(Vlaar gaat los vanaf ongeveer 1.15 in de video)

Voorbeeldje
- Verlag
- 84 punten
- (het is toch echt een Duits woord voor uitgeverij)

- Foto’s
- Verslag
- Kaart

 

Foto’s

Bekijk de foto’s hieronder in een slideshow of op eenvolledig scherm.

Verslag

Lees hieronder het reisverslag!
 
Dag 1

Op naar Cuba! Lange dag vandaag. In het teken van reizen. Vanochtend om 6.00 de wekker en rond 7.00 naar Schiphol. Om 11 uur vertrok het vliegtuig. We wisten dat er een tussenstop zou zijn in Mexico (Cancun) maar we wisten eigenlijk niet of deze tussenstop op de heen- of terugweg zou plaatsvinden. Nu weten we het. Het wordt de terugreis. De controle op Cuba is best bizar. Per persoon moet je een hokje in. Wordt foto van je gemaakt en wat stempels gezet op je visum (niet in je paspoort i.v.m. eventuele reizen naar Amerika) en daarna hoor je een harde buzzer. De deur gaat open, je mag het land in. Helaas kreeg ik na het halen van mijn koffer nog een uitgebreide controle met honden en een spervuur aan vragen over de geneugten die ik thuis al dan niet zou gebruiken.

In Cuba kan je niet pinnen, dus wij hebben volop cash bij ons. Keiharde euro’s. En daar stond een lange rij voor op het vliegveld. Ik heb een klein beetje gewisseld, voor de eerste dagen. Iedereen zat al in de bus die bijna vertrok. Lob was drinken aan het halen, dus ik moest rennen om de bus tegen te houden, anders zouden onze koffers in Havanna staan en wij nog op het vliegveld. Overigens, dat drinken. Gewoon Coca-Cola dus. Cuba verandert. Tot voor kort: niets wat Amerikaans is, was te verkrijgen. Een Mac Donalds zal nog wel even duren, maar een Coca-Cola is gewoon te koop. In de bus hoorden we dat er 20 mensen op groepsreis gingen en 10 mensen verschillende fly-drive’s hadden geboekt. Wij waren 2 van die 10. Het was nog 2 uur naar Havanna. We hebben een mooie tussenstop gemaakt bij een grote brug in een vallei. Er cirkelden honderden gieren in die vallei. En er was een mooie regenboog. En ze verkochten er heerlijke Pina Colada’s :-)

Inmiddels aangekomen in Havanna was het donker geworden. Heel de weg was het mij opgevallen hoe weinig verkeer er op de wegen is. In Havanna was het wel een stuk drukker. Maar daar viel het weer op hoe weinig verlichting er op straat is. Of je een spookstad inrijdt. Nu zitten we in ons hotel waar we de komende twee nachten verblijven. Het is een gammel hotel, maar wel schoon. Omdat het al donker was (en eigenlijk ook al laat) zijn we in de buurt van het hotel gaan eten. Goh, even over straat en je wordt al 20 keer aangesproken met ‘Buy Cuban sigar’ ‘You want to go to very special festival’ enz enz. Niet vreemd, maar ik heb de boel met 20 keer nee afgewimpeld. We vonden het maar niets. Maar we waren moe, en klaar met deze dag. Je kan dan weinig hebben. Komt goed, zei ik. Dus na wat kip met zwarte bonen rijst (de enige keer dat ik die ranzigheid op heb), een biertje en een paar peuken was het tijd om te gaan slapen.

PS. We waren nog even bang dat orkaan Rina naar Cuba zou trekken, maar hij is omgekeerd hebben we vandaag begrepen. Het weer is fantastisch (30+) maar de uitlopers van de orkaan hebben we ook meegemaakt. Een flinke stortbui van een half uur. Ook de komende dagen zal dit nog blijven.

Dag 2

Vanochtend vroeg wakker natuurlijk. Vijf uur tijdsverschil werk je niet in een nachtje weg. Lekker rustig aan gedaan. Ontbijt was nogal karig. Onze reis verloopt nog via de oude constructie. Dat wil zeggen, wij maken gebruik van staatsbedrijven. Hotels, autoverhuur, transfers, enz. Alles is in handen van de staat. Cuba is aan het veranderen. Ergens begin dit jaar zijn 500.000 ambtenaren die werkzaam zijn binnen het toerisme ontslagen en er worden nu behoorlijk wat vergunningen aan particulieren afgegeven die zelf een restaurant, hostel of cafe kunnen beginnen. Tot voor kort ondenkbaar, maar nu alom aanwezig. Wij zullen van die vernieuwingen weinig zien. In die zin krijgen wij nog het oude Cuba (met de daarbij behorende service en kwaliteit ;-) Dat was ook te zien aan het zwembad van het hotel. Net niet…

Na het ontbijt gingen we op pad. Lopend naar het centrum. Niet dus. Het was te warm. We hadden geen zonnebrand bij ons en ik had alles in mijn zakken gepropt (tot aan de Lonely Planet toe) wat niet echt fijn liep. Terug naar het hotel en een rugzakje gepakt. Daarna hebben we een Cocotaxi gepakt (een soort brommertaxi met een bolletje achterop, waar je met z’n tweeën inkan). Niet zo maar 1, maar eentje die voor 4 CUC (ipv 7 a 8 CUC) ons meenam. En eentje die niet alleen maar in de eerste versnelling reed (haha, stop maar zei ik) maar gewoon kon knallen door de straten. Ons eerste doel was Plaza de Revolucion. Een immens plein waar Fidel Castro nadat hij de macht had gegrepen zijn toespraken hield. http://cubaimagen.com/imagenes/fotos/corrales/Declarac.jpg. Op het plein staan twee overheidsgebouwen (Ministry of the Interior en Ministry of Informatics en Communication). Deze gebouwen zijn nietszeggend, maar op de gebouwen gebeurt het. Twee grote, uit staal opgetrokken portretten van Che Guevara en Camilo Cienfuegos met de slogan Hasta la Victoria Siempre en Vas bien Fidel. Die van Che hangt er sinds 1995 die van Camilo sinds 2009. Let wel: Che en Fidel zijn de grote mannen in Cuba. Maar daar omheen heb je nog een stuk of 10 -15 figuren die de geschiedenis van Cuba hebben vormgegeven. Camilo is daar een van, ze worden ook wel Comandantes genoemd, leiders van de Revolutie. Het was al jaren mijn droom dit plein te zien…

