johan. Een tip. Maak alle includes relatief in plaats van absoluut. Dat helpt.
Mijn weblog is aangemeld bij Technorati. Technorati is gemaakt voor bloggers om hun weblog te promoten. Technorati heeft daar een hele slimme strategie voor. Hoe het precies werkt weet ik nog niet. Ik ben nu bezig om mijn weblog te claimen binnen de Technorati omgeving. Technorati beschrijft dat als volgt: Now lets get your blog en Technorati talking to each other. Lachen he. En deze post maakt onderdeel uit van de claim procedure. Deze post moet ik schrijven met een link naar Technorati erin en dan gaat het balletje rollen. Nogmaals, hoe het balletje gaat rollen, weet ik nog niet, maar ik heb al vaak gehoord dat het werkt. En daar gaat het om! Ik houd jullie op de hoogte over de resultaten. Oeps, vergeet ik bijna de link te plaatsen. Komt ie: 
Update: Ik heb al 12 stemmen op mijn nominatie. Waarschijnlijk allemaal van jullie ;-) Maar ik wil er meer. Dus wie nog niet gestemd heeft... Kom op! Ik wil je stem! 15 oktober sluiten de nominaties. Ik heb martinnoordzij.nl genomineerd voor de 2007 Weblog Awards. In de categorie Best European Blog (Non UK). Genomineerd zijn is één ding. Nu wil ik ook winnen. En daar heb ik jullie hulp bij nodig. Stem op mijn weblog. Doe dat op de site van de 
Vandaag heeft Feyenoord van Ajax gewonnen. Vandaag heb ik al 10 keer geknuffeld met Lobke. Vandaag heeft Sparta gelijk gespeeld tegen Ajax. Vandaag is het 20 graden. Vandaag voel ik me veel beter dan gisteren. Vandaag ben ik even bij mijn moeder geweest. Vandaag schijnt de zon. Vandaag ga ik patat eten. Vandaag ben ik aan het luieren. Vandaag heb ik niks te melden op mijn weblog. Vandaag ga ik ook niet langer dan een uurtje achter mijn computer zitten. Vandaag neemt Vogelaar het op voor Maxima (wat een nieuws). Vandaag is niet rood. Vandaag staan er ook files. Vandaag ga ik verder lezen in De Vliegeraar. Vandaag ga ik luisteren naar een CD van Vive la Fete. Vandaag is het 7 oktober 2007. Vandaag ben ik 33 geworden!
Vandaag viel mijn oog op het volgende berichtje: Hello everyone. Well, the new album is finished, and it's coming out in 10 days; We've called it In Rainbows. Love from us all. Jonny. Nee. Dit keer is het geen spam. Het is de aankondiging van een nieuwe CD van RADIOHEAD! Mijn helden! Er wordt al maanden door ons (lees fans van Radiohead) gespeculeerd. Zou er dit jaar nog een nieuw album verschijnen? Vage berichten uit de studio en cryptische opmerkingen op hun website voedden de speculaties op het internet. Toonaangevende sites noteerden met veel gevoel voor humor ieder gerucht dat de studio verliet. Het is een briljant uitgevoerd marketingplan met een verrassende ontknoping. Niet alleen de korte termijn waarop het zevende album zal verschijnen is verrassend, ook de manier waarop het uitkomt is sensationeel: Radiohead zet de platenindustrie buitenspel. Het album In Rainbows verschijnt in eerste instantie alleen via de website van de band, als download. De kosten? Hou je vast: de koper mag zelf bepalen wat hij voor het album wil betalen. In december zal alsnog een fysieke versie verschijnen. Dat is geen eenvoudige jewel case, maar een luxe uitgevoerd geheel, à veertig pond. Een hoop geld maar een echte fan van Radiohead geeft geen krimp. Ik dus ook niet. Ik heb zojuist mijn bestelling op de website van Radiohead afgerond. Tien oktober kan ik het album downloaden. Begin december verwacht ik de postbode met een pakketje! Met de CD, 2 stuks 12 inch LP's, een boekje met teksten, enig Art Work, et cetera. Klik snel op 'lees verder' voor de precieze inhoud. Vet!
De laatste keer dat ik naar een concert ben geweest, was alweer een aantal maanden geleden. Ergens in juni. Naar The Cult. Dat dan weer wel. Maar het is natuurlijk belachelijk dat het zo lang heeft moeten duren voor het volgende concert. Het is immers een grote passie van me, concerten aflopen. Gisteren was het gelukkig weer eens zover. In Amsterdam, Paradiso. Naar een van mijn grote Belgische helden: Vive La Fete. Voor iedereen die ze niet kent, ze maken een soort van New Wave, Rock, House herrie. En zoals de naam van de band doet vermoeden...het is altijd een feest wanneer ze optreden. Zo ook gisteren weer. De komende 3 maanden, ook wel herfst genoemd, staan er nog veel meer concerten op mijn programma. Wat te denken van: Chemical Brothers, Beth Hart, New Model Army en T. Raumschmiere. De biertjes zullen weer lekker smaken! En voor een impressie van Vive la Fete. Klik op 'lees verder'.
... de rijksoverheid. En de rijksoverheid is deze week gestart met een nieuwe campagne die het werken bij het rijksoverheid op een sublieme manier onder de aandacht brengt. De campagne is te herkennen aan de puzzelvorm. De puzzelstukken verbeelden de maatschappelijke vraagstukken waar je bij de rijksoverheid aan werkt. Vaak betekent dit dat er meerdere belangen moeten worden afgewogen. Dat maakt werken bij het Rijk uitdagend en afwisselend. Ik vind het een stijlvolle campagne die mij nog trotser maakt dat ik bij de overheid werk. En ik vind de creatieve uitwerking heel mooi. De commercial van de TV is ook op internet te zien. Op 
UPDATE: Ja! Het heeft geregend! Ja, mijn creatie is waterdicht! Hatsikidee... Fertig. Los! Ja, ik begin weer over mijn balkon. Het is alweer een tijdje geleden (op 8 juli namelijk) dat ik via website om hulp vroeg. Lekkage! Zie 
Rusland heeft een succesvolle test afgerond met de vacuümbom. Hiermee heeft het land een nieuwe stap gezet in de zoektocht naar het grootste conventionele (niet-nucleaire) wapen. Voorheen was het grootste conventionele wapen de Amerikaanse MOAB (Massive Ordnance Air Blast of Mother Of All Bombs), die tot een straal van één kilometer alles op zijn pad verwoest. De Russen beweren dat de recent geteste bom vier keer zo sterk is en hebben hem de Father Of All Bombs gedoopt. Een vacuümbom, ook wel een aerosolbom of fuel-air explosive genoemd, verspreidt een wolk van zeer licht ontvlambaar materiaal die vervolgens tot ontploffing wordt gebracht. Deze hevige explosie veroorzaakt een enorme luchtdrukverplaatsing in neerwaartse richting, direct gevolgd door een zuiging in opwaartse richting. De enorme vuurbal die ontstaat, vernietigt alles op zijn pad en de luchtdrukverplaatsing is dodelijk tot in alle hoeken en gaten van het explosiegebied. De Russische bom heeft een kracht vergelijkbaar met een klein nucleair wapen. Maar het voordeel is dat dit wapen geen nadelig effect op het milieu heeft, aldus stafchef van Defensie Rushkin. De vacuümbom is al diverse malen gebruikt in internationale en nationale conflicten. De Amerikanen gebruikten kleinere versies in de oorlog
Ik heb zeeen van tijd. Mijn reistijd woon-werk (heen) bedraagt dagelijks 1 uur en 25 minuten. En mijn reistijd werk-woon (terug) is eveneens 1 uur en 25 minuten. Dat is lang. Ik weet het. Maar ik ga met de trein. En niet meer zoals bij mijn vorige baan met de auto. En dat geeft mij dagelijks veel tijd om te lezen. Nu kom ik daar niet altijd aan toe hoor. Zeker s morgens doe ik vaak mijn oogjes dicht. Even verder slapen ;-) Maar in de middag lukt het me aardig om het een en ander weg te lezen. Ik ben momenteel bezig in het boek Krijgsgewoel van Armando. Ik geloof dat iedereen wel weet dat ik een fascinatie heb voor de Duitse geschiedenis: Eerste wereldoorlog, Tweede wereldoorlog, Berlijnse muur, Marlene Dietrich, Loveparade ;-) Krijgsgewoel geeft in 1 boek heel veel van dit. In hele korte stukken. En Krijgsgewoel beschrijft nog veel meer. Bijvoorbeeld over onkruid en straten. Klik op 'lees verder' voor een van de mooiste stukken die ik ooit in mijn leven heb gelezen.
Zelf ben ik nog totaal niet toe aan kinderen. Maar ik snap wel steeds meer de lol van baby's. Om mij heen zie ik steeds meer kleine rakkertjes geboren worden. En ik zie ze groeien van een klein poepfabriekje naar een kindje met een eigen willetje. En een eigen karaktertje. En dat is lachen hoor! Het is helemaal leuk als je de trotse ouders erbij ziet. Dan word ik ook trots. En natuurlijk ben ik niet voor niets trots. Want het zijn hele mooie, lieve kinderen die veel weg hebben van hun ouders. En een klein beetje van mezelf :-) En dat is mooi om te zien. Oordeel zelf en kijk snel onder 'lees verder'.