Hierna zijn we naar de hoek van het plein gelopen. En daar hebben we, jawel, een hop-on-hop-off bus gepakt. Je kent ze wel. Van die bussen met open dak die ook door Parijs, Londen en New York rijden. Normaal niets voor ons. Maar wij hadden veel verhalen gehoord van mensen die eerder in Cuba zijn geweest. De meesten vonden het niet zo tof in Havanna. Veel aanspraak en gedoe op straat en zelfs een diefstal hadden wij in de verhalen meegekregen. We hadden ons hier vooraf best wel wat druk om gemaakt en dus was de hop-on-hop-off een ideale uitkomst. We hebben een rondje met de bus gemaakt en bij het eindpunt (Plaza de Francisca) zijn we uitgestapt. Inmiddels tijd voor lunch en Lobke had een goed tentje voor ons uitgezocht (Jardin del Oriente). We hebben daar super hamburgers op en Buccanero bier. Je hebt 2 soorten bier in Cuba. Buccanero en Christal. Buccanero is lekker. Christal minder lekker. Bij Plaza de Francisca zijn we nog een gebouw op geweest met een mooi uitzicht over Havanna en een of ander niet zo interessante attractie gezien, waarbij met een soort telescoop Havanna geprojecteerd werd op een koepel in een donker zaaltje. Vanaf Plaza de Francisca zijn we gaan lopen naar Plaza de Armas. Daar stonden allemaal leuke kraampjes met oude boeken over de revolutie. Inmiddels was het flink in de middag en besloten we met de bus verder te gaan. Naar het museum van de Revolutie. Er was een buitententoonstelling met onder andere het schip waar Fidel en Raul Castro in de jaren 50 aan land zijn gegaan. De Granma. Binnen was een uitgebreid museum met veel foto’s en relikwieën van de revolutie (kleding Fidel, rugzak Che, pistool Raul, enz). Het is een museum zoals je ze in het westen niet meer ziet. Grote zalen met glazen vitrines waarin de voorgenoemde zaken te zien waren. Hierna hebben we nog een rondje door de stad gemaakt en toen we bij de Malecon kwamen zijn we daar uitgestapt. Vanaf daar zijn we naar het hotel gelopen (waar we nu vlakbij waren). Aangekomen bij het hotel begon het te storten. Hmmm. Biertje dan maar in het hotel, aan het zwembad. Er waren meer NL-ers op dat idee gekomen. Met z’n zessen gezellig gekletst en gelachen (wat niet zo tof was was de 6-0 Groningen – Feyenoord die bekend werd). Twee van de 6 zaten in de groepsrondreis. De andere twee gingen precies dezelfde reis als ons doen. Het bier was inmiddels ingeruild voor Pina Colada’s en Cuba Libres. Poink. Ik had ‘m best wel zitten. Er moest nog gegeten worden. Ha. In de Lonely Planet stond een pizzeria (ik had immers, nu al, geen zin in weer kip met zwarte bonen en rijst). De aankleding van de pizzeria sloeg nergens op. Met zogenaamde formicastoeltjes. Maar de pizza’s waren heerlijk. Zo ook de rode wijn. Haha. Tijd om te gaan slapen.

Dag 3

Dag 2 in La Habanna! Rond half 10 trokken we lopend de stad in. Over de Malecon. De roemruchte boulevard van Havanna van zo’n 6 km lang. De staat van de huizen aan deze boulevard is niet best. Komt zeker ook door de invloed van de wind en het zoute water. Er wordt wel e.e.a. opgeknapt maar het is behelpen hoor. Tof is dat de Malecon ongeveer 2 keer 3 baans breed is en de golven van de oceaan over het wegdek kletsen. Na de Malecon zijn we nog een stuk via andere straatjes gaan lopen, hier werd ons het dagelijks leven van Cuba goed duidelijk. Niet best eigenlijk. Behoorlijk arm en zeer, zeer vervallen. Meer dan ik van tevoren had gedacht. We zijn losgegaan met ons fototoestel en hebben unieke plaatjes kunnen schieten van muurschilderingen van de revolutie, oude auto’s, straatverkoop en de mensen. Dit alles stond nog los van ons eerste doel van vandaag de sigarenfabriek Partagas. De grootste fabriek van Cuba. Deze staat achter het (nagebouwde) Capitolgebouw. Maar helaas, onverklaarbaar, de fabriek was niet open voor bezoek deze dag.

Ondertussen waren we wel zo’n 20 keer aangesproken met ‘You want to buy Cuban sigar’. Overigens, waar je ook vaak mee aangesproken wordt is ‘Hoe laat is het’ of ‘Heb je een vuurtje’. Dit lijkt heel onschuldig, maar is het niet. Het gebeurt altijd door een Cubaan die er iets te goed uitziet met zijn kleding en altijd een chique vrouwtje bij zich heeft. Na de tijd of het vuurtje beginnen ze een praatje met je. Over honkbal. Of voetbal, ook wel. Maar daarna komt ie: ‘Waar gaan jullie heen?’ ‘Wij weten een fantastisch festival, midden in de stad, uniek dit jaar. Hebben jullie zin om mee te gaan’. Daar moet je dus niet aan beginnen. Want zo’n stel heeft heel veel vrienden en raad eens wie de drankjes enzo moet betalen. Je bent als toerist in de ogen van Cubanen namelijk een Yuma. Dat is niet aardig. Yuma’s zijn dom en zijn er om op te lichten. En iedereen mag dat doen. Wij waren hierop voorbereid en dan zeg je gewoon nee. Dat werkt goed, al krijg je na zo’n praatje wel een beetje een verongelijkte blik terug bij een nee. Naast deze sneaky, goed uitgevoerde manier, van ‘Ga je mee naar…’ heb je ook de recht door zee types. Die spelen volgens mij nooit wat klaar met toeristen. Die vragen direct: ‘You come to festival’? Ik heb daar in de loop van de avond veel lol om gehad. De kleine wandeltocht naar -opnieuw de pizzeria, jawel- leverde een stuk of 8 festivalvragers op. In plaats van dat hun zeiden: ‘It is very special’ zei ik dat. Daarnaast waren ze ook voor Feyenoord. Een topclub uit IJsland ;-) Er zijn nu Cubanen die Hand in Hand kunnen zingen. Ja, ik had een paar Cuba Libres op… En over IJsland gesproken. Dat werkt overal. Ben je klaar met de vraag: ‘Where you from?’. ‘Holland’. ‘Cruijf, Van Basten, Gullit’. Zeg dan gewoon dat je uit IJsland komt. Het valt gewoon stil. Soms hoor je nog een kleine Oo. En That’s it. Heel de vakantie heeft het ons goed geholpen. Er komt niets meer uit zo’n figuur. Op eentje na. Die zij Brrrr. Cold. Dat was lachen.

Goed. Sigarenfabriek was dus niet open voor bezoek. De musea ook, want het is maandag. Dus we besloten een fietstaxi te nemen naar Plaza de la Catedral. Ook weer lachen met zo’n fiets door al die straatjes. We kwamen bij een mooie kerk terecht met een even zo mooi plein ervoor. Hierna zijn we weer bij Jardin del Oriente gaan lunchen. Late lunch dat wel.

Na de lunch begon het eigenlijk weer te regenen. En dat heeft heel de middag geduurd. Dus weer in hotel drankjes gedronken aan het zwembad. Dit keer een aantal Nederlanders wat beter leren kennen. Waaronder Henri en Sabine. Gezellig stel. Ze zijn met ons meegegaan naar de pizzeria. Haha.

Dag 4

Vandaag vroeg bedje uit. Om 10.00 konden we de huurauto ophalen bij hotel Nacional. Redelijk om de hoek bij ons eigen hotel. Omdat we wisten dat er nog 4 stellen zouden gaan toeren, had ik bedacht dat het goed zou zijn om eerder naar de verhuur te gaan. Meestal duurt het toch een half uurtje tot drie kwartier voordat zo’n huur rond is. En dat maal vier… Om 9.20 waren we al bij de verhuur. Als eerste. Tenminste als eerste Nederlanders. Voor ons was een Frans stel. En die waren wat aan het bakkeleien over de staat van de auto. De verhuurder maar tegen ons in gebroken Engels, half Spaans: ‘Ik heb het niet op Fransen’. ‘Ja’, knikten wij, terwijl hij nog niet van ons wist dat we de auto ook goed zouden controleren. Het werd pas echt lachen toen die Fransman beteuterd met een los rubbertje in zijn handen stond van de deur en daar met zijn iPhone foto’s van maakte.

Om 9.45 reden we weg bij het verhuurbedrijf. Terug naar ons eigen hotel om de koffers op te halen. Daar kwamen we een aantal andere Nederlanders tegen. Die moesten nog naar het verhuurbedrijf. Achteraf ben ik blij dat we zo vroeg zijn gegaan. Want voor alle drie de andere stellen was er geen auto meer. Die hebben tot rond 13.00 moeten wachten op een auto. Een Geely nota bene. Wij hadden een Hyundai Atos. Automaatje.