Het is nu net over tienen. De eerste chatsessie op martinnoordzij.nl is zojuist met groot succes afgerond. Het was nog even zweten om alles op tijd klaar te hebben. Drie minuten voor half 9 was ik nog druk bezig om de banner (waarmee je de chat opent) op de homepage te plaatsen. En dat lukte niet. Ik had nog maar een oplossing en dat was mijn homepage tijdelijk veranderen. Gelukkig was ik daarmee 25 seconden over half 9 klaar. Zodat ik de chatters toch nog op tijd welkom kon heten op martinnoordzij.nl. Ebo-o was de eerste. Snel gevolgd door Lobke en mezelf. En niet lang daarna kwam Bart ook even kijken. Daar zaten we dan. Met zn vieren te chatten. Heel gezellig, maar ik kreeg het wel een beetje benauwd. Want zou dit alles zijn? Niet meer chatters? Gelukkig ging het daarna snel. Guus Meeuw is, Jeroen K., Benjamin, Stef, Johan, Jeronimus...ze waren er allemaal. Ik hoop dat het de volgende keer lukt om nog meer chatters op martinnoordzij.nl te krijgen. Binnenkort volgt weer een uitnodiging. Overigens kan je blijven chatten op martinnoordzij.nl! Er is een link naar de chat opgenomen in het hoofdmenu.
Nou, nou. Ik heb eindelijk weer eens tijd om te posten op mijn weblog. De laatste post dateert alweer van 14 augustus. Veel te lang geleden dus. Er is een hoop gebeurd. Een resumé... Inmiddels ben ik verhuisd. Vrijdag 17 augustus begonnen met inladen en maandagmiddag 20 augustus was alles over. Een hele klus nog, vooral door de afstand Rotterdam - Den Bosch. Gelukkig konden we een mooie auto lenen van Lobke dr ouders (Een Renault Sniek) waardoor we veel in enen over hebben kunnen zetten. En zeg nou eerlijk. Wie rijdt er niet liever in een zo n mooie Renault dan in een Ford Focus Station... Ik woon dus nu ruim een week echt in Den Bosch. Ik heb vorige week ook heel de week heen en weer gependeld tussen Den Bosch en Den Haag (alwaar ik werk). Het is gelukkig goed te doen. Zeker nu sinds afgelopen weekend ook mijn werk verhuisd is. Ik hoef nu niet meer met de tram naar een locatie buiten het centrum, maar ik kan vanaf CS gewoon lopen naar het Buitenhof, alwaar mijn nieuwe kantoor zich bevindt. Het is mooi geworden. Onvoorstelbaar. Metaal, met zwarte stenen muren met mooie witte gestukte muren met veel glas en houten vloeren. Ehm. Beetje moeilijk te omschrijven, maar echt heel mooi. Naast de twee verhuizingen (prive en werk) heb ik afgelopen weekend ook nog gekampeerd. Lobke heeft een nieuwe baan (ik zal vragen of ze er zelf een stukje over wil schrijven) in Naarden-Vesting. We hebben op de camping gestaan in Blaricum en vanuit daar heel de omgeving verkend op de fiets en we zijn ook even langs haar nieuwe kantoor gefietst. s Avonds hadden we een feestje bij vrienden in Bussum en ook dat was topper de pop. Lekker weer, barbeque en biertjes. Beter. En dan heeft gisteren Feyenoord weer gespeeld. Voor wie het nog niet weet. Ik heb dit seizoen geen seizoenskaart. En ik begin er van te balen. Want het is genieten in de Kuip en ik ben er niet bij... Dus. Ik hoop dat ik een ieder een beetje heb bijgepraat. Laterzzzz.
Ik zit in een vrijwel leeg huisje. Aanstaand weekend ga ik verhuizen van Rotterdam naar Den Bosch. Alles is ingepakt. Staat in dozen of in zakken. Het enige wat ik nog uit de dozen heb staan, is mijn computer. Uiteraard ben ik vanuit Rotterdam online tot het laatste moment (maandag 20 augustus 2007). Daarna woon ik in Den Bosch. Vreemd. 't Voelt goed. Maar het doet pijn Rotterdam achter me te laten. De laatste weken was ik nog veel in Rotterdam. In mijn anti-kraak huisje. Soms alleen. Niet leuk. Vaak bij iemand anders. Wel leuk. Ik hoop dat ik nog welkom ben na mijn vertrek uit Rotterdam. Dat mijn vrienden me niet in de steek laten. Ik blijf sowieso iedereen stalken. Omdat ik in Den Haag werk, zal ik -doordeweeks- gemiddeld 2 dagen per week in Rotterdam verblijven. Bij mijn moedertje. Oei. Ik laat een traantje. Want ik mis mijn vrouwtje nu erg. Zie haar momenteel niet zo vaak. De afgelopen 2 maanden soms maar 1 keer per week. Dat is te weinig. Gelukkig kan ik me troosten met de volgende woorden:
Ik wil naar de formule 1 race van Spa-Francorchamp! Vroeger had ik daar een vriendje voor. Dat vriendje heette Stef 'The Dude' a.k.a. Stephanus. Ik heb ooit een weergaloos weekend met hem beleefd op een Duits circuit. Hij wil niet meer. Ik word te oud voor dit soort dingen, zei hij laatst tegen me. Jammer. Nu moet ik op zoek naar een nieuw vriendje. Of dat gaat lukken, vraag ik me af. Want de toegang voor de race in Belgie is ongeveer 150 euro. Wat krijg je daar voor terug? Vroeg opstaan (rond 6 uur in de ochtend). Een gratis autorit met Martin (heen-en-terug). Een gegarandeerde file. Wellicht regen en andersoortig slecht weer. Een staanplaats. Ongeloofelijke herrie op het circuit. Slecht zicht. En een hoop auto-idioten. Waarom moet je toch mee? Heel simpel. Als je een keer een race hebt meegemaakt, ben je verkocht. Dus meld je snel bij mij aan door een comment achter te laten. De race vindt plaats op zondag 16 september. Het belooft nu al een legendarische dag te worden...
Ik weet niet of het jullie is opgevallen, maar ik heb opeens een boost aan bezoekers. Kijk maar eens linksonderaan de homepage, bij de counter. Al ruim twee dagen kom ik op 150 bezoeken per dag! Normaal ligt het gemiddelde sitebezoek op 50 tot 100. Zo nieuwsgierig als ik ben, wil ik weten waar dat extra bezoek vandaan komt. Gelukkig heb ik Google Analytics onder mijn website draaien. Een super handig, makkelijk en laagdrempelig analyse software systeem waarmee je alles (maar dan ook echt alles) inzichtelijk maakt. En na wat speuren ben ik de oorzaak van het extra bezoek tegengekomen. Er wordt op een website in de Verenigde Staten van Amerika een stuk over mijn website geschreven! Hoe dat kan? Toen ik deze versie van martinnoordzij.nl afhad (versie 4.0) heb ik een mailtje gestuurd naar iemand in de U.S. van wie ik de templatestructuur gebruik voor mijn website. En nu, maanden later, heeft die persoon mijn website als voorbeeld genomen. Lachen! Klik op 'lees verder' voor hoe dat op die website eruit ziet. En ik heb er ook een plaatje van Google Analytics bij gedaan, zodat je kan zien hoeveel meer bezoekers ik heb dan normaal. En je kan het artikel natuurlijk ook live bekijken op: 
Al geruime tijd ben ik bijzonder geinteresseerd in web 2.0. Zowel in mijn zakelijke bezigheden als in mijn prive leventje ben ik continu op zoek naar nieuwe succesverhalen. Een ieder die niet weet wat web 2.0 is, mag nu afhaken bij het lezen van dit bericht. Web 2.0 is echt fantastisch en alles lijkt mogelijk. En web 2.0 had er nooit kunnen zijn zonder web 1.0. Tot nu toe heb ik eigenlijk nog niks zinnigs gezegd. Ik weet het. En ik ga verder ook niks zinnigs zeggen. Nee, ik ga verwijzen naar de 
Ik vraag me wel eens af: 'Waar doe ik het allemaal voor?' Nu is mij altijd geleerd om, in alles wat ik meemaak, het principe 'het glas is half vol' te hanteren. En dat doe ik ook. Maar soms kan ik het niet laten om met de bril 'het glas is half leeg' de dingen die gebeuren te aanschouwen. Ik zal een voorbeeld geven. Feyenoord. Al twee jaar ga ik trouw iedere twee weken naar deze club. En ik kan je verzekeren. Ik heb daar veel halve, lege glazen gezien. Tsjonge. Maar deze zomer is er verandering in gekomen. En de kans is groot dat er weer wat te genieten valt. Maar Martin zal dat niet live meemaken. Waarom niet? Ik was nogal laat met het aanvragen van een seizoenskaart. Het vak waar ik vorig jaar zat was al uitverkocht. Dus werd ik gebeld door de klantenservice van Feyenoord. Helaas zat ik in een vergadering en kon ik niet opnemen. Gelukkig kreeg ik van mijn cluppie een brief thuis, met de vraag of ik 'even' wilde terugbellen. Om een andere vakkeuze door te geven. En dat wil dus niet lukken. Ik heb 2 keer in de wacht gestaan van ruim 3 kwartier. Ik kom er niet door. Daar gaat mijn kans op het meemaken van een mooi seizoen. Ander voorbeeld. Ik heb eind juni een huis gekocht. Ben ik harstikke blij mee natuurlijk. Ook met de hypotheek die ik heb gekozen. Deze is briljant en heb ik te danken aan een aantal Bosche vrienden en een oud-collega van Syntens. Zij hebben me geholpen aan een degelijk advies. Er zit een klein aandeel beleggen in de hypotheek. Klein hoor. Alleen het noodzakelijke wat de bank eist. Ik heb nog nooit belegd. Nu wel. En wat gebeurt er? De beursen klappen in elkaar. Tsja. Het kan verkeren... Gelukkige is de trend van de beursen over de jaren heen altijd positief. Half vol dus :-) Klik maar eens op 'lees verder'. Daar zie je me aan het eind van de 30 jaar, hangen aan de beurskoers. Vrolijk plaatje, he? Ik heb nog meer voorbeelden van 'het glas is half leeg' situaties, maar ik wil jullie (en vooral mezelf) niet vermoeien met nog meer verhalen. Uiteindelijk komt alles weer goed!
Stom. Stom. Stom. Dat ik ben. Want ik wist dat Vinokoerov aan de dope zat. Alleen omdat ik nu achteraf met dit verhaal kom, gelooft niemand dit meer natuurlijk. Hoe ik het wist? Omdat hij hetzelfde liet zien als onze Amerikaanse vriend van vorig jaar. Eerst een totale off-day en daarna gigantisch goed presteren. En dat gaat niet. Ook Pantani deed dat ooit. En Bjarne. En je kent hun verhaal. Tuurlijk. Rasmussen verbaast ook alles en iedereen. Maar die is constant. Net als Armstrong altijd was. Rasmussen heeft gewoon goede benen. Topsport houdt in dat je -als je goed bent- boven je eigen kunnen kan presteren. Daarom die bizar goede tijdrit van Rasmussen. Hij zit niet aan de doping. Nogmaals, hij is constant. Vino zit wel aan de doping. Want je kan niet de ene dag slecht zijn. De andere dag een tijdrit winnen, de volgende dag slecht zijn (lees een half uur verliezen) en de dag daarna een bergrit winnen. Jammer. Want ik vind/vond Vino best sympathiek. En die gast heeft gewoon zijn laatste kans gepakt. Want oei, oei, oei. Wat heeft ie het moeilijk met het feit dat ie zo laag staat. Jammer Vino, want doping mag toch echt niet. Helaas. Want de mooiste beelden ooit, zijn van de eerder genoemde, gedoopte renners.
Jawel. De prijs is uitgereikt... Hoe zat het ook al weer? Enige tijd geleden was er een 
HELLUP. HELLUP. HET WAS NOODWEER VANDAAG. DE LEKKAGE IS DAARDOOR STERK VERERGERD. LAATSTE OPROEP TOT JULLIE OM KENNIS TE DELEN. OF ALS JE IEMAND KENT DIE BETER DAN IK KAN DAKDEKKEN, DAN HOOR IK HET GRAAG! UITERLIJK ZATERDAG WIL/GA IK DE BOEL (LATEN) FIXEN. Foto's, foto's. Dit was de reactie van iedereen toen ik vorige week op martinnoordzij.nl vermeldde dat Lobke en ik een huis gekocht hebben. Ja, komt eraan, zei ik. Maar ik moet eerst iets anders oplossen. Iedereen weet dat ik een hekel aan klussen heb. Maar ik zal er nu toch aan moeten geloven. Want dingen gaan stuk. En zo ook aan huizen. We hebben een lekkage. Ontstaan tijdens ons weekendje Werchter. We kwamen terug in ons huisje en we zagen bruine plekken op het plafond van het erkertje. Hmmm. Eerst maar eens bekijken waar dat water vandaan komt. De dakgoot zit vol bladeren en loopt niet meer door. Dus deze goot moet eerst maar eens geveegd worden. Hier ligt echter niet de oorzaak van de lekkage. Het water van de dakgoot loopt nu regelrecht ons balkonnetje in. Dat wel. En onder het balkonnetje zit de erker van de woonkamer. En de bedekking van het balkonnetje is niet goed meer. Het is poreus, er zitten gaten in, het hout van het vlondertje is vergroeid aan de bedekking, etc. Ik heb het vlondertje verwijderd en de rest zo goed als kwaad als het ging schoongemaakt. Maar sommige stukken hout zitten echt helemaal vast in de bedekking. En omdat de boel zo poreus is, is het allemaal zeiknat. Geen wonder die bruine plekken! Nu wil ik de volgende week de boel repareren. Tot dit tijd heb ik een zeiltje gespannen en de vloer van het balkonnetje afgeplakt. Ik hoop dat het een week blijft zitten. Mijn vraag aan de mensen die verstand van bouwen en verbouwen hebben is: Wat moet ik nu doen? Over de oude dekking heen gaan, of de oude dekking verwijderen en dan een nieuwe dekking neerleggen? Of kan ik de boel dichtkitten? Een laag teer erop smeren ofzo. Graag jullie hulp! Zie 'lees verder' voor foto's van de lekkage e.d. En de laatste foto geeft een goed beeld van de buitenkant van ons huis. Verdieping 2 tot en met 4 is van ons. Met een groen zeiltje helaas :-( En uitgebreide reportage volgt :-)
Zoals jullie weten had ik 10.000 euro geinvesteerd in een 
Het gonst op mijn website. Het gonst in de kuip. Feyenoord doet nu wat het het hele vorige seizoen nagelaten is. Het doet zaken volgens het principe geen woorden maar daden. Ergens in april heb ik op deze website 
Zie het verhaal van The Cult hieronder. En vanavond treden ze op in de Melkweg. En ik ben erbij ;-). The Cult is een band met vele gezichten en was van grote invloed op de rockmuziek in jaren '80 en (begin) '90. Singles als 'She Sells Sanctuary', 'Rain', 'Revolution', 'Love Removal Machine' en 'Edie (Ciao Baby)' vonden wereldwijd gretig aftrek en staan nu nog op menig eindejaarslijstje. Vooral de platen 'Love' en 'Sonic Temple' wisten een groot publiek te bereiken. Halverwege de jaren 90 ging de band, zoals het echte rocksterren betaamt, echter aan interne conflicten en overmatig drankgebruik ten onder. Vooral tussen zanger Ian Astbury en gitarist Billy Duffy boterde het niet. De breuk was gelukkig niet definitief en in 2001 brachten ze weer een album uit: 'Beyond Good and Evil'. Ondanks de goede kritieken bleef commercieel succes uit en leek de band een zachte dood te sterven. Ian Astbury legde zich toe op the Doors reunieband Riders on the Storm, maar begon na vier jaar toch weer heimelijk terug te verlangen naar de succesjaren van The Cult. En ze zijn terug! Sinds februari 2006 staan de mannen weer samen op de planken en het lijkt erop dat ze elkaar tot nog toe niet in de lange haren vliegen.
Ik kijk bijna geen TV meer. Maar eens in de twee weken gaat mijn hartje sneller kloppen. Want dan is het weer Holland Doc tijd. Niet altijd goed hoor, maar wel vaak. Zoals 2 weken geleden. Een geweldige documentaire over de honderdduizenden vermiste soldaten, die tijdens de Eerste en Tweede Wereldoorlog achterbleven op slagvelden. En ergens in mei was er een documentaire over de bombardementen op Rotterdam van mei 1940. En vanavond is het weer raak. Een documentaire met de titel: 'de handen van Che Guevara'. Dat kan natuurlijk niet meer stuk. De documentaire gaat over een zoektocht naar de afgehakte en spoorloos verdwenen handen van de bekende Cubaanse vrijheidsstrijder Ernesto 'Che' Guevara. Ik ga vanavond genieten voor de buis. Klik 
Eens in het half jaar moet ik naar de tandarts. Voor de standaard controle. Mijn tandartspraktijk zit in Rotterdam. Zuid. Ik kom daar al sinds de allereerste controle. Heel lang dus. En ergens sinds de jaren 80 is een Chinees de main man van deze praktijk. En deze chinees heb ik nog nooit zien lachen. Ik heb hem nog nooit goed kunnen verstaan (hij mompelt maar wat). En ik heb hem nog nooit anderszins dan zakelijk met zijn assistente horen praten. Tot gisteren. Gisteren had ik weer een controle. Behalve de Chinees en zijn assistente was er nog een derde persoon. Een vrouwelijke variant van de Chinees. De Chinees stelde haar voor als zijn dochter. Zij gaat de praktijk overnemen. Maar het komende jaar doen we alles samen. Ik kon de Chinees opeens verstaan. En hij maakte grapjes. Veel grapjes. En hij praatte met de assistente over Zuid-Frankrijk. Mijn mond viel open. Deze Chinees heeft een privéleven! Een dochter! En hij heeft humor! Ik zal deze bijzondere dag niet snel vergeten ;-)
Het is een primeur. Thailand versus Nederland. Want de nationale voetbalploegen van Nederland en Thailand speelden tot dusver nooit eerder tegen elkaar. Dat is dan ook het enige leuke aan deze wedstrijd. Want verders gaat het natuurlijk om nix. Het spel van het Nederlands elftal zal ook wel weer onder niveau zijn. En ik zit nog steeds met Feyenoord in mijn maag. Want Bert van Marwijk naar Feyenoord? Nee he... Ik vind voetbal sinds afgelopen seizoen niet leuk meer. Dus ook Thailand - Nederland zal mij niet kunnen bekoren. Maar goed. Ik wil toch even stilstaan bij deze primeur. Vandaar een superprijsvraag op martinnoordzij.nl! De regels zijn simpel. Ik stel 1 vraag. De persoon die in een comment als eerste het juiste antwoord geeft op de vraag, wint een officieel thuisshirt van het Nederlands elftal! De laatste editie. Dus doe mee! De prijsvraag sluit woensdagavond bij aanvang van de wedstrijd. Over de uitslag kan niet gecorrespondeerd worden.