Goed. Voor het eerst op de weg in Cuba. Veel verhalen gehoord over slechte wegen in Cuba. Maar de weg naar Pinar del Rio is goed. Eerst een stuk Highway en daarna kleinere wegen. Maar zeer goed te doen. Enige waar je scherp op moet blijven (en dat moet je toch wel continu blijven doen) zijn de mansgaten in de weg. Ik noem ze maar zo, omdat ze zo groot en diep zijn, dat je als man erin kan verdwijnen. Je auto zal er niet in verdwijnen, maar je moet er niet proberen overheen/doorheen te rijden. Minimaal lekke band, maar ik zie zo’n Atos ook nog wel een koprol maken.

Rond 13.00 waren we in Pinar del Rio. Dit ligt in het westen van Cuba bij de Vinales Vallei. Dit is een heuvelachtig gebied met vele koffie- en sigarenplantages. We hebben onderweg geen lifters meegenomen. Bij ieder groot kruispunt en de viaducten staan er veel lifters. Er zijn mensen van de staat aangewezen om deze lifters te verdelen over het aanwezige voertuigenpark. Deze mensen hebben gele jasjes aan. Toeristenauto’s laten ze met rust omdat je officieel als toerist geen lifters mag meenemen. Maar alles wat niet mag kan wel en alles wat wel mag hoeft niet in Cuba. Dus als je het wil, kan je stoppen. Dan zijn er ook genoeg mensen die het zelf proberen. Met geld in de handen. Of zelfs zo’n beetje op het midden van de weg gaan staan als je daar met 80 aan komt rijden (en net hebt afgeremd van 120) druk gebaren en mee willen.

Bij binnenkomst in Pinar wel een beetje irritant. Fietsers die gewoon voor of tegen je auto gaan rijden en zeggen dat de weg naar de binnenstad is afgesloten. ‘Volg mij maar’, zeggen ze dan. Gelukkig kenden wij hier ook een goede zin voor: ‘No me moleste, por favor’ oftewel ‘Val me alsjeblieft niet lastig’. Dit werkte. Na aankomst en checkin in het hotel zijn we naar de sigarenfabriek Fransico Donalien gegaan. Herkansing dus en dit keer lukte het wel. Helaas mocht je geen foto’s van binnen maken, want ik heb nog nooit zo’n authentiek proces gezien als nu. Een grote hal met allemaal mensen naast elkaar aan houten machines waarmee ze de sigaren rollen. In andere hallen maken ze de buitenkantjes van de sigaren of de dozen of worden ze getest op luchtdoorlaatbaarheid. Echt fascinerend om te zien.

Hierna besloten we een taxi te nemen naar een buitenwijk Pinar del Rio. Naar een tent Rumayor, alwaar het volgens de Lonely Planet goed eten zou zijn. Haha. Het was een afgeleefd buitenterras zonder enige gezelligheid waar alleen gerookte kippenpoot te bestellen was. Die was op zich goed, maar top was het niet. De biertjes smaakten wel goed. Het lukte ons niet om een taxi terug te krijgen (dat heb je als je in een buitenwijk staat) en we hebben het stuk terug gelopen. Wat word je dan aangekeken zeg, als je als Yuma in zo’n buitenwijk loopt. Je wordt wel met rust gelaten. Totdat je in de buurt van het centrum komt (we hadden geen idee waar we liepen) dan word je weer vaak aangesproken. Bij toeval liepen we recht op ons hotel af.

De andere 2 koppels (ja het lijkt wel een beetje Peking Express) zaten op het terras van het hotel. Nu moet je weten dat het terras aan een grote doorgaande weg ligt (sterker nog, aan een kruispunt van 2 doorgaande wegen) en dat de auto’s in Cuba maximaal op especial rijden (lees alleen de toeristenauto’s) met octaangehalte 94. De rest zit er zwaar onder. Laag in de 80 ergens. En dat geeft weer de nodige stank. Je keel gaat dicht zitten en je neus verstopt. Dus we hebben op het terras gezeten, maar dat is geen feest.

Henri en Sabine hadden wel een lifter meegenomen. Die had gevraagd of ze wilden paardrijden in de Vinales Vallei. Ze hadden ja gezegd en ze nodigden ons ook uit. Het leek ons ook wel leuk, maar we gaven wel aan dat we daar ter plekke zouden besluiten. Dat was akkoord. Inmiddels voelde ik me niet zo goed meer. Katertje (nog) in combinatie met de uitlaatgassen. Ik ben naar bed gegaan.

Dag 5

Vandaag beetje uitgeslapen. Ontbijtje gepakt en daarna met 2 auto’s de Vinales Vallei ingereden. Sabine en Henri voorop, Lobke en ik erachter aan. Om 11 uur moesten we een Edu treffen bij een benzinestation in een Barca shirtje. We waren iets voor elven in Vinales. En ja hoor. Daar kwam een Barca shirtje achter op een fiets aangereden. Na even aangegeven te hebben dat we eerst de paarden wilden zien en wat het zou kosten, gingen we met hem mee. Het was best nog een stukje lopen voordat we bij de paarden kwamen. Deze zagen er op zich goed uit. We besloten mee te gaan. We hebben ruim anderhalf een uur op de paarden gezeten in de meest mooie natuur die ik sinds lang gezien heb. En combinatie van rechtopstaande, kalkstenen pijlers, tabaksplanten en veel groen. Deze vallei is niet voor niets op de werelderfgoedlijst van Unesco gezet.

Onderweg kwamen we bij een Agricole Naturale (Natuurboederij) alwaar we genietend van het uitzicht een sigaretje gerookt hebben, wat sapjes hebben gedronken en fruit hebben gegeten. Inmiddels leerden we Henri en Sabine goed kennen. Topstel ;-) Na deze tussenstop gaf ik bij Edu aan dat het wel genoeg was. Hij wilde nog wel voor 3-4 uur door met rijden, maar wij gaven aan dat in totaal 3 uur ruim voldoende was. Ik gaf aan: ‘Finito’. Dat nam Edu nogal letterlijk op. Nog geen kwartier later stonden we naast onze paarden en moesten we het laatste stuk lopen naar de auto (wederom een kwartiertje). Dus in totaal ongeveer anderhalf uur op die beesten gezeten. Was super! Voor Lobke ook de eerste keer, dus leuk om te doen.

Tijd voor lunch. In het dorpje Vinales goed eten op, met muziek aan de tafel. Na de lunch hebben we een grot bezocht Cave del Indio. Want het gebied staat zeer bekend om zijn grotten. Oef wat een tegenvaller. Een toeristentrap zeg maar. Eerst een stuk langs lampen door zo’n grot en daarna op een bootje een ondergrondse rivier over. Blaw.

Hierna zijn we terug naar het hotel gereden (ong. drie kwartier) en onderweg nog wat toffe foto’s gemaakt. Tot slot goed gegeten in een Paladar. Kip, garnalen, vis. Goed eten is dus mogelijk in zo’n particulier restaurantje met een aantal tafels wat sinds een aantal jaar is toegestaan in Cuba. Helaas verkopen ze daar dan weer geen Coca Cola, maar het immer ranzige TuKola. Niet te drinken. Al om 9.00 uur gaan slapen, want morgen een lange rijdag.

Dag 6

Vandaag om 7.15 aan het ontbijt want zo’n 500 kilometer af te leggen naar Trinidad. Eerste stuk was zelfde weg terug (naar Havanna). We hadden een beschrijving meegekregen om door Havanna onze weg te vinden en op de juiste weg uit te komen naar Trinidad. Bij de eerste afslag ging het al mis. Haha. Omdat de beschrijving op de kilometerteller ging, moet er gelijk geimproviseerd worden… Was mijn schuld :-)

Onderweg nog een stop gemaakt bij de Varkensbaai. Bij een dierentuintje. Daar verder niets bekeken, koffie gedronken. Wel iets gemist, namlijk hoofdkwartier van Fidel tijdens de Varkensbaaicrisis. Kan gebeuren, zat nog teveel met mijn hoofd bij het autorijden.

De rest van de route was makkelijk. De wegen in dit deel van Cuba zijn gewoon goed (op die verschrikkelijke gaten her en der na, dus je moet scherp blijven). En ik moet zeggen een super routebeschrijving, die klopt! Bij Cienfuegos moesten we de snelweg af. We zijn dat dorpje nog even ingeweest, voornamelijk om te lunchen. Maar het had ook een leuk pleintje. Vanaf Cienfuegos was het een schitterende route naar Trinidad. Mooi heuvelachtig, kris-kros weggetje. Leuk autorijden. Ergens halverwege Cienfuegos – Trinidad werd het even lastig. Alle bordjes naar Trinidad waren doorgekrast en er stond weer allerlei volk op de weg die op een redelijk dwingende manier probeerde te vertellen dat de weg afgesloten was. We moesten vooral mensen meenemen, dan zou het goed komen. Vertrouwend op onze routebeschrijving, reden we door en kwamen we helemaal goed uit. Het was wel een paar keer naar rechts en een paar keer naar links, dus de lifters hadden wel de goede weg uitgekozen om te proberen mee te rijden. Hierna werden de wegen nog mooier. Onderweg nog wat bananen gekocht (tros minibananen voor 1 CUC) en pennen uitgedeeld. Nog nooit zo’n blij iemand gezien.

De aankomst in Trinidad was heftig. Hier was het niet leuk meer om aangesproken te worden dat de weg afgesloten was. Want ze gingen dwars voor je auto staan en lieten je er niet door. Ik had een toeristenauto voor me, die niet door kon rijden, omdat ze ervoor stonden. Ik stuurde onze auto eromheen en werd ook tegengehouden. Weer het verhaal dat de weg afgesloten was. Ze konden je er wel naartoe fietsen voor een paar CUC. No, gracias. En dan toch maar doorrijden. Langzaam totdat ze toch maar opzij stappen. En dan proberen ze je deur open te trekken. Niet tof. Blijven doorrijden. Stapvoets.

In Trinidad reden we door een straatje, waar het echte leven van Cuba plaatsvond. Te gek. Kapper op straat. Vleesverkoop op straat. Oude Buicks. Enzovoorts. Vanuit Trinidad moesten we doorrijden naar La Boca een klein plaatsje naast Trinidad. Vanaf daar doorrijden naar Playa Acon een schiereiland. Daar lag ons hotel, Club Amigo Costa Sur. We kwamen rond een uur of 3 aan. Het leek wel of de tijd stil had gestaan. Terug naar de jaren 50. We kregen een bandje om, bleek het all in te zijn. Heb daar een superfotootje gemaakt aan het zwembad met een biertje in ‘t handje. Deze gemmsd naar Jeroen, Bart en Stephan. Het goede leven zeg maar…

De rest van de kolonne (de andere fly-drivers) hebben we niet meer gezien. Zij zaten ergens anders. Toen de zon onderging hebben we heerlijk buffet gegeten (not) en was het na nog een paar biertjes en cuba libres tijd om te gaan slapen.

Dag 7

Acht uur eruit. Na het ontbijt terug naar Trinidad gereden. Ik reed in een keer naar Plaza Mayor. Het centrale plein van Trinidad. Alleen we wisten nog niet dat we goed zaten. Volop foto’s genomen en toen op zoek gegaan naar het centrale plein. Na een aantal keren vragen en rondjes gelopen wisten we het. We waren er al ;-) Mooi pleintje met mooie opgeknapte gebouwen, kinderhoofdjes als wegen en veel paard en wagen vervoer.

Op het plein zijn we nog een toffe Gallerie in geweest met werken van lokale kunstenaars. Best tijdje doorgebracht. Daarna zijn we het Museo Lucha Contra Bandidos. Een museum wederom in het teken van revolutionairen. Maar dan van de streek Sancti Spiritus. Er stond onder andere een neergeschoten U2 van de VS tentoongesteld. Daar zijn ze trots op in Cuba! Het was weer een mooi authentiek museum met als bonus een klokkentoren waar je in mocht. Omdat wij er als enige waren, mochten we nog een verdiepinkje hoger dan normaal (uiteraard tegen betaling van een CUCske). Oh, wat hebben we veel foto’s gemaakt van Trinidad. Het is gewoon een openlucht museum.

Daarna een heerlijke lunch op in een sjiek uitziend restaurant. Was een lokaal ovengerecht met kip, spaghetti in rode wijn saus. Heerlijk. ‘s Middags besloten om naar het strand te gaan bij ons hotel. Het is immers vakantie. Strand had een barretje wat bij het all inclusive concept hoorde. Zonnetje, warme zee, biertjes, boekje lezen. Vakantie!

‘s Avonds wilden we de zonsondergang zien bij een restaurant langs de weg, aan zee. Was 2 km lopen. Mooie zonsondergang gezien en daarna verse kreeft gegeten. Hadden we nog nooit op. Hoewel het vers en goed was, ben ik niet dol op kreeft besloot ik. In het donker teruggelopen (en wat er dan langsrijdt aan oude auto’s zonder verlichting) en bij het hotel aan het zwembad nog wat biertjes op. De avond werd afgetopt met muziek uit de jaren 50/60, waaronder Elvis. Wederom terug in de tijd, met het hotel als decor.

Dag 8

Rond half 8 ontbijt. En om 9 uur in de auto. We zijn eerst helemaal losgegaan met foto’s maken in het straatje waardoor we gisteren aankwamen. Het geeft zo het leven van Cuba weer. Daar moesten we even naar terug en een en ander vastleggen. Pas rond 11 uur gingen we op weg naar de volgende bestemming Camagüey. We hebben ‘m in een keer doorgetrokken zo’n 250 kilometer. Tussendoor wel even een koffiestop gehad waarbij we bij het parkeren bijna overlopen werden door stieren en koeien. We waren van tevoren gewaarschuwd, Camagüey rijd je niet even zo maar binnen. De stad is ooit gebouwd om piraten de weg kwijt te laten raken. Maar daar waar toe nu toe bij het binnenrijden van een stad je redelijk irritant en dwingend benaderd wordt dat een weg afgesloten is, komen hier fietsers naar je toe die aangeven de weg te willen wijzen. Uiteraard voor een CUC, dat dan weer wel. In ongeveer een 10 minuten werden we door een wir war aan straatjes bij een plein afgezet. Daar parkeerden we onze auto (met oppas voor een paar CUC) en daarna was het nog een klein stukje lopen naar het hotel. Gran Hotel.