Vanochtend had ik de volgende mail in mijn inbox:
Zojuist is de uitzending van Pinkpop 2007 op Nederland 3 begonnen. En het knalt er gelijk goed in met Snow Patrol. Ook Korn en Iggy Pop zullen nog voorbij komen. Lekkerrrrr... Maar deze tv-uitzending staat niet op zich. Pinkpop is heel het weekend al goed te volgen. Via internet, digitale tv, radio en -uiteraard- het mobieltje. Een aantal voorbeelden? Wat dacht je van de site van 3 voor 12 
Nee, ik ga niet naar Pearl Jam in the Park. Pearl Jam komt immers op Rock Werchter. Nee, ik ga niet naar The Chemical Brothers. The Chemical Brothers komen immers ook op Rock Werchter. Nee, ik ga niet naar Faithless. Faithless komt immers ook op Rock Werchter. En nee, ik ga niet naar de Red Hot Chili Peppers in the Park. Nee, ze komen niet op Rock Werchter, maar ik heb nog nooit een goed concert van de Red Hot Chili Peppers gezien. Normaal 'dubbel' ik dit soort concerten wel. Oftewel, ik ga zowel naar het concert van een band als naar een festival waar ze weer optreden. En voor sommige bands zou ik het zo weer doen, bijvoorbeeld voor Metallica. Maar voor Faithless, The Chemical Brothers, Red Hot Chilli Peppers en Pearl Jam dus niet (hoewel Pearl Jam een twijfelgevalletje is). Goed dat is nu duidelijk. Ik bespaar dus een hoop geld ;-) Maar waar ga ik dan wel heen? Daar komt tie: ik ga naar THE STONES. Ik heb toch geld over... Joehoe. Ben nog nooit bij een concert van die gasten geweest. De hoogste tijd dus. En omdat ik voorspel dat dit het laatste optreden van The Stones in Nederland wordt, zou ik er, als ik jullie was, ook snel bij zijn!
Op 14 mei 2007 wordt het bombardement op Rotterdam herdacht met een visualisering van de brandgrens. Deze grens markeert het gebied dat als gevolg van het bombardement en de daaropvolgende branden verwoest werd. Op deze lijn werpen grote lichtbundels hun stralen de hemel in, waardoor de impact van deze ingrijpende gebeurtenis zichtbaar wordt voor een groot publiek. Het bombardement van 14 mei 1940 duurde 'slechts' vijftien minuten, maar verwoestte vrijwel de gehele binnenstad van Rotterdam, grofweg het gebied tussen Karel Doormanstraat, Hofplein, Willem Ruyslaan en de Nieuwe Maas. Vooral de branden die als gevolg van het bombardement uitbraken droegen bij aan de vernietiging van 24.000 huizen. Ongeveer 800 mensen kwamen om, meer dan 80.000 mensen werden dakloos. Nog tijdens de oorlog werd besloten dat het nieuw te verrijzen Rotterdam geen reconstructie van de vooroorlogse stad zou worden maar een moderne, nieuwe stad. De brandgrens markeert de scheiding tussen oud en nieuw die op veel plaatsen zichtbaar is in de binnenstad, maar nooit als geheel wordt ervaren. Op 14 mei 2007 licht kunstproducent Mothership de bijna 12 kilometer lange brandgrens als geheel aan. Door middel van honderden lichtbundels wordt een van de belangrijkste momenten uit de historie van de stad op indrukwekkende wijze in beeld gebracht.
In my eyes, indisposed
Ik ben een forens. Al ruim anderhalf jaar reis ik wat af om op mijn werk te komen. Eerst met de auto en sinds een paar weken met de trein. Eerst van Rotterdam naar Utrecht, nu van Den Haag naar Rotterdam. Of Den Bosch. En forensen kost tijd. Dat geeft helemaal niets. Tenminste, als je in die tijd wat anders kan doen dan met reizen bezig zijn. In de auto lukt dat niet. Dan is het gewoon anderhalf uur per enkele reis bezig zijn met reizen. Of met andere woorden filerijden. In de trein lukt dat wel. Merk ik. En daar ben ik blij om. Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik het heel leuk vind om met internet en web 2.0 bezig te zijn. En met crossmedia. Gisteren kreeg ik op Rotterdam CS de eerste editie van DAG in mijn handen gedrukt. DAG is een crossmediale nieuwsdienst. Mijn hart ging sneller kloppen! Dag is een mediumonafhankelijke nieuwsdienst, 24 uur per dag beschikbaar op internet en mobiel en vijf dagen per week op papier. Ik heb het uitgeprobeerd. In de trein. In de DAG van vandaag staat een achtergrondartikel over David Hasselhof en zijn drankprobleem. Er wordt met een icoontje aangegeven dat er voor de mobiele telefoon een video beschikbaar is. De beruchte video van David terwijl hij dronken is. Er staat een code bij het bericht wat je kan smsen naar 7585. Vervolgens krijg je een sms terug met een link erin. Open deze link en je komt terecht bij het filmpje van de dronken David, direct af te spelen op je mobiel. Wow. Is dit niet vet? En zo zijn er nog veel, veel meer crossmediale handigheidjes verwerkt in het concept DAG. Er is ook ruimte om te bloggen. Ik ben onder de indruk en ik geloof dat DAG heel succesvol gaat worden. Tenzij. Tenzij we het met z'n allen zat zijn dat er weer een nieuwe, gratis krant is. En dat we die crossmedia ideetjes maar nix vinden. Het niet gaan gebruiken. Ik bedoel, het is mijn hobby. En ik vind het echt leuk om op deze manier mijzelf van nieuws te voorzien. Maar of dat voor iedereen opgaat. Een mooie recensie over het concept vind je 
En dan? Och, het komt wel weer goed met Feyenoord. Volgens sommige 'deskundigen' komt het nooit meer goed met Feyenoord (o.a. Derksen). Maar wie zijn zij dan? Feyenoord zou het geld ontberen om er ooit weer bovenop te komen. Laat ik deze heren 'deskundigen' het dan nog 1 keer uitleggen. Feyenoord is nog nooit kampioen geworden door geld. Nee, Feyenoord komt er iedere keer bovenop door mensen die voor de club gaan. Nu hoor je mij niet zeggen dat het goed was dit seizoen. Nee, het was zelfs ronduit slecht. En dan niet alleen het resultaat (Feyenoord moet nu nog knokken voor de vijfde plek) maar zeer zeker ook het spel. Tsjonge, wat was het afzien dit seizoen in de Kuip. Pases die niet aankomen (toch Bahia en Kolka), Een verdediging die zo onzettend slecht is (meer dan 60 tegendoelpunten), nauwelijks vleugelspel (terwijl Feyenoord toch echt 4-3-3 speelt), weinig inzet (Kolka again) en zo kan ik nog wel ff doorgaan. Het moet dus weer goedkomen. Hoe gaan we dat doen? Ik zal het even uitleggen. Allereerst een grote schoonmaak. Wie mogen er gaan: Bahia, Collen, De Ceulaer, Kolkka, Lensky, Lodewijks, Pardo, Saidi, Schreuder, Tiendalli en Van Hooijdonk. Blijven er best nog wat over. De belangrijkste: Castelen, Charisteas, Drenthe, Hofs, Huysegems, Lucius en Vlaar. Jongens als: Buijs, De Guzman, Greene en Vincken zullen volgend jaar echt moeten laten zien of ze het kunnen, anders mogen (lees moeten) ze ook weg. En dan moet er geshopt worden. Kap met die vage aankopen uit het buitenland en ga is lekker kijken bij ploegen als Twente, Heerenveen, Groningen en NEC. Daar valt genoeg te halen. Tot slot moet er nog een groot offer gebracht worden. Erwin Koeman moet weg. Helaas, met pijn in het hart, maar hij weet de boel niet meer vlot te trekken. Van Hanegem moet komen (dus moet ook Bosz weg, maar dat lijkt me niet zo'n drama) en samen met Fraser op de bank gaan zitten. Dan wordt Feyenoord weer kampioen. Het inzicht van Van Hanegem en de verdedigende kijk op het spelletje van Fraser. En begrijp me goed, Feyenoord zal echt volgend seizoen geen kampioen worden. Het jubileumjaar 2008-2009 zal ook lastig worden (maar is te doen). In 2009-2010 is het sowieso raak! Mooi toch. Ik bedoel, we zijn toch gewend om 1 keer in de 7 a 8 jaar een feessie te vieren. Vaker willen we toch niet. De ontlading is op deze manier toch het mooist. Welke andere club in Nederland maakt dat nou op deze manier mee. Niet die 2 die (te) vaak winnen. En niet die andere 15 die nooit winnen. Nee, alleen Feyenoord dus!
Ik ben momenteel aan het relaxen. Boek lezen van Geert Mak (nog steeds, haha), in het zonnetje zitten op het dakterras, af en toe eens wat drinken, muziekje luisteren, doezelen. Je kent het wel. Nu kan het nog even, want vanaf maandag moet er weer gewerkt worden :-). De reis die ik gemaakt heb, begint nu ook te bezinken. Ik heb gisteren even een fotoreportage in elkaar gedraaid van het treingedeelte van de reis. Deze reportage vind je onder 'Avonturen' en dan 'Orient Express'. Haha, wat een reis. Onder avonturen vind je verder ook nog kaartjes van Europa en de wereld van landen waar ik ooit geweest bent en een indrukwekkende fotoreportage van mijn bezoek 2 jaar geleden aan Auschwitz. Tsja, je ziet het al. Ik houd me momenteel met van alles en niks bezig... Als je op 'lees verder' klikt onderaan bij deze post, krijg je trouwens een panoramafoto van Istanbul te zien. Gemaakt met mijn mobiele telefoon. Wat een topapparaat!
Update 14-04-2007! Klik 
Joehoe! Ik heb een nieuwe baan. Ik denk dat iedereen in mijn omgeving het nu wel zo'n beetje weet, maar ik deel het ook graag met iedereen die mij volgt via martinnoordzij.nl. Waar ik ga werken? Ik word adviseur communicatiemiddelen (interactieve media en online) binnen de unit Consultancy van de Rijksvoorlichtingsdienst/Dienst Publiek en Communicatie. De Dienst Publiek en Communicatie is onderdeel van het ministerie van Algemene Zaken. In deze functie ga ik adviseren over en bouwen aan de overheid online. Een mooie uitdaging! Helaas houdt een nieuwe baan ook in dat ik Syntens ga verlaten. Helaas, want Syntens is een mooie werkgever waar ik enorm veel geleerd heb. En met lieve collega's die ik heel erg ga missen. Maar een nieuw avontuur lonkt. En ik heb er superveel zin in! Hatsikidee!
Nee, mij niet inderdaad. Maar mijn zus is toch echt geskimmed. Oftewel haar bankpas is gekopieerd tijdens het pinnen, haar pincode is afgekeken of gefilmd en daarna zijn er heel wat transacties gedaan vanuit Roemenie en Turkije. Bizar. Want na wat 'googlen' lees je dat er in 2006 maar een paar 100 meldingen zijn gedaan van deze oplichtingspraktijk. Vroeger hoorde je er veel meer over. Tegenwoordig toch niet meer? De banken hebben immers hun automaten beveiligd met van die zwarte mondjes. De bank waar mijn zus heeft gepind, had dat niet (naast de Cinerama bios in Rotterdam). En eerlijk gezegd let ik er eigenlijk nooit op of zo'n mondje er zit. En ja, dat goed afschermen van je pincode. Wie doet dat nou. Tijdens het pinnen stond ik naast mijn zus. We waren lekker aan het kletsen over de film waar we naar toe zouden gaan. Je kletst dus wat, je kijkt elkaar eens aan, ik was mijn chippas aan het opladen (en gelukkig heb ik niet gepind), noem maar op. Skimmen gebeurt mij niet. Dus wel! Ik stond ernaast... Dus hierbij een aantal 
Kennen jullie mijn foto van de maand uit januari nog. Daar sta ik vol trots met mijn twee bolides (Alfa en Volvo) te pronken. Nu heb ik een aantal vrienden die ook graag met hun auto's pronken. Alleen...dat kan helaas niet met een Ford Focus Station. Ene P. Iet uit B&R rijdt al jaren in zo'n apparaat. In plaats van rijden moet ik eigenlijk zeggen: voortbewegen. Want dat ding rijdt voor geen meter. Een vrachtwagen inhalen kost heuveltje op heel, heel veel moeite. Heuveltje af ook trouwens. Maar goed. Ik heb me er bij neergelegd. Vanochtend kreeg ik een MMS. Met de tekst: mooi he! Ik schrok enorm van de bijgevoegde foto. Al enige weken heb ik met ene B. Art uit M discussies over wat zijn volgende auto moet worden. Hij twijfelde tussen een Alfa en Volvo (beiden in stationuitvoering, dat wel). En al weken roep ik dat hij die Alfa moet kopen. Ahum. Het is dus ook een Ford Focus Station geworden. En nog wel in het wit. Huil. Huil. Wat een mooie foto... Vroeger reden deze jongens nog gerse bakken. Wat dacht je van een Skoda uit het Oostblok. Of een verroeste Corsa uit 84. Dat zijn pas auto's. Overigens zijn er meer vrienden die na hun 30-ste zwaar achteruit zijn gegaan. Wat dacht je van een Citroen DS naar een Mazda 323 (E. Bo uit R). Of van een Seat Ibiza Cupra naar een Peugeot 201 (P. Edro uit R). Of van een Volkswagen Golf V8 naar een Ford Escort (S. Tef uit P). Het algemene excuus luidt: ik wil een degelijke auto in plaats van een echte auto! Zwak excuus he. Voor foto's van de Focussen. Klik op: 'lees verder'.
Waar blijven toch die updates op martinnoordzij.nl? Och, de man achter de website, Martin Noordzij, heeft het gewoon druk. Heel druk. Daarom komt martinnoordzij.nl een beetje op de tweede plaats. Er gebeurt nog wel genoeg op martinnoordzij.nl (foto van de maand, linkdump, moblog, vodcast) maar het kan beter. Zeker het bloggen blijft ver achter. Ik hoop dat ik binnenkort weer in wat rustiger vaarwater zit. Ik bedoel, de afgelopen 2 weken ben ik iedere werkdag pas rond half 8 of zelfs 8 uur thuis. En ook de weekenden zitten overvol. Met leuke activiteiten, dat wel, maar zonder aandacht voor mijn website. Lieve lezers, ik ga mijn best doen. Blijf martinnoordzij.nl bezoeken!
Eens even kijken hoe ik dit verhaal moet opstarten. Misschien zo: 'Wat hebben K3, een tv-programma, Abbey Road en mijn voorliefde voor complottheorieen met elkaar te maken? Ehm... Ik zal het gaan proberen uit te leggen. Afgelopen week was in het nieuws dat wanneer je het nummer 'Oma' van K3 achterstevoren draait (backward masking in het Engels) je een aantal vreemde uitspraken hoort. Dit deed mij denken aan de grote complottheorie omtrent de de zogenaamde dood van Paul McCartney. Ik kwam voor het eerst in aanraking met deze theorie toen ik een jaar of 16 was. Er was toen een tv-programma (ik geloof op de VPRO) die geheel gewijd was aan de zogenaamde dood van Paul McCartney. In het programma werd ingegaan op de aanwijzingen die staan op de covers van de LP's, in de teksten, in de clips, enzovoorts. Ook Abbey Road heeft verschillende aanwijzingen over de dood van Paul. En laat dat nu net een van mijn favoriete albums allertijden zijn. Ik heb die plaat helemaal grijs gedraaid. Toen ik een jaar of 9 was stond ik bijna iedere zondagochtend om 8 uur op om die plaat, beneden in de huiskamer, keer op keer te beluisteren. Goed ik ben helemaal rond om te vertellen wat K3, een tv-programma, Abbey Road en mijn voorliefde voor complottheorieen met elkaar te maken hebben. Ik moet nog 2 puntjes op de i zetten. Ten eerste: ik ben echt dol op complottheorieen. Dat is geen grapje. Wil je meer weten over de moord op Kennedy (de CIA zat erachter), de landing op de maan (die dus niet echt gebeurd is), Roswell (ja, buitenaardse wezens bestaan echt), 9/11 (de CIA zat erachter) of barcodes (die zijn er om mensen onder controle te houden) dan moet je me echt even bellen! Ten tweede: de reden waarom ik zo gek ben op internet is dat je geen tv-programma's meer nodig hebt om te leren over conspiracy theories. Wil je meer weten over de theorieen omtrent Paul McCartney ga dan even naar deze twee sites: 
Jawel. Zo nu en dan verschijnt er op martinnoordzij.nl een filmrecensie. Want ik ben dol op films. En zeker op goede films. Ik kom zojuist van The Departed. Hieronder staat een 1-op-1 beschrijving van de film (bron:moviemeter.nl): 'Colin Sullivan werkt voor de grote en beruchte gangster Frank Costello en krijgt de taak te infiltreren in het politiekorps van Boston. Tegelijkertijd werkt undercover-agent Billy Costigan zich op in de wereld van Costello en probeert diens vertrouwen te winnen. Maar wat zal er gebeuren wanneer Sullivan en Costigan's wegen elkaar kruisen? Wat volgt is een gevaarlijk kat-en-muisspel.' Tot zover de beschrijving. Nu mijn mening: een klasse-film. We kennen allemaal het klassieke werk van Scorese en dan met name Taxi Driver, Raging Bull, Goodfellas en Casino. Zelfs zijn mindere films als Gangs of New York en The Aviator spreken tot de verbeelding. Maar The Departed is weer echt een hele goede, ouderwetse 'Scorsese' film. Ik heb ervan genoten...