Het hotel was mooi met de eetzaal op de vijfde verdieping en een dakterras op de zesde. Het is zo’n hotel waar je opa en opa vroeger verbleven. Ook helemaal uit die tijd. Omdat we maar 1 middag in Camagüey zouden zijn, besloten we niet moeilijk te doen en ons rond te laten fietsen. Bij toeval kwamen we Henri en Sabine ook weer tegen (werden ook rondgefietst). We hebben veel gezien van Camagüey. Mooie kerkjes, straatjes en dorpspleinen. Camagüey is heel anders dan Trinidad, maar ik vind het minimaal zo mooi. Na anderhalf uur rondgefietst te zijn, hebben we met z’n zessen een paar cocktails op bij het centrale plein en daarna gingen we door naar een paladar om te eten. Dit ook op aanraden van een Cubaan die Nederlands sprak. Maar de paladar was zo koud en ongezellig, dat de dames er niet wilden eten. Achteraf ben ik ze heel dankbaar, want we zijn in een mooi (ook niet supergezellig) restaurant geweest waar ze prima rode wijn hadden en het eten heel goed was. We hadden inmiddels ook begrepen dat er een dorpsfeest zou zijn op het centrale plein. Er liep veel volk op straat. Overal is de zaterdagavond te herkennen ;-)

We besloten om naar het plein te lopen en ons in het feestgedruis te storten. Op het plein zijn we een kroeg ingedoken en daar hebben we een biertje besteld. Helaas voelden onze vrienden zich niet helemaal lekker en Lobke en ik bleven alleen over in de kroeg. Met een groep Duitsers, die een hele toffe gids bij zich hadden. Een Cubaan die perfect Engels/Duits sprak. Daar hebben we een aardig tijdje mee staan praten en we hebben veel vragen kunnen over Cuba en het leven in Cuba. Alle veranderingen van de laatste tijd zijn voor ons opgesomd. Zeer leerzaam. Inmiddels was het drukker geworden in de kroeg en had Lobke aanpraak van een aantal Cubanen. Ze kwamen uit Jamaica en woonden inmiddels vele jaren in Cuba. Er stond ook nog een verloren andere Cubaan bij. We hebben een paar rondjes gegeven (dat hoort als Yuma, ze kennen je niet, jij bent een stomme toerist met teveel geld en jij moet betalen. Wanneer je de Cubanen iets beter leert kennen promoveer je tot Punto. Dan blijf je nog steeds betalen, maar ben je niet meer stom). Een paar rondjes dus en alleen aan dezelfde drie waarmee we als eerste aanpraak hadden. Want er kwamen steeds meer vrienden bij, die ook een drankje lustten. Of geld wilden wisselen (van CUP -lokaal geld- naar CUC -toeristengeld). Of Che bankbiljetten wilden verkopen (ik heb er nog een gekocht ook). Het was lachen geblazen. Veel geleerd, want onze vrienden durfden behoorlijk open te praten over de situatie en politiek in Cuba. Het gaat veranderen zeiden ze. Dat wisten ze zeker. Een aantal steekwoorden qua lol (ga ik allemaal niet uitschrijven, maar is voor mezelf als ik het ooit teruglees): sigaretten uitdelen aan stille Cubaan, ik ben geen bank bij de wisseltruuk, casa cerrado bij stille Cubaan, vol van Cuba Libre, maffe kaaskop die ons kwam vertellen dat we nog veel kunnen leren van de Cubanen, die hem uitlachten om zijn kleding; er hoeft alleen nog maar een camera om zijn nek. Haha.

Dan nu even een stukje over geld. Dit omdat ik daarnet over de grote wisseltruuk sprak. Voor zover ik heb kunnen beoordelen zijn er 3 tot 4 betaalmiddelen in Cuba. Allereerst natuurlijk het officiële Cubaanse geld de Cubaanse Peso (CUP). Een euro is zo’n 35 CUP. Dit is het geld waar de Cubanen hun dagelijkse benodigdheden mee afrekenen. Met name eten op de markt/straat. Dan heb je de Cubaanse Convertible (CUC). Een euro is zo’n 1,36 CUC. Dit is het geld waar toeristen mee betalen, maar waar ook Cubanen mee betalen als het gaat om luxe artikelen (benzine, eten in een supermarkt, uit eten, elektronica, enz). Als derde betaalmiddel heb je de euro. Deze kan je eigenlijk alleen in resorts en hotels kwijt. Je betaalt dan wel 1 op 1. De dollar is verboden in Cuba sinds 2004, maar de koers van de CUC is gelijk aan die van de dollar. Dan het vierde betaalmiddel: bonnenboekjes. Cuba is een socialistische staat. Dat wil zeggen dat iedere burger recht heeft op gratis basisvoorzieningen als zorg, onderwijs, woning en eten. Dat eten wordt verzorgd via een bonnensysteem. Als je idealistisch denkt is het een mooi systeem. Alleen, wat ik ervan heb begrepen, krijg je te weinig bonnen om genoeg te kunnen eten. Dat geldt ook voor het loon. Iedere Cubaan werd betaald door de staat. Het gemiddelde inkomen van een Cubaan is zo’n 20 CUC (15 euro). Of je nou arts bent of kamermeisje. Dat is erg weinig, hoewel omgerekend naar CUP’s er wel weer veel voor te krijgen is. Inmiddels bestaan er wel grotere verschillen tussen arts en kamermeisje omdat anders de artsen niet te houden zijn voor Cuba. Want de grenzen zijn sinds kort open voor Cubanen en dat wordt nog vrijer. Maar dan nog. Iedere Cubaan wil dus extra geld verdienen. En dat kan aan de toeristen. Vandaar de vele, vele vragen op straat naar of je een sigaar wil, naar een festival wil, de weg wilt weten, ergens wil eten, enz. enz. Want wij als toerist hebben daar al gauw een CUC of meer voor over wat op 1 dag al een tiende van je maandsalaris kan betekenen. En als wij als toerist geen CUC geven voor de dienst dan wordt er commissie gerekend over je eten, wat dan alsnog naar de dienstverlenende Cubaan gaat. Goed als je dit allemaal weet (en ik weet het niet allemaal van daar ter plekke, maar heb me er ook op ingelezen) dan weet je dat het goed opletten is. Welke wisselgeld krijg ik terug. De CUC of de CUP (gelukkig is het onderscheid groot). Welke prijs staat er op de kaart in het restaurant (soms helemaal niet, dan van tevoren naar prijzen vragen). Nee, ik zoek mijn eigen restaurant wel en heb daar geen hulp bij nodig. Nee, ik wil geen geld wisselen (is mijn antwoord vele malen op straat geweest). Enz. enz. En ik heb mijn ogen uitgekeken in de CADECA’s. Dat zijn wisselkantoren. Cubanen lopen daar met stapels geld naar binnen (CUP’s) en krijgen dan een aantal briefjes van 1 of 5 terug (CUC’s). In 1 CUC passen zo’n 24 CUP. Niet te volgen allemaal. Ik kan er nog veel meer over vertellen. Maar bovenstaande is allemaal al raar genoeg. Ik hou het hierbij.

Overigens, overal lees ik dat Cuba duur is. Dat is niet het geval. Tuurlijk het is duurder dan Azie. En de prijzen verschillen heel erg. Maar als je goed zoekt, valt het allemaal we mee. Biertje op een terras (blikje) een CUC (75 cent). Een Cuba Libre is anderhalf tot twee CUC. Een klein flesje water ook al snel een CUC, maar 5 literflessen 1,75 CUC. Avondeten. Tussen de 7 en 10 CUC. Benzine. Dat is het enige wat wel wat duurder is. Especial voor 1,40 CUC. En we hebben ruim 3000 km gereden. Dus dat was de grootste kostenpost. Maar we hebben veel, veel minder opgemaakt dan gedacht. En we hebben niet zuinig gedaan ;-)

Dag 9

Vanochtend rustig aangedaan, na het feestgebeuren van gisteren. We zijn met dezelfde fietser Camagüey uitgereden. Deze heeft ons netjes op de snelweg afgezet naar Las Tunas. Vandaag een stuk moeten rijden naar Santiago de Cuba. Over bijzonder slechte wegen. De route ging van Las Tunas, via Bayamo naar Santiago. Zo’n 330 kilometer. Onderweg vele gaten in de weg, paard en wagen over de snelweg, veel lifters op de weg, en nog meer gaten. In Palma Soriano waren alle bordjes naar Santiago weggehaald. Je kon vanuit deze plaats via de oude weg of via de snelweg naar Santioga. Na 3 keer verkeerd en het vriendelijke aanbod om mee te rijden om de weg te tonen (niet gedaan) kwamen we gelukkig op de snelweg terecht. Nou ja, snelweg. Een stuk asfalt zo breed als de A2 zonder belijning en met veel gaten en scheuren. Mijn tip. Rij achter een Cubaan aan. Deze zigzagt en remt zonder enige moeite de snelweg over. Je hoeft ‘m alleen maar na te doen (en bij te houden, wat best veel moeite kost). Vooraf lazen we dat we er 5 uur over zouden doen, het zijn er 6 ½ geworden.

In Santioga de Cuba kwamen we in een sober en simpel hotel terecht. Op internet werd deze op Zoover zwaar slecht beoordeeld met een 3. Het viel mee. Omdat we pas laat in Santiago waren aangekomen, zijn we in het hotel tegenover ons hotel gaan eten. Daarna nog een paar biertjes gedaan in het eigen hotel en gaan slapen.

Dag 10

Om 10.00 uur een taxi genomen naar downtown Santiago. Leuk gesprek gehad met de taxichauffeur, hij sprak de wens uit om ooit naar Amsterdam te kunnen reizen. Per wet wordt binnenkort geregeld dat je zonder een invite naar het buitenland mag reizen. Maar ja, dan de centen nog om zo’n reis te kunnen maken. In Santiago hebben we een stadswandeling gemaakt vanuit de Lonely Planet. Santiago is de tweede grote stad van Cuba en staat bekend om de meest Afrikaanse stad in het Caraïbisch gebied. Wij vinden van niet. Een toffe stad, maar zo anders dan we ons voorgesteld hadden. Ook heel anders dan Havanna. We hebben veel gezien en veel toffe foto’s gemaakt van de wijk Tivoli, de Padre Pico trappen, het eerste woonhuis van Fidel, de Bacardi fabriek, Plaza de Dolores, Plaze del Marte en we zijn geëindigd bij Cuartel Moncada. Cuartel Moncada was vroeger een gevangenis en ook het martelcentrum van Batista. Batista was de voorganger van Fidel en platgezegd geen lievertje voor zijn eigen volk. Een alleenheerser en een tiran die van 1934 tot 1959 zijn ding heeft kunnen doen. Fidel Castro heeft een aantal malen geprobeerd om Batista te verdrijven en pas in 1959 is dat gelukt in samenwerking met Che Guevara en vele andere vrijheidsstijders. Onderdeel van de revolutie was een aanval op Cuartel Moncada. Dit was een schijnaanval van een aantal commandanten, zodat een aantal kilometer verderop de boot Granma aan land kon gaan met daarop Fidel en Raul Castro. Fidel is ook een alleenheerser, maar hij heeft veel krediet bij de bevolking omdat hij Batista verdreven heeft. Wat ik inmiddels begrepen heb is dat de helft van de Cubanen pro Fidel is en de helft tegen. Er is in de jaren 90 een aantal keer demonstraties geweest tegen Fidel, in Havanna. Rusland stortte in en de geldkraan ging dicht. Daardoor werd Cuba helemaal geisoleerd en nog veel armer. Maar omdat Fidel en ook Raul toch veel krediet hebben, hebben de demonstraties nooit de aftocht van Fidel in gang kunnen zetten. Nu Raul aan de macht is veranderd er veel. Van Coca Cola in de schappen tot de mogelijkheid om eigen bedrijfjes te kunnen starten. Het is maar de vraag -mijn vraag eigenlijk- of na het tijdperk Fidel en Raul wat binnenkort zal aanbreken- er grote veranderingen doorgevoerd zullen worden. Het lijkt erop of de Cubanen ook tevreden zijn met de kleine veranderingen die nu plaatsvinden. Maar dat baseer ik eigenlijk nergens op. De enige partij CPP heeft in iedergeval veel macht.

‘s Middags na de wandeling heb ik heerlijke vis op (Lobke had geen honger!). Daarna hebben we voor de middag een taxi afgehuurd. Ik had even geen zin om te rijden ;-) Eerst zijn we naar een botanische tuin 2 km buiten Santiago geweest. Dat was niet veel maar de eigenaar die ons een uur heeft rondgeleid was erg enthousiast. En dat maakte het wel weer leuk. Daarna zijn we doorgereden naar een fort, 10 kilometer buiten Santiago. Het lag er mooi op een heuvel met schitterend uitzicht op zee en de stad. Alleen ik heb al teveel forten gezien in mijn leven. Dat kon me niet meer zo boeien. Was wel weer lachen dat we daar Henri en Sabine tegen het lijf liepen.

‘s Avonds gegeten in restaurant Barracon. Op loopafstand van ons hotel. Erg, erg goed eten. Ik heb een mixed Grill op. Daarna zijn we op tijd naar bed gegaan. Want morgen is het een grote dag. Heel de dag rijden, grotendeels over dezelfde weg terug naar Sancti Spiritus, waar we op de heenweg ook al langs zijn gereden. Een tocht van ruim 500 km. Ik zie er tegenop.

Dag 11

Vanochtend 6 uur het wekkertje. Ontbijten kon vanaf 7. We stonden er al om 6.50. Maar no way dat we al de ontbijtzaal inmochten. ‘t Werd 7.05. Zouden ze niet weten wat voor tocht we vandaag voor de boeg hebben. Goh. En dan eet je door. Kan je om 7.15 wegrijden, is je linkervoorband zo goed als leeg. Dus eerst op zoek naar een bandenoppompvoorziening. Zo noem je dat in Cuba. Want deze voorzieningen zijn niet bij tankstations te vinden. Nee dat is een andere vergunning. Na enig rondrijden en rondvragen hebben we de voorziening gevonden. We werden geholpen door een alleraardigste Cubaan, die niet bij de voorziening hoorde, maar die uiteraard wel een CUCje wilde verdienen met het oppompen van de banden. Voorruit dan maar.

Om 7.45 reden we voor het echie weg in Santiago. Overigens ook een plaats met veel straatmuzikanten. Dat ben ik vergeten te vertellen gisteren. Maar daar is Santiogo echt leuk in. Vaak komen ze met z’n 2-en of 3-en bij je spelen (waar je ook zit of wat je ook aan het doen bent) en spelen ze muziek van de Bueno Vista Club. Op veel plekken was het irritant, maar in Santiago was het leuk. Goed weg waren we dus. In de mist. Op de snelweg met gaten. Verder helemaal niet gevaarlijk ofzo. Welnee. Maar weer een Cubaan opgezocht die de weg voor ons vrijmaakte :-)

En toen. Toen gebeurde het. Het gekste van deze vakantie. Iets wat ik al weleens in het buitenland gezien had, maar niet in deze vorm. Een ochtendspits. Hoe het dorp of de stad heet weet ik niet meer. Maar denk je eens in. Het is rond 9.00. Je rijdt een dorpje in. De weg voor je is vol met verkeer. Je rijdt over zanderige wegen. Met gaten. De ochtendzon straalt al volop. Je kijkt rond en ziet trucks volgestouwd met mensen. Paard en wagen. Koetsen. Van die ouderwetse uit het wilde westen. Ook allemaal vol met mensen. Volop volk. Honderden mensen. Op fietsen. Honden, koeien, alles dwars door elkaar heen. En natuurlijk de onvermijdelijke Buicks die uit elkaar vallen en andere oude auto’s uit de jaren 50. Surrealisme! Echt. We dachten dat we in een film zaten. We zijn zelfs vergeten een foto te maken. Te bijzonder.