Carnval is weer begonnen. En uiteraard zit ik in Den Bosch. Ehm, Oeteldonk bedoel ik. De stad waar ik al jaren kom met carnaval en waar ik nu zelf deel van uitmaak. Hiernaast zie je de vlag van Oeteldonk. Wil je meer over carnaval, Oeteldonk, de vlag of het symbool van Oeteldonk, de kikker, weten? Kijk dan even op Wikipedia. Want daar ga ik het nu niet over hebben. Ik ga het hebben over de grootste carnavalshit van 2007. Ieder jaar brandt er weer een strijd los. En ieder jaar wordt er een winnaar uitgeroepen, na het carnaval. Voor mij is de winnaar al bekend: Theo Maassen met het nummer 'Lauwe Pis'. Want dat nummer is gewoon briljant: carnaval verbinden met serieuze onderwerpen. Klik snel op 'lees verder' voor een uitvoering van het nummer uit zijn show 'Tegen beter weten in'. Je hoort gelijk ook hoe het nummer ontstaan is. Voor de echte liefhebbers heb ik ook de tekst neergezet. Alaaf!
Even een paar nieuwtjes vanuit Martin Noordzij (real life) en martinnoordzij.nl (virtual life). In het echte leven ben ik gisteren en vandaag naar Winterberg geweest. Een teleurstelling. Het heeft 2 dagen geregend en we hebben niet gesnowboard. Het kon wel (genoeg mensen deden het) maar die kwamen door- en doornat van de piste. We (Bart en ik) hebben er een gezellige middag en avond van gemaakt (beetje bowlen en poolen) en zijn vanochtend terug naar Rotterdam gereden. Met bowlen heb ik overigens 156 punten gegooid. Heel dicht bij mijn beste score ooit. Dan heel groot nieuws uit het echte leven... Ik hou van de zomerperiode. Vanwege de festivals. En Rock Werchter gaat weer uitpakken dit jaar. Wat dacht je van deze namen: Beastie Boys, Faithless, Muse, The Chemical Brothers, Pearl Jam, Björk, My Chemical Romance, The Kooks, Arctic Monkeys, Bloc Party, Marilyn Manson, Mastodon en Incubus. Wow. Dat wordt weer heel vet. En het gerucht gaat dat Metallica ook komt! Ik ga 20 februari in de rij liggen om kaartjes te kopen ;-) Tot slot nog een nieuwtje uit het virtuele leven: de eerste menu-opties zijn operationeel. Onder Multimedia, Divertissement en Links vind je allerhande leuke zaken. Graag hoor ik van jullie wat jullie er van vinden.
Oei, oei. Ik voel een nieuwe verslaving aankomen. Second Life! Ik had er in het verleden al een paar keer op gekeken, maar tot nu toe weinig aandacht aan besteed. Totdat ik op mijn werk hoorde dat een aantal collega's een virtueel kantoor willen openen in Second Life. Ik heb daarop mijn account gereactiveerd en ben es rond gaan struinen. Het is lachen hoor. Bij mijn eerste bezoek al gelijk vrienden gemaakt met een groepje Nederlanders. Je kan er zoveel doen... Echt niet normaal meer. Behalve lekker chatten, heb ik ook nog een paar dingen gekregen. Bijvoorbeeld een zwaard. Aardig! Op het plaatje rechts zie je hoe ik eruit zie in Second Life. Hoe ik aan die vleugels gekomen ben, kan je lezen onder: 'lees verder'. Ik heb daar het chatverslag met de Nederlanders neergezet. 
Ik niet! Maar het regeerakkoord: 'Samen werken, samen leven' is er door. Luister ook even naar de reactie van Geert Wilders op het akkoord (
Ik ben een kind van de jaren 90. De jaren met helden als Al Pacino, Robert de Niro, Nivana en Pearl Jam (en vergeet niet de feesten als de Love Parade). Natuurlijk, de bands en acteurs zijn al eerder begonnen, maar in de jaren 90 waren ze groots. Denk aan Nevermind, Casino, Scent of a Woman, Heat en Ten. In 2000 viel ik in een diep gat. Robert de Niro ging spelen in Analyse this and that. Al Pacino figureerde in vage producties als Simone. Pearl Jam haalde al jaren het oude niveau niet meer. En van Nirvana weten we allemaal het trieste lot. Ergens in 2003 kreeg ik weer hoop. Veel hoop. In dat jaar zag ik namelijk films van Sean Penn: Mystic River en 21 Grams. En een aantal jaren daarna zag ik de briljante film The Assassionation of Richard Nixon. Ook muzikaal ging de boel weer leven. Wat dacht je van Queen of the Stone Age en The White Stripes (Tadadadada). Yes. Sinds afgelopen vrijdag is mijn hoop niet alleen hoop meer. Ik durf mezelf zelfs een kind van de jaren 2000 te noemen. Waarom? Omdat ik EODM heb gezien. Yes! Eagles of Death Metal. Mijn nieuwe helden. De beste band van het moment. Kijk snel in mijn Vodcast (een stukje van het concert) om te zien wat ik bedoel!
Vandaag hadden Bart en Mart een uitje. Naar Landgraaf. Snowboarden op de grootste indoorpiste van Europa. Om 10 uur vanochtend vertrokken en na een broodje onderweg stapten we rond half 1 Snowworld binnen. Even schoentjes en board regelen en we konden de piste op. Wow. Wat lang. En met skilift in plaats van stoeltjes. Flex. Bovenaan de piste vond ik het best wel hoog en stijl (ik sta immers pas voor de tweede keer op zo'n ding). Maar mijn motto is: 'gewoon gaan'. En het ging goed. Heel goed. Natuurlijk, ik ben vaak op mijn plaat gegaan, maar ik heb de bochtjes nu goed door. Links, rechts, links. En door de lengte van de baan kan je goed oefenen. Nu wil ik echt de bergen in. We zullen nog even geduld moeten hebben, want onze weekendtrip volgende week gaat niet door. Maar misschien komt het er later dit jaar nog van. En anders -op zekers- volgend jaar. Naast het boarden hebben we ook lol gehad om andere dingen. Een toppertje was het moment dat Bart zijn peuk uit het raampje gooide. Waarop de peuk vervolgens gewoon in de auto belandde. Hup, ik de snelweg af en direct op de vluchtstrook gereden. Bart stapte uit en ging achterin zoeken naar de peuk. Ik keek naar de bijrijdersstoel en daar zag ik de peuk liggen. Bart had hem zittend uitgedrukt ;-) Wederom een Big Lebowski moment in mijn leven...
Jullie raden nooit wat ik vanochtend kwijt was, toen ik in mijn auto stapte om op weg naar mijn werk te gaan. Rechtsvoor een wieldop. Och, no big deal. Maar dat was helaas niet alles. Linksvoor een volledig wiel. Dat is erger. Want dan kan je niet meer autorijden. Eventjes had ik paniek. Want ik had vandaag belangrijke afspraken in Utrecht en Den Haag. Dat wil je niet met het openbaar vervoer doen. Maar goed, even terug naar de vermissingen. Ik stapte mijn huis weer binnen en vertelde rustig aan Lobke dat ik mijn voorwiel miste. Wat missen, vroeg Lobke. Gewoon weg... Daarna heb ik eerst de politie gebeld. Dat is minder he, was het antwoord van een aardige diender. Yep, kan ik aangifte doen, was mijn reactie. Ja hoor. Via internet of telefonisch. Doe maar telefonisch, zei ik. Dat is goed meneer, dan bellen we u binnen 5 werkdagen terug. Laat maar zei ik, dan doe ik het wel online. Daarna de ANWB gebeld. Lobke had intussen met haar werk geregeld dat ze vrijdag kan werken in plaats van vandaag. Zodat ik ook met de Alfa naar mijn afspraken kon. De lieverd! De ANWB was al binnen 10 minuten ter plekke. Ja, zei de ANWB-meneer, zo kan je natuurlijk geen bandje verwisselen. De krik staat helemaal scheef. Een duwtje en je auto valt van de krik en dan ben je ver van huis. Nou meneer, antwoorde ik, ik trof mijn auto vanochtend zo aan. Aha, dat maken we wel vaker mee. Ik ging op weg naar mijn werk. Lobke zou de ANWB-reparatie begeleiden. Dat heeft nog tot half 11 geduurd, omdat hij bij een Volvo-garage ook nog de juiste bouten moest halen. Maar goed. Mijn reserve wiel was nog goed en die zit er nu onder. En ik heb er een krik bij. Een officiele Volvo-krik. Die verbogen is. Waar ik echt blij mee ben, is dat ik in de gaten had dat mijn voorwiel weg was. Want voor hetzelfde geld rij je weg. Dan baal je pas echt. Vannacht staat mijn Volvo weer in Den Bosch. Ik heb hem wel op een iets andere plek gezet. Hopen dat dat goedgaat! Ik heb net op mijn fiets ook nog een paar rondje door de wijk gereden. En ik ben vijf Volvo 440's tegengekomen. 4 met andere wieldoppen en 1 met precies dezelfde wieldoppen als mijn Volvo. Een potentiele verdachte zeg ik! Maar ik zal eieren voor mijn geld kiezen en bij de sloop een nieuw reservewiel halen. En 2 wieldoppen.