Nadat we dit spektakel achter ons hadden gelaten was het vooral nog een lange dag. Veel dus over dezelfde weg als heen, maar dan in een dag. Pittig. Maar eenmaal in Sancti Spiritus aangekomen toch wel te doen. We hebben er zo’n 8 uur over gedaan, maar vooral ook omdat we in Sacti Spiritus niet zo’n beste beschrijving hadden om bij het hotel te komen. Duurde nog ruim ¾ uur voordat we het gevonden hadden. Het hotel in Sactie Spiritus is prachtig. Hele grote, hoge kamers met superbedden en een mooie badkamer. Een ander stel van de kolonne had een kamer met een aparte zithoek, 2 badkamers en 3 televisies. Weird. We hebben in het hotel gegeten met onze vrienden en daarna op terrasje nog wat Cuba Libres op. Mmmwah. Ik had ‘m vrij snel zitten door het vele en lange auto rijden. Slapen dus.

Dag 12

Vanochtend nog even Sancti Spiritus bekeken. Er ligt een mooie brug door dit plaatsje die door de Spanjaarden gebouwd is. Sowieso is dit een van de 7 steden in Cuba die door de Spanjaarden gesticht is. Verders leuke straatjes, mooie kerkjes en ook hier weer behoorlijk wat vervallen spul op je heen.

Om 11.00 reden we weg uit Sancti Spiritus. Onze laatste dag in de auto. Onderweg naar Varadero, maar niet voordat we uitgebreid Santa Clara hadden bezocht. De bakermat van de revolutie. De bakermat van Che.

Rond 13.00 kwamen we aan in Santa Clara. We reden in een keer goed naar het monument van Che. Een groot plein aan weerszijden van een weg met daarop 2 grote -laten we het maar promotie borden noemen- van Fidel en Che. Uiteraard met de positieve woorden van Che dat werken en strijden goed is voor de maatschappij. Aan de andere kant van de borden stond een groot betonnen/marmeren bouwwerk met een aantal meter de lucht in een standbeeld van brons van Che. Groots. Onder het bouwwerk zat het mausoleum en het museum de Che. In 1997 zijn de overblijfselen van Che en 6 andere strijders die allen vermoord zijn door de CIA in Bolovia overgeplaatst naar Cuba en heeft Fidel als eerbetoon deze overblijfselen bijgeplaatst in het mausoleum. Indrukwekkend om daar rond te lopen. Het museum liet het leven van Che zien, van geboorte, via diverse revoluties tot de dood in Bolivia. Che en Fidel waren geen vrienden meer na 1966. Vandaar dat Che elders nieuwe revoluties aanging. Zo ook in Bolivia. Maar de VS wisten inmiddels wat dat voor gevolgen kon hebben, vandaar dat ze Che gedood hebben in Bolivia. Respect van Fidel dat hij Che toch heeft bijgezet bij de andere Cubaanse helden.

We hebben een klein uur doorgebracht bij het monument, mausoleum, museum en daarna wilde ik nog graag de geblindeerde trein zien (daarmee zijn de revolutionairen Santa Clara binnengereden) en een ander, veel kleiner en ingetogener beeld van Che Guevara. Goed. Dat was dus niet te doen. Aan de hand van de kaart in de Lonely Planet zijn we 3 keer verkeerd gereden. Vervelende aan steden in Cuba is dat veel eenrichtingsverkeer is en er nergens borden staan. Ik maakte nog bijna een aanrijding met een politieauto -ik keek de verkeerde kant op bij een kruising met eenrichtingsverkeer, tot aan deze kruising lag alles om en om- die nogal misbaar maakten. Kan gebeuren zei ik in mijn beste Nederlands. Het lukte gewoon niet om het te vinden. We besloten door te gaan. Toen we net de stad uitreden, zei ik dat ik het toch wel erg jammer vond dat ik de trein en het beeld niet zou zien. Aaarcgggh, zei Lobke. Maar als ik een fietser zou regelen die ons zou brengen, was het goed. Dat lukte in een keer. Zowel El tren blindado als het beeld van Che waren zeer indrukwekkend. En de fietser was zo tof en aardig (hij had zelfs als cadeau een 3 Cubaanse Peso biljet van Che) dat we hem overladen hebben met cadeaus. Pennen, zeep, paar CUC. Vooruit, hij had een goede dag. Voor dit alles bracht hij ons ook weer terug naar de autopista.

Daarop was het nog zo’n 2 uur rijden voordat we de afslag moesten hebben naar Varedero. Het eindpunt van onze vakantie. Na de afslag vroeg Lobke hoe het stond met de benzine. Zit goed zei ik. Niet dus. De meter ging opeens heel snel naar leeg. In een dorp gingen we op zoek naar een benzinestation. Navraag heeft ons erbij gebracht, maar dat was alleen Gasolina (83) en dat gaat niet in onze huurauto. We besloten het erop te gokken. Gelukkig kwamen we toch nog een benzinestation tegen en we hebben nog voor 5 CUC getankt. Na nog een uurtje rijden kwamen we in Varadero aan. Daar heb ik een foto gemaakt van het mooiste propaganda Che bord ever. We moesten door naar een langgerekt schiereiland waar alle all-inclusives staan. Vroeger was dat stuk verboden voor Cubanen, maar tegenwoordig mogen ze er ook op. We kregen weer een bandje om ten teken dat we weer onbeperkt onze gang mochten gaan. Dit keer voor bijna 3 dagen :-)

3 van de 4 stellen waren nu binnen, het laatste stel volgde snel. Toch mooi met 4 auto’s Cuba doorcrossen zonder verdere ellende, lekke banden of andere pech. We hebben met z’n achten gegeten in het buffetrestaurant (ik zeg verder nix over het eten) en hebben daarna lekker aan de drankjes gezeten. Het werd een latertje.

Net na het eten ging ik nog even sigaretten met de auto halen. Moest zo’n 14 km terug naar het dorp Varadero. Paar keer tussendoor bij een ander hotel geprobeerd sigaretten te halen. Lukte niet. Maar ik kwam een keer achter surrealisme deel 2 terecht. Een paard en wagen. In het donker met een klein wit lampje achterop. Met daarop, op de bok, een heel oud mannetje en vrouwtje. En in de wagen zelf een lama, een hond en op het dak een aap. Nee ik had (nog) niet teveel op. Ik kon de wagen niet inhalen (ik reed op een smal weggetje) en moest er zo 5 minuten achter blijven rijden. Het was steeds moeilijker uit te leggen dit ensemble in mijn hoofd. Haha.

Dag 13

Vanochtend om 10.00 werd de auto opgehaald. Daarna door naar het strand. Gezellig met Henri en Sabine. Gelezen. Gekletst. Verslag geschreven. Kolonisten van Catan (dobbelspel) gespeeld. Gezwommen. Biertjes, Pina Colada’s en Cuba Libres gedronken. Hamburgers gegeten. Gezwommen. In de zon gelegen. Of te wel. Helemaal niets doen. Genieten van de all inclusive na de rondreis.

‘s Middag werd het wel iets minder weer. We zijn toen verkast naar het zwembad. Daar nog heerlijk tot 6 uur gelegen. Inmiddels was er veel vreemd volk het hotel ingekomen. Van Russen tot Indiers. Die laatsten waren gek, gestoord. Er was een grote knokpartij met politie en alles erbij. Zo gebeurd er twee weken niets en gaat het hier nog ff los. Leuk hoor zo’n all inclusive concept als je er niet mee weet om te gaan.