Vanavond met Bart naar de film geweest. Naar 'A History of Violence'. Genoeg geweld in deze film (expliciet in beeld gebracht) en weinig woorden. Het was af en toe even slikken. Maar het was geweld met een doel. Om je te laten nadenken. En dat is bij mij gelukt. Zo zijn er meer films met expliciet of impliciet geweld (al dan niet gestileerd) die je tot nadenken aanzetten. Hier komt mijn top 10: A History of Violence, A Clockwork Orange, Henry: Portrait of a Serial Killer, Calvaire, Irreversible, The Passion of the Christ, Taxi driver, Funny Games, Dobermann en Salo. Deze top 10 kent geen volgorde, alhoewel voor mij Irreversible op nummer 1 staat. Salo op 2 en Henry op 3. Overigens vind ik Resevoir Dogs, Saw, Battle Royale, Natural Born Killers en Casino ook geweldadig, maar deze films zetten je niet echt aan tot nadenken... Deze zijn 'gewoon' geweldadig. Tot slot ben ik erg benieuwd naar de nieuwste film van Mel Gibson: Apocalypto. Ook deze film schijnt wreed te zijn. Over de ondergang van de Maya's. Heeft iemand deze film al gezien?
Jahahaha. Storm. Heerlijk. Maar eerst even terug in de tijd. 25 januari 1990. Het KNMI meldt over die storm: 'De storm van 25 januari 1990 was een van de ergste in zeker honderd jaar en de zwaarste in een kwart eeuw. Er zijn tijdens de storm 17 doden gevallen'. Ik weet die avond nog goed. Mijn zus was jarig en haar verjaardagsfeestje viel in het water. Niemand is opkomen dagen. En dan nu het heden. Vanochtend reed ik over de A2 vlotjes naar mijn werk, daar waar veel collega's minder geluk hadden. 's Middags ben ik een paar keer naar buiten gegaan om van het weer te genieten. Want geweldig is het. Ik denk dat ik dat van mijn vader geërfd heb, want die gaat op het balkon staan tijdens een storm ;-). Vanavond had ik ook geluk. Want ik had een etentje van de zaak in Utrecht (vlak bij Nieuwegein waar ik werk). Hoewel ik er bijna een uur over heb gedaan om bij het restaurant te komen, ging dat wel goed. Rond half 10 stapte ik in de auto, om naar Rotterdam te rijden. De A12 was zo goed als leeg. Lekker doorrijden dus (zie moblog foto, onderweg bij een benzinestation) met 140 km per uur. Wel beide handjes aan het stuur, want de wind stond schuin op de auto. Haha. Ik moest het stuur continu een paar graden uit het lood houden. En soms flink bijsturen. Thuis aangekomen zag ik direct de gevolgen van de storm. Een boom (waar ik altijd mijn auto onder parkeer) was als een luciferhoutje afgeknapt (zie ook moblog). Dus laat ik het zo stellen: 'Het etentje vanavond kwam prima uit'. Heb je ook stormachtige ervaringen achter de rug. Laat het weten in de comments!
Een van mijn favoriete karakters is 'The Dude'. En in ben ik de gelukkige omstandigheid dat ik er twee ken. Een van de film 'The Big Lebowski' en een die ik in eigen persoontje al 16 jaar ken. Ingewijden weten natuurlijk al lang over wie ik het heb. De man van de fameuze uitspraken: 'Het was alleen mijn omhulsel die je vanochtend op Lowlands tegenkwam' en 'Beter neem je dekkend toch' en 'Ik haat jouw website'. The Dude heet niet voor niets 'The Dude'. Want er zijn vele parallelen te trekken tussen Jeff Bridges en Stef. En dan heb ik het niet alleen over het uiterlijk. Maar ook over het gedrag. Graag laat ik dit zien door middel van een filmpje. Het ene filmpje vind je in mijn 'Vodcast' onder de titel 'The Dude'. Kijk hoe Stef zijn honden onder controle heeft en tegelijkertijd een DVD-tje opzet (en hoe hij weer een hekel aan mijn website heeft ;-) Het andere filmpje vind je in dit bericht onder de link 'lees verder...' Kijk, vergelijk en geef je mening. 
Het is lang geleden, maar ik heb me zowaar verveeld deze zondagavond. Correctie...ik heb me bijna verveeld. Want als dat gevoel opkomt, dan pak ik mijn pc-tje en ga ik aan de slag. Meestal met mijn website, maar dit keer had ik daar geen zin in. Dus maar wat anders dan. Foto's kijken. Van de Peru reis. Heerlijk. Weer even terug naar een stukje ontspanning. En als je goed kijkt, lijken de foto's te gaan leven. Ik hoor je al zeggen. Onzin. Dat dacht ik ook, maar ze leven echt. Klik maar snel op lees verder en kijk naar een foto van Willemstad met mijn persoontje erop! Wil je ook een levende foto? Stuur deze naar mij toe, en ik zal 'm levend voor je maken. Door er even naar te kijken. Regen is ook mogelijk. Als je bijvoorbeeld op wintersport bent geweest, maar het regende alleen maar i.p.v. sneeuw.
De afgelopen 2 weken ben ik vrij geweest. Dat wil zeggen, ik hoefde niet te werken. En ik moet zeggen, ik heb ervan genoten. Want ik heb werkelijk geen #@$% uitgevoerd. Ik heb geluierd: vrijwel iedere dag uitgeslapen tot 12 of 1 uur (lag ik 's nachts wel pas 4 uur in bed), beetje film gekeken, wat geklust aan mijn website en heel soms wat nuttigs gedaan (auto gekocht, kamer in Den Bosch ingericht, woning in Rotterdam schoongemaakt). Nu is het luieren voorbij. Vanaf morgen (maandag) ga ik weer werken. Ik moet zeggen, ik heb geen zin. Maar na een dag werken zal dat wel weer goed zitten. De dag begint met een vergadering en daarna heb ik nog wat gesprekken gepland staan. Dus...we gaan er weer tegenaan! 
Well, ik ben druk aan het bouwen om deze functionaliteit terug te zetten op martinnoordzij.nl. Maar er is nog zoveel te doen dat ik moet kiezen wat eerst opgepakt moet worden. En dat zijn m.i. de subpagina's die via het menu te benaderen zijn. Ik heb de subpagina's al gemaakt, alleen moet ik alle content er nog ondergooien. En ik weet even nog niet hoe, omdat ik zwaar vastloop met mijn PHP programmeerkunsten. Maar het zal me lukken. Maar goed, ik had het over de foto van de maand. De maand januari 2007 staat in het teken van mijn auto's. Dat zijn er sinds vandaag 2. Mijn oude, vertrouwde Alfa 33 1.4 en de nieuwe, tweedehands Volvo 440 1,9 Turbo Diesel Intercooler. Ja man. Vet. Klik snel op 'lees verder' om de foto van de maand 'januari' in z'n volle glorie te aanschouwen ;-) 
Hmmm. I'm suffering a writers block. Hoe dat komt? Geen idee. Ik maak genoeg mee, maar ik krijg het niet meer op papier. Of in dit geval op het web. Zou dit dan het einde van martinnoordzij.nl zijn. Net als vele andere webloginitiatieven die inmiddels gesneuveld zijn (denk bijvoorbeeld aan rolandvanderlaak.nl of zooy.nl of aandeanderekant.nl). Het zou zo maar kunnen. Ik bedoel...martinnoordzij.nl ziet er nu prima uit en ik ben er erg trots op, maar die content he. En volgens mij ben ik niet de enige. Ik heb 5 columnschrijvers, maar helaas commiteert er zich maar 1 persoon aan: Suzanne. Bedankt daarvoor. En die 4 anderen...ook bedankt. Tjsa. Hoe moet het nu verder. Och het is nu 30 december 2006. Misschien trek ik 1 januari gewoon de stekker eruit. Zonde van die honderden uren arbeid aan het opzetten van martinnoordzij.nl, maar misschien is het wel goed zo. Genoeg is genoeg. Ga ik me bezighouden met m'n andere hobby's (welke???). Ik zal er een nachtje over slapen...