‘s Avonds nog a la carte gegeten. Ook niet super, maar wel te doen.

Dag 14

Zie gisteren. Alleen het weer was niet zo strandachtig. Ik heb nog wel even in de zeer wilde, woeste zee gezwommen. Dat was vet, half verzopen dat wel. Daarna ook naar het zwembad gegaan, waar Lobke, Sabine en Henri ook waren. Weer een hele dag chil. Niets gedaan.

Wel zijn de mensen van de busrondreis -van de eerste dagen- er ook. Man, man. Wat lopen die te klagen over Cuba. Eten is niet goed. Koffie niet lekker. Rondreis viel tegen. Animatieshows niet goed. Noem maar op. Tsja. Wat wil je in een derde wereld land. Want dat is het echt. Hoewel de basisvoorzieningen er dus (behoorlijk) op orde zijn zijn, is het er gewoon straatarm. En bestaat de koude oorlog nog met de VS, inclusief handelsembargo, is er geen industrie, geen hulp uit Rusland en is alles vervallen en valt uit elkaar.

Goed genoeg daarover. ‘s Avonds nog wat gegeten en gedronken maar Lobke en ik zijn op tijd naar bed gegaan. Om de volgende dag nog een keer vroeg eruit te gaan en te genieten van de zon.

Dag 15

Helaas van 8.00 tot 10.00 geen goed weer. Vol bewolkt. Toch nog van 10.00 tot 11.30 in de zon kunnen zitten. Helaas is het kopen van souvenirs mislukt. Kon niet met creditcard betalen. Machine was stuk. Kon niet geld wisselen bij bankje van het hotel, storing met computer. Kon geen geld wisselen bij de balie (jawel, maar dan tegen koers 1 op 1, ben gekke Henkie niet). Dus geen drank, sigaren, t-shirts of anderszins. Behalve de sigaren en drank die we al eerder gekocht hadden.

Rond 11.30 werden we opgehaald. Bij de vraag van de reisleidster wie heeft het goed gehad, deed heel de bus: ‘NIETS’. Behalve een beetje mompelen dan. Behalve de mensen die de fly-drive hadden gedaan. Wij klapten en uitte onze vreugdekreten.

Op het vliegveld nog een poging gedaan voor souvenirs, maar ook daar was er een storing met creditcardautomaten. Ik had geen zin meer om geld te wisselen. Dus helaas.

Om 15.00 gaan vliegen, via Cancun, Mexico onderweg naar Amsterdam. Daar de volgende dag om 9.30 aangekomen.

Kaart

Bekijk de reis op de kaart hieronder of op een grotere kaart.
 

Wat is het?
Iedereen kent het wel. Je upload een filmpje op Youtube die je wilt delen op Twitter en Facebook. Of je schrijft een blogpost in WordPress of Blogger die je alleen wilt delen op Linkedin. Of je maakt een foto met je mobiel die je zowel op Flickr wilt zetten als op Facebook. Dat wil je vanaf je ipad kunnen, maar ook vanaf je mobiel of laptop. Dan moet je nogal wat onderlinge relaties aanleggen vanuit je tools, devices en apps om dat allemaal voor elkaar te krijgen. Nu is daar IFTTT voor. Je geeft eenmalig toegang tot je verschillende webprofielen en daarna leg je allemaal routes aan: Ik wil dit daar doen als dat het geval is.

Voorbeelden van routes
Ik heb gisteren even de volgende routes aangelegd:

1. wanneer ik vanaf mijn mobiel een foto in Flickr upload met de tag fb, wordt deze behalve in Flickr ook in mijn Facebook fotoalbum geplaatst en verschijnt er een bericht op mijn Facebook wall;
2. wanneer ik een blogpost schrijf in WordPress die niet zakelijk is, zet ik de titel, samenvatting en url door naar Facebook en Twitter d.m.v. de tags fb en tw (en dus niet naar Linkedin);
3. wanneer ik in Youtube een video upload, wordt er een tweet geplaatst.

IFTTT maakt gebruik dus gebruik van de kracht van tags van de verschillende tools. Je bent dus niet afhankelijk van bijvoorbeeld een RSS feed of de mogelijkheden van een applicatie zoals bijvoorbeeld Twitterfeed. Met IFTTT kan je heel gericht te werk gaan met het updaten van je profielen en tools.

Er is nog veel meer mogelijk
Want ook Evernote, Gmail, het weer, de tijd en SMS zijn beschikbaar in IFTTT. Dus als de temperatuur onder het vriespunt raakt, kan ik een SMS naar mezelf sturen dat het koud is. Of iedere ochtend om 8 uur kan ik een tweet sturen met Goedemorgen (ga ik niet doen hoor). En ook beschikbaar zijn: Soundcloud, Lastfm, Delicious, Read it later, Foursquare, enz. Meer dan 40 diensten! Dan snap je wel wat voor combinaties er allemaal mogelijk zijn.

Voorheen gebruikte ik Pixelpipe en Dlvr.it om foto’s en video door te zetten naar Twitter, Facebook en Linkedin. Of om een nieuwe blogpost te delen op Twitter. Maar die tools zijn beperkter. Je kan onvoldoende instellen dat een Flickr foto bijvoorbeeld alleen op Facebook mag komen. En dan kan dat alleen maar als link naar Flickr en niet naar het fotoboek van Facebook zelf. Daarnaast wordt Pixelpipe nauwelijks meer onderhouden. Er vallen steeds meer diensten af. Het is dat het nog draait op mijn mobiel met Android 2.6.

Ik ga dus afscheid nemen van Pixelpipe en Dlvr.it. IFTTT gaat gewoon verder. Is vergaand geïntegreerd met de functionaliteiten van de verschillende online profielen en tools. En bijzonder eenvoudig in gebruik. Bij alles wat je aan elkaar verbindt, krijg je een overzicht van de onderdelen die van het ene platform doorgezet kunnen worden naar het andere.

The proof of the pudding
Deze blogpost heb ik in WordPress geschreven. Met de tags fb en tw. Als het goed is, is deze post dus alleen gedeeld op Facebook en Twitter. En niet op Linkedin.

Laat het internet het werk doen!

If this than that (IFTTT) is te vinden op http://www.ifttt.com.

1. Vooraf vroegen mensen mij, ga je naar Cuba voor de sigaren, de oude auto’s of de rum. Nee -nou ja, natuurlijk ook wel- maar ik ga voor de borden. Mensen die mij kennen weten dat ik daar dol op ben. Borden met een verhaal. Vele duizenden staan er in Cuba. Uniek is dat de uitingen op deze borden niet alleen over socialisme gaan, maar ook over de revolutie. Socialisme en revolutie gaan hand in hand in Cuba. Een bizarre combinatie.
2. Omdat het Cuba in 1 beeld samenvat. Zo mooi, maar zo verrot. Het mooie zie je op de foto met onder andere de palmboompjes. Het verrotte zie je niet. Maar het is er wel. Een aantal voorbeelden? Cuba is zo arm; de mensen betalen er met bonnenboekjes. Cuba is corrupt; alles en iedereen is om te kopen of wordt omgekocht. Cuba is vervallen; de huizen, wegen, auto’s, alles, echt alles valt uit elkaar. Als je goed kijkt zie het toch. Het verrotte. Op de foto, het huis rechts naast het bord.
3. De foto zelf. De avondzon van achteren. De maan tussen de wolken. De rankheid van de palmbomen. Het gele huis. Che met een van zijn kreten op het bord. Fantastisch.