Gisteren hebben Lobke en ik genoten van Muse in Antwerpen. Daar gaat deze post niet over. Hoewel, graag verwijs ik naar mijn Vodcast waar een stukje concert is terug te vinden. Maar goed. Antwerpen. Dat is dus haasten geblazen op een normale werkdag. De heenweg ging perfect. We waren ruim op tijd om ook het voorprogramma Razorlight mee te maken. Terug was een ander verhaal. Het was nogal mistig. Martin houdt van doorrijden en doet dat ook tijdens de mist (daar kunnen een aantal vrienden over meepraten die in een mistig Ierland bij mij in de auto hebben gezeten). Het was vannacht zo mistig dat je geen hand voor ogen zag. Laat staan borden. Dus mistte (haha) ik op een splitsing de snelweg naar Den Bosch. Wat doe je in zo'n geval? Juist. De eerste afrit pakken om te keren. Maar je hebt van die afritten in Nederland waar je niet gelijk terug de snelweg op kan. Die had ik gisteren ook. Dus moest ik heen-en-weer rijden door de polder. Midden in de nacht. Met nog steeds bijzonder weinig zicht. Totdat...totdat ik in mijn achteruitkijkspiegel 'Politie Stop' zag. Dat dan weer wel. En daar sta je dan midden in de polder, midden in de nacht. Even blazen a.u.b. Pffffffffffffff. Uiteraard 'clear' want Martin drinkt niet wanneer hij moet rijden. Maar dat ik hier midden in de nacht op zit te wachten? Nee! Wel konden we gelijk de weg naar de snelweg vragen en dat bleek eigenlijk helemaal niet zo moeilijk. Een half uurtje later waren we thuis.
Dan weet je dat je op 22 juli 2002 aan de macht bent gekomen met 43 zetels. En je weet dat je je hebt laten verleiden (of was het je eigen idee) om met de LPF en VVD een regering te vormen, met in totaal 93 zetels. Je noemt jezelf kabinet Balkenende 1. En helaas, na 86 dagen valt je kabinet door de puinzooi bij de LPF. Tsja, dan schrijf je nieuwe verkiezingen uit. En haal je tot ieders verbazing 44 zetels. En wil je weer regeren. Maar niet met de PvdA. Dus ga je de volgende wanhoopsregering in met de VVD en D66 (nog maar 78 zetels). Balkenende 2. Dit keer houd je het 1130 dagen uit. En och, dat je onderweg heel D66 als coalitiepartner verliest en er in deze periode 6 ministers opstappen, dat neem je voor lief. En dat er eigenlijk nog een minister (ijzeren Rita) had moeten aftreden in een demissionair kabinet, Balkenende 3 met nog maar 71 zetels, daar ga je natuurlijk helemaal niet in mee. Want het landsbelang gaat voor. Ik weet niet wie er allemaal weer op het CDA gestemd hebben (41 zetels op 22 november 2006) maar zijn jullie Balkenende ook niet helemaal zat? Ik weet nu al wat er gaat komen: wederom een kabinet wat de eindstreep niet gaat halen. Zullen we dan met z'n allen op een andere partij dan het CDA stemmen? Ik gok erop dat we in april 2007 weer naar de stembus mogen. Doe mij en jezelf een plezier! Stop Balkenende. Het landsbelang gaat toch voor?!
Een van mijn favoriete schilders is Edvard Munch. Een aantal voorbeelden die ik zo ontzettend mooi vind, zijn: de schreeuw (uiteraard), as en madonna. Er zit heel veel emotie in de schilderijen van Edvard Munch. Vaak is het een donkere, gitzwarte emotie. Dat is niet gek, want deze gast heeft alle ellende die er maar bestaat, meegemaakt. Moeder verloren op vijfjarige leeftijd aan de zwarte dood (zusje idem dito). Liefde van zijn leven die hem heeft verlaten. Twee wereldoorlogen waarbij hij in 1937 werd uitgekotst door de nazi's die zijn werk verboden. Enzovoorts. Tussendoor heeft hij een zenuwinzinking gehad van alle stress en ellende. Na deze inzinking zijn wel zijn mooiste werken ontstaan. Tsja, het leven kan raar lopen. Hoe kom ik op dit verhaal? Nou, google is zo lief om mij te herinneren aan de geboortedag van Munch. Google heeft wel vaker themalogo's, maar deze keer vind ik hem wel heel mooi. Bedankt google!
Vandaag gingen Bart & Mart op weg naar Zoetermeer. Naar Snowworld. Om te oefenen. Want Bart & Mart willen de dag na 2e kerstdag even op-en-neer naar Winterberg om een dagje te snowboarden. En ergens in maart volgend jaar willen we 3 dagen naar Oostenrijk of Frankrijk om eveneens te snowboarden. En aangezien ik nog nooit op ski's of een snowboard in de sneeuw heb gestaan, moest het vandaag maar eens gebeuren. Om 10 uur waren we op locatie. Goed. Bart heeft me les gegeven op een oefenheuveltje. Dat heeft hij goed gedaan. Na 20x op-en-neer gingen we de piste op. Dan moet je dus zo'n liftje pakken. Ik ben daar de eerste 5 keer geweldig op mijn plaat gegaan. Elke keer moest de lift gestopt worden en hing ik met mijn armpjes aan de lift (in plaats van zitten...) In totaal ben ik zo'n 15 keer de piste afgegaan. Ik heb 4 keer een afdaling gemaakt zonder te vallen. Haha. Ik heb dus 11 harde en minder harde smakken gemaakt. Vooral de bocht naar rechts kostte me vele pogingen. Maar leuk hoor. Ik kijk er nu al naar uit om 3 dagen te ploeteren in de sneeuw om het echt te leren. Wil je weten hoe ik na een paar uurtjes oefenen naar beneden ga? Dat kan! Bart heeft mij gefilmd. Een spectaculaire registratie. Kijk naar de vodcast verderop op deze pagina. En Ebo, bedankt voor het lenen van je skibroek!
En ik had al zo'n voorgevoel. De laatste 15 jaar is het niet meer voorgekomen. Dat ik een gaatje had. Ik bedoel mijn mond zit vol almagaan. Maar dat komt omdat tussen mijn 15e en 17e al mijn kiezen gevuld zijn. Reden was dat ik 'te diepe groeven' had in mijn kiezen. Ik was dus vergeten hoe het voelt om gevuld te worden. Dit keer was het mijn verstandkies. En dat heb ik geweten. Ik heb al mijn verstandkiezen nog en dit is de eerste keer dat er 1 gevuld is. 'Een klein gaatje', zei de tandarts. Doet geen pijn. Dus... Wat mooi is dat tegenwoordig ook in de tandartsbusiness de boel geinnoveerd is. Ik bedoel er gaat nog steeds een boor in je mond, maar daarna komen de laserstralen, high-tech meetinstrumenten en weet ik wat voorbij in je mond. Of er nu weer almagaan is gebruikt, weet ik eigenlijk niet. Ik kan het niet zien. Kan je nagaan hoe dat ding geboord is.
Ja. Lobke en Martin zijn weer thuis. Balen. Maar we hebben en topvakantie gehad waar we nog lang op kunnen teren. Zeker weten. Ik heb zojuist alle foto's van onze camera's gehaald. Het zijn er meer dan 1000! Een kleine selectie (met met name onszelf erop ;-) vind je 
.
Hotzaflotz. Nog net voor mijn vakantie. Versie 3.0 van martinnoordzij.nl, release candidate. Dat wil zeggen: nog niet helemaal klaar maar goed genoeg om live te zetten. Maar dan in internettaal ;-). Aangezien ik toch niet kan wachten om heel de wereld versie 3.0 te laten zien, gooi ik em gewoon live. Er zitten heel veel slimmigheidjes in. De template staat helemaal los van de inhoud, ik werk op een aantal plekken met dynamische i-frames, er zijn diverse flash elementen in de website opgenomen en er is een podcast en vodcast beschikbaar! Natuurlijk zijn er een aantal dingen nog niet op orde. Zo is de uitlijning van de 3 kolommen nog niet perfect. Werken de menu's naar de statische onderdelen nog niet en moet ik de bannertjes naar mijn nieuwsbrief en chat nog plaatsen. Maar dat mag de pret niet drukken. De mijne in iedergeval niet. Ik ben benieuwd naar jullie reactie. Geef effe een comment!
Het lek lijkt dicht. Tenminste, dat is mijn inschatting. E.e.a. in dit stukje zal subjectief zijn, maar ik heb Feyenoord aardig zien voetballen vandaag. Zeker de eerste helft was niet slecht. Passes kwamen aan en ik heb leuk aanvalsspel gezien. Gooi daar een vleugje strijd en goed keeperswerk van Timmer bij, dan kan de conclusie alleen maar zijn dat ik een leuke wedstrijd heb gezien. Iets dat ik dit seizoen nog niet gezien heb. De komende weken zal ik de verrichtingen van Feyenoord met interesse via internet volgen. Ik vind het zelfs jammer dat ik er niet bij kan zijn. Vandaag geen stijging op de ranglijst, maar met winst in de komende wedstrijden tegen NEC en AZ moet dit toch mogelijk zijn. Zeker dat AZ verdient klop. Ja toch... Net als vorig jaar ;-)
Want van het plaatje hiernaast, waar ik dagelijks vele uren insta, word ik niet vrolijk!
